Rękawiczka

Pewnego śnieżnego zimowego dnia dziadek poszedł na spacer do lasu ze swoim małym białym pieskiem. Śnieg skrzypiał pod jego butami: skrzyp, skrzyp. Dziadek miał parę ciepłych czerwonych rękawiczek, które zrobiła mu na drutach wnuczka. Ale jedna rękawiczka wypadła mu z kieszeni, a on tego nie zauważył. Plum! Leżała sobie czerwona i przytulna na miękkim białym śniegu, a dziadek szedł dalej.

Nadbiegła malutka myszka, przebierając łapkami po śniegu. – Ojej, co to? – zapiszczała. – Czerwony domek! – Wśliznęła się do środka. Było tam miękko i ciepło. – Zamieszkam tutaj – powiedziała. Wtem nadskakała żaba, cała drżąca z zimna. – Puk, puk! Kto mieszka w tym domku? – Jestem Myszka Ogryzka. A ty kim jesteś? – Jestem Żabka Skakanka. Wpuść mnie, proszę! – Wejdź! I już było ich dwoje.

Potem przybiegł zając, przeskakując między drzewami. – Puk, puk! Kto mieszka w tym domku? – Myszka Ogryzka i Żabka Skakanka. A ty kim jesteś? – Jestem Zając Skoczek. Wpuście mnie, proszę! – Wejdź! Rękawiczka odrobinę się rozciągnęła i już było ich troje. Potem nadeszła lisiczka z puszystym ogonem. – Puk, puk! Kto tu mieszka? – Myszka, Żabka i Zając. A ty kim jesteś? – Jestem Lisiczka Siostrzyczka. Wpuście mnie! – Wejdź! I już było ich czworo.

Potem nadszedł wilk z zimnym, czerwonym noskiem. – Puk, puk! Kto mieszka w tym domku? – Myszka, Żabka, Zając i Lisiczka. A ty kim jesteś? – Jestem Wilk Szaraczek. Wpuście mnie, proszę! – No dobrze, wejdź. Ścisk! I już było ich pięcioro. Potem przydreptał dzik i chrumkał: – Chrum, chrum! Wpuście i mnie! – Ale nie ma miejsca! – Jakoś się wcisnę! Ścisk, ścisk! I już było ich sześcioro, wszyscy przytuleni jedno do drugiego.

Potem przyszedł wielki brązowy niedźwiedź: tup, tup, tup po śniegu. – Puk, puk! Kto mieszka w tym domku? – Myszka Ogryzka, Żabka Skakanka, Zając Skoczek, Lisiczka Siostrzyczka, Wilk Szaraczek i Dzik Chrumkacz. A ty kim jesteś? – Jestem Niedźwiedź Wielkolud – powiedział niedźwiedź. – Wpuście mnie, proszę. Zmarzłem. – Ale nie ma miejsca! – odpowiedzieli. – No proszę was – poprosił niedźwiedź. – Cóż... dobrze. I z wielkim ściiiiiiskiem niedźwiedź też wszedł do środka.

Teraz w rękawiczce siedziało siedmioro zwierząt. Było bardzo ciepło i bardzo ciasno. Rękawiczka rozciągała się, rozciągała i rozciągała. Oczka w robótce skrzypiały: skrzyp, skrzyp. Myszkę wepchnięto aż do samego kciuka. – Prawda, że przytulnie? – powiedział wesoło niedźwiedź. – Bardzo przytulnie – zapiszczała myszka. – Troszeczkę ZA przytulnie! I wtedy, hen daleko, usłyszeli: – Hau! Hau! Hau!

Dziadek zauważył, że zgubił rękawiczkę. – Ojej, zrobiła ją dla mnie wnuczka – powiedział. – Chodź, piesku, wracamy jej szukać. Poszli więc z powrotem przez las: skrzyp, skrzyp. Piesek biegł przodem i węszył w śniegu. A kiedy zobaczył wielką, okrągłą, czerwoną rękawiczkę, która kręciła się i wiercyła, zaszczekał najgłośniej, jak umiał: – Hau! Hau! HAU!

Ale zwierzęta się zdziwiły! Wytoczyły się na zewnątrz jedno po drugim: niedźwiedź, dzik, wilk, lisiczka, zając, żabka, a na samym końcu malutka myszka. I pobiegły z powrotem do swoich ciepłych domków w lesie. Dziadek podniósł swoją rękawiczkę. Była trochę rozciągnięta i trochę ciepła. – Jak dziwnie – powiedział i uśmiechnął się. Włożył ją na rękę i poszedł do domu, do ciepłej izby, gdzie czekała na niego wnuczka z gorącą herbatą. Dobranoc.