Żółwica i zając

Na zielonej łące mieszkał zając, który biegał bardzo, bardzo szybko. Śmig! Potrafił przebiec łąkę od jednego końca do drugiego, zanim ktoś zdążyłby powiedzieć jego imię. I bardzo lubił się tym chwalić. Pewnego słonecznego ranka obok szła powoli Żółwica. Człap... człap... człap. Zając się roześmiał. – Dzień dobry, Żółwico! Dokądś idziesz? W takim tempie dojdziesz na miejsce dopiero za tydzień!

Żółwica wcale się nie obraziła. Tylko się uśmiechnęła. – Może i jestem powolna – powiedziała – ale zawsze dochodzę tam, dokąd zmierzam. A wiesz co? Ścigajmy się! Zając śmiał się tak bardzo, że przewrócił się w trawę. – Ty? Ze mną w wyścigu? Ha, ha, ha! – Wszystkie zwierzęta przyszły posłuchać. – Wyścig! Wyścig! – ćwierkały ptaki. – No dobrze – powiedział zając. – Jutro rano. Od wielkiego dębu aż do wiatraka na wzgórzu.

Następnego ranka wszyscy przyszli popatrzeć. Mądra stara sowa podniosła do góry listek. – Do biegu... gotowi... start! – Fiuuu! Zając wystrzelił jak strzała. Biegł tak szybko, że za nim aż wzbił się kurz. Żółwica postawiła jedną nogę do przodu, potem drugą. Człap... człap... człap. – Dalej, Żółwico, dalej! – wołały małe króliczki. Wkrótce zając był już tylko malutką kropką daleko stąd, a Żółwica wciąż była niedaleko dębu.

W połowie drogi do wiatraka zając obejrzał się za siebie. Nigdzie nie widział Żółwicy. – Ha! – powiedział. – To zbyt łatwe. Ona tu dojdzie za wiele godzin. Zdążę trochę odpocząć. – Położył się pod cienistą jabłonią. Trawa była miękka. Pszczoły cichutko brzęczały. Słońce przyjemnie grzało. – Tylko króciutka drzemka – powiedział zając i ziewnął największym ziewnięciem na świecie. I wkrótce twardo spał, cichutko pochrapując.

Tymczasem Żółwica szła dalej. Człap... człap... człap. Nie biegła i się nie zatrzymywała. Minęła staw, gdzie żabki zakumkały: – Idź dalej! – Minęła kwiaty, gdzie motyle powiedziały: – Dasz radę! – Nóżki bardzo ją bolały, ale mówiła sobie: – Powoli, a wytrwale. Powoli, a wytrwale. – I krok po kroku doszła na wzgórze, aż do jabłoni.

Zając spał twardym snem, a na jego nosie siedział motyl. Żółwica go nie obudziła. Nie śmiała się też z niego. Po prostu cichutko poszła dalej. Człap... człap... człap. Szła pod górę, coraz bliżej i bliżej wiatraka. Zwierzęta, które czekały na mecie, nie mogły uwierzyć własnym oczom. – To Żółwica! – szeptały. – Żółwica idzie!

W końcu zając się obudził. Przeciągnął się. Spojrzał na niebo. Słońce chyliło się ku zachodowi! – Ojej! – Zerwał się i pobiegł najszybciej, jak tylko mogły go unieść długie nogi. Śmig, śmig, śmig! Ale było za późno. Gdy tylko dobiegł na szczyt wzgórza, Żółwica przekroczyła linię mety przy wiatraku. Wszyscy zaczęli wiwatować. – Hura na cześć Żółwicy!

Zając sapał i dyszał. Zrobiło mu się trochę głupio. Potem wyciągnął do niej łapkę. – Gratuluję, Żółwico – powiedział. – Naprawdę wygrałaś. – Dziękuję – odpowiedziała Żółwica z uśmiechem. – Jesteś dużo szybszy ode mnie. Ale ty się zatrzymałeś, a ja szłam dalej. – Od tego dnia zając już nigdy się nie chwalił. A razem z Żółwicą zostali dobrymi przyjaciółmi i obejrzeli razem wiele zachodów słońca. Powoli, a wytrwale. Dobranoc.