De haas en de schildpad

In een groene wei woonde een haas die heel, heel snel was. Zoef! Hij kon van het ene eind van de wei naar het andere rennen, nog voordat je zijn naam had gezegd. En dat vertelde hij aan iedereen. Op een zonnige ochtend kwam Schildpad langzaam voorbij. Stap... stap... stap. De haas lachte. "Goedemorgen, Schildpad! Ga je ergens naartoe? Zo langzaam ben je er pas volgende week!"

Schildpad werd niet boos. Ze glimlachte maar. "Ik ben dan wel langzaam," zei ze, "maar ik kom altijd waar ik wil zijn. Weet je wat? Ik doe een wedstrijd met jou." De haas moest zo hard lachen dat hij omrolde in het gras. "Jij? Een wedstrijd met mij? Ha ha ha!" Alle dieren kwamen luisteren. "Een wedstrijd! Een wedstrijd!" tjilpten de vogels. "Goed dan," zei de haas. "Morgenochtend. Van de grote eikenboom helemaal tot aan de molen op de heuvel."

De volgende ochtend kwam iedereen kijken. De wijze oude uil hield een blaadje omhoog. "Klaar... voor... af!" Zoef! De haas schoot weg als een pijl. Hij rende zo snel dat het stof achter hem opwaaide. Schildpad zette een voet naar voren, en daarna de andere. Stap... stap... stap. "Hup, Schildpad, hup!" riepen de jonge konijntjes. Al snel was de haas nog maar een klein stipje in de verte, en Schildpad was nog vlak bij de eikenboom.

Halverwege naar de molen keek de haas achterom. Van Schildpad was nergens iets te zien. "Ha!" zei hij. "Dit is veel te makkelijk. Ze is er pas over uren. Ik heb mooi tijd voor een rustje." Hij ging liggen onder een appelboom in de schaduw. Het gras was zacht. De bijen zoemden. De zon was warm. "Heel even maar een dutje," zei de haas, en hij gaapte een grote, grote gaap. En al gauw sliep hij vast en zachtjes snurkte hij: snurk, snurk.

Ondertussen liep Schildpad door. Stap... stap... stap. Ze rende niet, en ze bleef ook niet staan. Ze liep langs de vijver, waar de kikkers kwaakten: "Ga maar door!" Ze liep langs de bloemen, waar de vlinders zeiden: "Je kunt het!" Haar pootjes waren moe, maar ze zei tegen zichzelf: "Langzaam en gestaag. Langzaam en gestaag." En stap voor stap kwam ze de heuvel op, tot bij de appelboom.

Daar lag de haas, diep in slaap, met een vlinder op zijn neus. Schildpad maakte hem niet wakker. Ze lachte hem ook niet uit. Ze liep gewoon zachtjes langs hem heen. Stap... stap... stap. De heuvel op ging ze, steeds dichter bij de molen. De dieren die bij de finish stonden te wachten, konden hun ogen bijna niet geloven. "Het is Schildpad!" fluisterden ze. "Schildpad komt eraan!"

Eindelijk werd de haas wakker. Hij rekte zich uit. Hij keek naar de lucht. De zon ging al onder! "O nee!" Hij sprong op en rende zo snel als zijn lange poten hem konden dragen. Zoef, zoef, zoef! Maar het was te laat. Net toen hij boven op de heuvel kwam, stapte Schildpad over de finish bij de molen. Iedereen juichte. "Hoera voor Schildpad!"

De haas hijgde en snakte naar adem. Hij voelde zich een beetje dom. Toen stak hij zijn pootje uit. "Goed gedaan, Schildpad," zei hij. "Je hebt echt gewonnen." "Dank je wel," zei Schildpad vriendelijk. "Jij bent veel sneller dan ik. Maar jij bleef liggen, en ik liep door." Vanaf die dag schepte de haas nooit meer op. Hij en Schildpad werden goede vrienden en keken samen naar heel veel zonsondergangen. Langzaam en gestaag. Welterusten.