Goudlokje en de drie beren

Er was eens, in een klein houten huisje in het bos, woonden drie beren. Er was een grote, grote Papa Beer, een middelgrote Mama Beer en een klein, klein Baby Beer. Op een ochtend maakte Mama Beer pap voor het ontbijt. Maar de pap was veel te heet om te eten. "Laten we een eindje door het bos wandelen," zei Papa Beer, "terwijl onze pap afkoelt." Dus gingen de drie beren naar buiten. De deur lieten ze op een kiertje openstaan.

Even later kwam er een klein meisje door het bos gelopen. Ze had haar, zo goudgeel en krullend als zonneschijn,, daarom noemde iedereen haar Goudlokje. Ze zag het huisje, en ze zag dat de deur openstond. "Hallo?" riep ze. Niemand antwoordde. Ze was een nieuwsgierig meisje, en ze had honger, dus ze sloop op haar tenen naar binnen. En daar, op de tafel, stonden drie kommen pap.

Ze proefde de pap uit de grote, grote kom. "Au! Deze pap is te heet!" Ze proefde de pap uit de middelgrote kom. "Brr! Deze pap is te koud!" Toen proefde ze de pap uit de kleine, kleine kom. "Mmm! Deze pap is precies goed!" En ze at hem helemaal op, tot de allerlaatste lepel.

Toen zag Goudlokje drie stoelen. Ze ging op de grote, grote stoel zitten. "Deze stoel is te hard!" Ze ging op de middelgrote stoel zitten. "Deze stoel is te zacht!" Toen ging ze op de kleine, kleine stoel zitten. "Deze stoel is precies goed!" Maar ze wiebelde en ze wipte, en krak! Het stoeltje brak in stukken, en daar ging ze, bons, op de grond.

Goudlokje werd nu heel slaperig. Ze ging naar boven en vond drie bedden. Ze ging op het grote, grote bed liggen. "Dit bed is te hoog!" Ze ging op het middelgrote bed liggen. "Dit bed is te laag!" Toen ging ze op het kleine, kleine bed liggen. "Dit bed is precies goed." Ze trok de lappendeken omhoog, en in een-twee-drie sliep ze vast.

Al snel kwamen de drie beren thuis. "Iemand heeft van mijn pap gegeten," zei Papa Beer met zijn grote, grote stem. "Iemand heeft van mijn pap gegeten," zei Mama Beer met haar middelgrote stem. "Iemand heeft van MIJN pap gegeten," zei Baby Beer met zijn kleine, kleine stem, "en nu is hij helemaal op!" Toen zagen ze de stoelen. "En iemand heeft op mijn stoel gezeten," riep Baby Beer, "en nu is hij kapot!"

De trap op gingen ze. "Iemand heeft in mijn bed gelegen," zei Papa Beer. "Iemand heeft in mijn bed gelegen," zei Mama Beer. "Iemand heeft in MIJN bed gelegen," piepte Baby Beer, "en ze ligt er nog steeds in!" Goudlokje deed haar ogen open. Drie beren keken op haar neer! Ze sprong uit bed. "Oh! Het spijt me zo!" riep ze. "Ik heb de pap opgegeten en ik heb het stoeltje kapotgemaakt. Ik had niet zomaar jullie huis in mogen gaan zonder het te vragen."

De beren keken elkaar aan. "Nou," zei Mama Beer vriendelijk, "het was heel verkeerd om zonder te vragen binnen te komen. Maar fijn dat je sorry zegt." Goudlokje hielp Papa Beer het stoeltje te repareren, en Mama Beer maakte nieuwe pap, precies goed, voor iedereen. Daarna rende Goudlokje naar huis, naar haar moeder, en vertelde haar alles. En vanaf die dag klopte ze altijd aan en vroeg ze altijd eerst. En soms ging ze op bezoek bij Baby Beer, en dan speelden ze samen in het bos. Welterusten.