Hans en Grietje

Aan de rand van een groot groen bos stond een klein houten huisje. Daar woonden een houthakker en zijn vrouw, met hun twee kinderen, Hans en Grietje. Hun huis was niet groots, maar het rook er naar brood en dennen. Elke avond gaf moeder hun een kus en zei: "Hand in hand, mijn lieverds. Hand in hand, dan vind je altijd de weg." "Hand in hand," antwoordden ze, en vader blies de kaars uit.

Op een mooie ochtend ging vader hout hakken, en de kinderen gingen mee om bessen te plukken. "Blijf maar in de buurt, zodat je mijn bijl kunt horen," zei hij. Hans had zijn zak vol brood gestopt. Hier liet hij een kruimeltje vallen en daar liet hij een kruimeltje vallen, om de weg te wijzen. Toen zag Grietje een klein wit vogeltje. Het hipte en het zong, en zij liepen erachteraan, maar een klein eindje, en dan nog een klein eindje.

Al snel hoorden ze de bijl helemaal niet meer. "Kom, we volgen mijn kruimels," zei Hans. Maar de kruimels waren weg. De vogels van het bos hadden ze allemaal opgepeuzeld! Alle bomen zagen er hetzelfde uit en het licht werd zacht en goudgeel. Grietjes lipje begon te trillen. Hans pakte haar hand. "Hand in hand," zei hij, en ze knikte. Ver weg zong het witte vogeltje weer, en ze liepen op het liedje af.

Op een open plek stond het vreemdste huisje dat ze ooit hadden gezien. De muren waren van peperkoek. Het dak was van taart. De ramen waren van helder, glinsterende suiker. Hans brak een hoekje van het dak af. Grietje likte aan een raam. Toen klonk er van binnen een krakend stemmetje: "Knabbel, knabbel, knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisje?" De deur ging open, en er kwam een piepklein oud vrouwtje naar buiten, in een paarse sjaal.

"Kom binnen, kom binnen," zei ze, en ze gaf hun pannenkoeken en stopte ze in bed. Maar de volgende ochtend klonk haar stem niet meer zo lief. "Jullie hebben mijn dak opgegeten," zei ze. "Nu blijven jullie hier om mijn vloeren te vegen en in mijn pannen te roeren, altijd en eeuwig!" Ze was een heks, en een bazige ook. Ze deed de voordeur op slot en hing de sleutel aan een haak. De hele dag werkten ze. De hele nacht fluisterden ze: "Hand in hand."

Grietje keek goed rond en Grietje dacht na. Er was ook een achterdeur, met een stroeve houten klink. Op een ochtend stond ze erbij, met een heel verbaasd gezicht. "Alstublieft," zei ze, "hoe werkt deze klink? Ik krijg hem niet open." "Domme meid," snauwde de heks. "Je stapt er gewoon doorheen, kijk maar." En naar buiten stapte ze, de tuin in. In een oogwenk duwde Grietje de deur dicht. Klik! De klink viel naar beneden. De heks stond aan de verkeerde kant.

"Doe open!" riep ze. Ze rammelde en ze stampte. Maar uit de bomen kwamen de vogels van het bos, honderden vogels, want ze hadden de taart geroken. Pik, pik, pik op het dak! "Ksst! Ksst! Mijn huis!" riep de heks, en ze rende achter hen aan, over de heuvel en ver weg, en in dat bos hebben ze haar nooit meer gezien. Hans pakte de sleutel van de haak. Grietje vulde haar schort met peperkoek. Hand in hand renden ze naar buiten, de zon in.

Het witte vogeltje vloog voor hen uit, en zij volgden. Toen hoorden ze tussen de bomen stemmen. "Hans! Grietje!" Twee lantaarns kwamen zwaaiend over het pad. Moeder en vader hadden elke dag en elke nacht gezocht, en ze waren nooit gestopt. Oh, wat een knuffels! Oh, wat een neuskusjes! Ze liepen naar huis, hand in hand in hand in hand. Er was peperkoek als avondeten en zachte, warme bedjes. Moeder gaf hun een kus. De kaars ging uit. Welterusten, lieverds.