De Leeuw en het Muisje

Op de wijde, gouden savanne, onder een grote acaciaboom, lag een leeuw te slapen. Hij was de grootste en sterkste leeuw van allemaal, en zijn gesnurk klonk als donder. Rrrr... rrrr... Een klein muisje kwam aanhuppelen, op zoek naar zaadjes. Ze had zo'n haast dat ze niet keek waar ze liep. Trippel-trippel, over de grote poot van de leeuw rende ze, en dwars over zijn neus!

De leeuw werd wakker met een enorme nies. "HATSJOE!" Met één snelle poot ving hij het muisje bij haar staartje. "Wie durft de koning van de savanne wakker te maken?" brulde hij. Het muisje beefde. "Oh, alstublieft, grote Leeuw, het spijt me zo! Ik wilde u niet wakker maken. Laat me alstublieft gaan. Misschien kan ik u op een dag ook wel helpen."

De leeuw lachte zo hard dat de bladeren aan de boom schudden. "Ho ho ho! Jij? Mij helpen? Een piepklein muisje dat een enorme leeuw helpt? Dat is de grappigste grap die ik dit jaar heb gehoord!" Maar de leeuw had geen honger, het muisje was heel klein, en ze had zo lief sorry gezegd. "Ga maar, kleintje," grinnikte hij, en hij deed zijn poot open. "Dankjewel, dankjewel!" piepte het muisje. "Ik zal het nooit vergeten!" En ze rende weg, het gras in.

Een paar dagen later liep de leeuw door het hoge gras, op zoek naar een koel plekje om te rusten. Hij zag het grote touwnet niet dat jagers op het pad hadden verstopt. Zwoesj! Het net viel over hem heen. De leeuw trok. Hij duwde. Hij rolde. Maar hoe harder hij worstelde, hoe steviger de touwen hem vasthielden. "Help!" brulde hij. Zijn enorme gebrul rolde over de hele savanne, helemaal tot aan de rivier.

Ver weg hoorde het muisje het gebrul. Ze kende die stem! "Dat is mijn vriend de leeuw," zei ze. "Hij zit in de problemen!" De andere dieren renden weg van het harde geluid. Maar het muisje rende er juist naartoe, zo snel als haar kleine pootjes haar konden dragen. Door het gras, over de stenen, onder de struiken, trippel-trippel, trippel-trippel, tot ze de leeuw vond, verstrikt in het net.

"Rustig maar, Leeuw," zei ze. "Ik kom je helpen." "Jij?" zei de leeuw, maar dit keer lachte hij niet. Het muisje klom op het net en begon met haar scherpe tandjes aan de touwen te knabbelen. Knabbel, knabbel, knap! Een touw brak. Knabbel, knabbel, knap! Nog een touw brak. Ze werkte en werkte, en het gat in het net werd steeds groter en groter.

Eindelijk was het gat groot genoeg. De leeuw stapte uit het net en schudde zijn grote gouden manen. Hij was vrij! Hij keek neer op het kleine muisje, en zijn ogen waren vol dankbaarheid. "Kleine vriendin," zei hij zacht, "ik heb je uitgelachen. Ik zei dat een muis een leeuw nooit kon helpen. Maar jij hebt mijn leven gered. Het spijt me dat ik lachte." Het muisje glimlachte. "Daar zijn vrienden toch voor."

Vanaf die dag waren de leeuw en het muisje de beste vrienden. Het muisje zat vaak op het hoofd van de leeuw, hoog boven het gras, en de leeuw zorgde ervoor dat niemand haar ooit lastigviel. En de leeuw vergat nooit: geen vriend is te klein, en geen vriendelijkheid is ooit voor niets. Onder de grote acaciaboom keken ze samen hoe de sterren aan de hemel verschenen. Welterusten.