Roodkapje

Er was eens een klein meisje dat altijd een rode mantel droeg, met een rood kapje. Haar oma had het voor haar genaaid, en ze was er zo gek op dat iedereen haar Roodkapje noemde. Op een ochtend zei haar moeder: "Oma is verkouden. Wil je dit mandje met vers brood en honing naar haar brengen? Blijf op het pad, en praat niet met vreemden." "Dat beloof ik," zei Roodkapje, en ze ging op pad, hop, hop, hop.

Het pad kronkelde door het bos, onder hoge groene bomen. De vogels floten. De vlinders dansten. Roodkapje neuriede een liedje. Toen stapte er ineens een grote grijze wolf achter een boom vandaan, met een lange neus en een gluiperig lachje. "Goedemorgen, meisje," zei hij met zijn allerzoetste stem. "Waar ga je heen met dat mooie mandje?" Roodkapje vergat haar belofte. "Naar het huis van mijn oma, aan het eind van dit pad," zei ze.

"Wat fijn," zei de wolf. "Maar kijk eens naar al die mooie bloemen! Zou je oma niet blij zijn met een bosje?" Roodkapje keek. Rode klaprozen, blauwe korenbloemen, gele boterbloemen! "Ja, dat zou ze," zei Roodkapje. Dus stapte ze van het pad af om ze te plukken. En terwijl zij plukte, rende de wolf er snel als de wind vandoor, over de kortste weg naar het huis van oma.

Klop, klop! "Wie is daar?" riep oma. "Ik ben het, Roodkapje," zei de wolf met een piepstemmetje. Maar oma was een slimme oude dame. Ze gluurde door het raam en zag een grote grijze staart. "Dat is geen meisje!" fluisterde ze. Zo snel als ze kon, verstopte ze zich in de grote houten kast. De wolf kwam binnen, vond het bed leeg en zette oma's slaapmuts en bril op. Toen kroop hij in bed en trok de deken op tot aan zijn neus.

Even later kwam Roodkapje aan met haar bloemen. "Oma?" zei ze. "Kom maar dichterbij, lieve schat," zei een diepe stem uit het bed. Roodkapje kwam dichterbij. "Oma, wat heeft u grote oren!" "Dan kan ik je beter horen." "Oma, wat heeft u grote ogen!" "Dan kan ik je beter zien." "Oma, wat heeft u grote tanden!" En op dat moment zag Roodkapje de grote grijze staart onder de deken uitsteken.

"U bent mijn oma niet!" riep Roodkapje. "Help!" Op datzelfde moment vloog de kastdeur open. "Help!" riep oma ook. Een houthakker die toevallig langskwam hoorde hen en rende naar binnen. "Eruit, wolf!" riep hij met een knalharde stem. De wolf schrok zo erg dat hij zo het raam uit sprong, met slaapmuts en al, en wegrende, het diepe bos in. Hij kwam nooit meer terug.

Oma kwam uit de kast en gaf Roodkapje een dikke knuffel. "Is alles goed met je, mijn schatje?" "Ja, oma. Met u ook?" "Nu wel," zei oma lachend. Ze bedankten de aardige houthakker en gingen met z'n allen aan tafel zitten. Ze aten het verse brood met zoete honing en dronken warme thee. En oma zette de bloemen in een pot, waar ze heel mooi in stonden.

Toen het tijd was om naar huis te gaan, liep Roodkapje over het pad, en ze stapte er niet één keer af. "Vanaf nu," zei ze tegen zichzelf, "denk ik altijd aan mijn belofte, en vertel ik vreemden niet waar ik heen ga." Thuis gaf haar moeder haar een dikke knuffel. En die nacht viel Roodkapje in slaap in haar gezellige bedje, veilig en warm, dromend van bloemen en honing. Welterusten.