Czerwony Kapturek

Dawno, dawno temu żyła sobie mała dziewczynka, która zawsze nosiła czerwoną pelerynkę z czerwonym kapturkiem. Uszyła ją dla niej babcia, a dziewczynka tak bardzo ją kochała, że wszyscy mówili na nią Czerwony Kapturek. Pewnego ranka mama powiedziała: – Babcia jest przeziębiona. Zanieś jej, proszę, ten koszyk ze świeżym chlebem i miodem. Idź prosto ścieżką i nie rozmawiaj z obcymi. – Obiecuję – powiedziała Czerwony Kapturek i pomaszerowała żwawo, podskakując po drodze.

Ścieżka wiła się przez las, pod wysokimi, zielonymi drzewami. Ptaszki śpiewały. Motyle tańczyły. Czerwony Kapturek nuciła sobie piosenkę. Wtem zza drzewa wyszedł wielki szary wilk z długim nosem i chytrym uśmiechem. – Dzień dobry, dziewczynko – powiedział najsłodszym głosem. – Dokąd idziesz z tym ślicznym koszykiem? Czerwony Kapturek zapomniała o swojej obietnicy. – Do babci, do jej domku na końcu tej ścieżki – odpowiedziała.

– Jak miło – rzekł wilk. – Ale spójrz, ile tu pięknych kwiatów! Czy babcia nie ucieszyłaby się z bukietu? Czerwony Kapturek rozejrzała się. Czerwone maki, niebieskie chabry, żółte jaskry! – Och, na pewno by się ucieszyła – powiedziała Czerwony Kapturek. Zeszła więc ze ścieżki, żeby zrywać kwiaty. A kiedy je zrywała, wilk pomknął szybko jak wiatr, najkrótszą drogą do domku babci.

Puk, puk! – Kto tam? – zawołała babcia. – To ja, Czerwony Kapturek – odpowiedział wilk piskliwym głosikiem. Ale babcia była mądrą staruszką. Wyjrzała przez okno i zobaczyła wielki szary ogon. – To nie jest żadna dziewczynka! – szepnęła. Prędko schowała się w dużej drewnianej szafie. Wilk wszedł do środka, zobaczył puste łóżko i włożył czepek i okulary babci. Potem wskoczył do łóżka i naciągnął kołdrę aż po sam nos.

Wkrótce nadeszła Czerwony Kapturek z kwiatami. – Babciu? – zawołała. – Podejdź bliżej, moje dziecko – odezwał się z łóżka niski głos. Czerwony Kapturek podeszła bliżej. – Babciu, dlaczego masz takie duże uszy? – Żeby cię lepiej słyszeć. – Babciu, dlaczego masz takie duże oczy? – Żeby cię lepiej widzieć. – Babciu, dlaczego masz takie duże zęby? I właśnie wtedy Czerwony Kapturek zobaczyła wielki szary ogon wystający spod kołdry.

– Ty nie jesteś moją babcią! – krzyknęła Czerwony Kapturek. – Na pomoc! W tej samej chwili drzwi szafy otworzyły się z hukiem. – Na pomoc! – zawołała też babcia. Drwal, który właśnie przechodził obok, usłyszał je i wbiegł do domku. – Precz stąd, wilku! – zagrzmiał ogromnym głosem. Wilk tak się zdziwił, że wyskoczył prosto przez okno, razem z czepkiem, i uciekł w głąb lasu. Nigdy już nie wrócił.

Babcia wyszła z szafy i mocno przytuliła Czerwonego Kapturka. – Czy nic ci się nie stało, kochanie? – Nie, babciu. A tobie? – Teraz już wszystko dobrze – powiedziała babcia ze śmiechem. Podziękowali dobremu drwalowi i wszyscy razem usiedli przy stole. Jedli świeży chleb ze słodkim miodem i pili ciepłą herbatę. A babcia włożyła kwiaty do słoika, gdzie wyglądały naprawdę prześlicznie.

Kiedy nadeszła pora powrotu do domu, Czerwony Kapturek szła ścieżką i ani razu z niej nie zeszła. – Od dzisiaj – powiedziała do siebie – zawsze będę pamiętać o swojej obietnicy i nie powiem obcym, dokąd idę. Kiedy wróciła do domu, mama mocno ją przytuliła. A tej nocy Czerwony Kapturek zasnęła w swoim przytulnym łóżeczku, bezpieczna i spokojna, śniąc o kwiatach i miodzie. Dobranoc.