Kırmızı Başlıklı Kız

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, hep kırmızı bir pelerin ve kırmızı bir başlık giyen küçük bir kız varmış. Pelerini ona büyükannesi dikmiş. Kız onu o kadar çok severmiş ki herkes ona Kırmızı Başlıklı Kız dermiş. Bir sabah annesi şöyle demiş: "Büyükannen hasta, nezle olmuş. Şu sepeti ona götürür müsün? İçinde taze ekmek ve bal var. Yoldan ayrılma, yabancılarla da konuşmak için durma." Kırmızı Başlıklı Kız, "Söz anneciğim," demiş ve hoplaya zıplaya yola çıkmış.

Patika ormanın içinden kıvrıla kıvrıla geçiyormuş. Yüksek yeşil ağaçların altında kuşlar şarkı söylüyor, kelebekler dans ediyormuş. Kırmızı Başlıklı Kız da kendi kendine mırıl mırıl bir türkü tutturmuş. Birden bir ağacın arkasından uzun burunlu, sinsi gülümsemeli koca bir gri kurt çıkmış. Tatlı, tatlı bir sesle, "Günaydın küçük kız," demiş. "Bu güzel sepetle nereye gidiyorsun böyle?" Kırmızı Başlıklı Kız verdiği sözü unutuvermiş. "Büyükannemin evine gidiyorum. Bu yolun sonunda," demiş.

Kurt, "Ne güzel!" demiş. "Ama şu çiçeklere bak! Büyükannen bir demet çiçeği çok sevmez mi?" Kırmızı Başlıklı Kız bakmış. Kırmızı gelincikler, mavi peygamber çiçekleri, sarı düğün çiçekleri! "Ah, çok sever," demiş. Böylece yoldan çıkıp çiçek toplamaya başlamış. O çiçek toplarken kurt rüzgâr gibi koşmuş, en kestirme yoldan büyükannenin evine varmış.

Tak, tak, tak! Büyükanne, "Kim o?" diye seslenmiş. Kurt, ince bir sesle, "Benim, Kırmızı Başlıklı Kız," demiş. Ama büyükanne akıllı bir yaşlı hanımmış. Pencereden bir bakmış, koca gri bir kuyruk görmüş. "Bu küçük kız değil!" diye fısıldamış. Hemen büyük tahta dolaba saklanmış. Kurt içeri girmiş, yatağı boş bulmuş. Büyükannenin gecelik takkesini ve gözlüğünü takmış. Sonra yatağa girmiş, battaniyeyi burnuna kadar çekmiş.

Çok geçmeden Kırmızı Başlıklı Kız çiçekleriyle gelmiş. "Büyükanneciğim?" demiş. Yataktan kalın bir ses, "Yaklaş bakalım kızım," demiş. Kırmızı Başlıklı Kız yaklaşmış. "Büyükanneciğim, ne kadar büyük kulaklarının var!" "Seni daha iyi duymak için." "Büyükanneciğim, ne kadar büyük gözlerin var!" "Seni daha iyi görmek için." "Büyükanneciğim, ne kadar büyük dişlerin var!" Tam o sırada Kırmızı Başlıklı Kız battaniyenin altından sarkan koca gri kuyruğu görmüş.

"Sen benim büyükannem değilsin!" diye bağırmış Kırmızı Başlıklı Kız. "İmdat!" Tam o anda dolabın kapısı ardına kadar açılmış. Büyükanne de, "İmdat!" diye seslenmiş. Oradan geçen bir oduncu sesleri duymuş, koşarak içeri girmiş. "Çık dışarı, kurt!" diye gürlemiş. Kurt o kadar şaşırmış ki takkesiyle birlikte pencereden atlamış, derin ormanın içine kaçmış. Bir daha da hiç geri gelmemiş.

Büyükanne dolaptan çıkmış, Kırmızı Başlıklı Kız'a sımsıkı sarılmış. "İyi misin yavrucuğum?" "İyiyim büyükanne. Ya sen?" "Şimdi çok iyiyim," demiş büyükanne gülerek. Nazik oduncuya teşekkür etmişler, hep birlikte sofraya oturmuşlar. Taze ekmeği tatlı balla yemişler, sıcak çay içmişler. Büyükanne de çiçekleri bir kavanoza koymuş. Çiçekler orada pek güzel görünmüş.

Eve dönme vakti gelince Kırmızı Başlıklı Kız patikada yürümüş. Bir kez bile yoldan ayrılmamış. Kendi kendine, "Bundan sonra verdiğim sözü hep hatırlayacağım. Yabancılara da nereye gittiğimi söylemeyeceğim," demiş. Eve varınca annesi ona kocaman sarılmış. O gece Kırmızı Başlıklı Kız sıcacık yatağında huzur içinde uykuya dalmış. Rüyasında çiçekler ve bal görmüş. İyi geceler.