Kaplumbağa ile Tavşan

Yemyeşil bir çayırda çok ama çok hızlı koşan bir tavşan yaşarmış. Vın! Çayırın bir ucundan öbür ucuna, adını söylemene kalmadan koşarmış. Bunu herkese anlatmayı da çok severmiş. Güneşli bir sabah Kaplumbağa yavaş yavaş oradan geçiyormuş. Adım... adım... adım. Tavşan gülmüş. "Günaydın, Kaplumbağa! Bir yere mi gidiyorsun? Bu hızla gidersen oraya haftaya varırsın!"

Kaplumbağa hiç kızmamış. Sadece gülümsemiş. "Yavaş olabilirim," demiş, "ama gideceğim yere hep varırım. Hatta gel seninle yarışalım." Tavşan o kadar çok gülmüş ki otların üstüne yuvarlanmış. "Sen mi? Benimle mi yarışacaksın? Ha ha ha!" Bütün hayvanlar dinlemeye gelmiş. "Yarış! Yarış!" diye cıvıldaşmış kuşlar. "Pekâlâ," demiş tavşan. "Yarın sabah. Koca meşe ağacından başlayacağız, tepedeki yel değirmenine kadar."

Ertesi sabah herkes izlemeye gelmiş. Bilge baykuş elinde bir yaprak kaldırmış. "Hazır... dikkat... başla!" Vuuuş! Tavşan oktan fırlamış gibi fırlamış. O kadar hızlı koşmuş ki arkasından toz bulutu kalkmış. Kaplumbağa bir ayağını öne atmış, sonra öbürünü. Adım... adım... adım. "Haydi Kaplumbağa, haydi!" diye seslenmiş küçük tavşanlar. Çok geçmeden tavşan uzaklarda minicik bir nokta olmuş. Kaplumbağa ise hâlâ meşe ağacının yanındaymış.

Yel değirmenine giden yolun yarısında tavşan dönüp arkasına bakmış. Kaplumbağa hiçbir yerde görünmüyormuş. "Ha!" demiş. "Bu çok kolay. Buraya saatlerce gelemez. Biraz dinlenmeye vaktim var." Gölgesi serin bir elma ağacının altına uzanmış. Çimenler yumuşakmış. Arılar vızıl vızıl ötüyormuş. Güneş ılıkmış. "Azıcık bir şekerleme," demiş tavşan, kocaman bir esneme esnemiş. Çok geçmeden mışıl mışıl uyumuş, hafif hafif horlamış.

Bu arada Kaplumbağa yoluna devam ediyormuş. Adım... adım... adım. Ne koşmuş, ne de durmuş. Kurbağaların "Devam et!" dediği gölün yanından geçmiş. Kelebeklerin "Yapabilirsin!" dediği çiçeklerin yanından geçmiş. Bacakları yorulmuş ama kendi kendine şöyle demiş: "Yavaş ama emin adımlarla. Yavaş ama emin adımlarla." Ve adım adım tepeye, elma ağacının yanına kadar gelmiş.

Tavşan oradaymış, deliksiz bir uykuda. Burnunun ucunda da bir kelebek duruyormuş. Kaplumbağa onu uyandırmamış. Ona gülmemiş de. Sessizce yanından geçip gitmiş. Adım... adım... adım. Tepeyi tırmanmış, yel değirmenine yaklaşmış, yaklaşmış. Bitiş çizgisinde bekleyen hayvanlar gözlerine inanamamış. "Kaplumbağa geliyor!" diye fısıldaşmışlar. "Kaplumbağa geliyor!"

Sonunda tavşan uyanmış. Gerinmiş. Göğe bakmış. Güneş batıyormuş! "Eyvah!" Ayağa fırlamış, uzun bacaklarının götürebildiği kadar hızlı koşmuş. Vın, vın, vın! Ama artık çok geçmiş. Tavşan tepeye tam ulaşırken Kaplumbağa yel değirmeninin yanındaki bitiş çizgisini geçmiş. Herkes alkışlamış. "Yaşasın Kaplumbağa!"

Tavşan hem soluk soluğaymış hem de biraz utanmış. Sonra patisini uzatmış. "Tebrikler Kaplumbağa," demiş. "Gerçekten kazandın." "Teşekkür ederim," demiş Kaplumbağa nazikçe. "Sen benden çok daha hızlısın. Ama sen durdun, ben devam ettim." O günden sonra tavşan bir daha hava atmamış. Kaplumbağayla iyi arkadaş olmuşlar, birlikte nice gün batımı seyretmişler. Yavaş ama emin adımlarla. İyi geceler.