Altın Bukle ile Üç Ayı

Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın içinde, küçük bir ahşap evde üç ayı yaşarmış. Kocaman bir Baba Ayı, orta boy bir Anne Ayı, bir de minik mi minik bir Yavru Ayı. Bir sabah Anne Ayı kahvaltı için yulaf lapası yapmış. Ama lapa yemek için fazla sıcakmış. "Hadi ormanda biraz yürüyelim," demiş Baba Ayı, "lapamız soğusun." Üç ayı evden çıkmış, kapıyı da azıcık aralık bırakmış.

Çok geçmeden ormanda yürüyen küçük bir kız çıkagelmiş. Saçları güneş gibi sarı ve kıvır kıvırmış. Herkes ona Altın Bukle dermiş. Küçük evi görmüş, kapının da açık olduğunu fark etmiş. "Kimse var mı?" diye seslenmiş. Ses veren olmamış. Altın Bukle meraklı bir kızmış, üstelik karnı da acıkmış. Parmak uçlarına basa basa içeri girmiş. Masanın üstünde üç kase yulaf lapası duruyormuş.

Önce kocaman kasedeki lapadan tatmış. "Ah! Bu lapa çok sıcak!" demiş. Sonra orta boy kasedeki lapadan tatmış. "Brrr! Bu lapa çok soğuk!" demiş. En sonunda minik kasedeki lapadan tatmış. "Mmm! Bu lapa tam kıvamında!" demiş. Hepsini yiyip bitirmiş, son kaşığına kadar.

Sonra Altın Bukle üç sandalye görmüş. Kocaman sandalyeye oturmuş. "Bu sandalye çok sert!" demiş. Orta boy sandalyeye oturmuş. "Bu sandalye çok yumuşak!" demiş. Sonra minik sandalyeye oturmuş. "Bu sandalye tam istediğim gibi!" demiş. Ama kıpırdanmış, kıpırdanmış, derken çat! Minik sandalye kırılıp parçalanmış, Altın Bukle de güm! diye yere oturmuş.

Altın Bukle'nin artık çok uykusu gelmiş. Üst kata çıkmış, üç yatak bulmuş. Kocaman yatağa uzanmış. "Bu yatak çok yüksek!" demiş. Orta boy yatağa uzanmış. "Bu yatak çok alçak!" demiş. Sonra minik yatağa uzanmış. "Bu yatak tam istediğim gibi." Rengârenk yamalı yorganı üstüne çekmiş, çok geçmeden deliksiz bir uykuya dalmış.

Çok geçmeden üç ayı eve dönmüş. "Biri benim lapamı yemiş," demiş Baba Ayı, kocaman sesiyle. "Biri benim lapamı yemiş," demiş Anne Ayı, orta boy sesiyle. "Biri BENİM lapamı yemiş," demiş Yavru Ayı, minik sesiyle, "hem de hepsini bitirmiş!" Sonra sandalyeleri görmüşler. "Biri benim sandalyeme oturmuş," diye bağırmış Yavru Ayı, "hem de kırmış!"

Hep birlikte üst kata çıkmışlar. "Biri benim yatağımda yatmış," demiş Baba Ayı. "Biri benim yatağımda yatmış," demiş Anne Ayı. "Biri BENİM yatağımda yatmış," diye cıvıldamış Yavru Ayı, "hem de hâlâ orada!" Altın Bukle gözlerini açmış. Başucunda üç ayı ona bakıyormuş! Yataktan fırlamış. "Ah! Çok özür dilerim!" demiş. "Lapayı ben yedim, sandalyeyi de ben kırdım. İzin almadan evinize girmemeliydim."

Ayılar birbirlerine bakmışlar. "Şey," demiş Anne Ayı şefkatle, "izin almadan içeri girmek çok yanlıştı. Ama özür dilediğin için sağ ol." Altın Bukle, Baba Ayı'nın minik sandalyeyi onarmasına yardım etmiş. Anne Ayı da herkes için yeniden lapa yapmış, tam kıvamında. Sonra Altın Bukle koşa koşa annesinin yanına gitmiş, ona her şeyi anlatmış. O günden sonra hep kapıyı çalmış, hep önce izin istemiş. Bazen de Yavru Ayı'yı görmeye gitmiş, birlikte ormanda oyunlar oynamışlar. İyi geceler.