Üç Küçük Domuz

Bir varmış, bir yokmuş. İngiltere'de bir köy yolunun sonundaki küçük bir kulübede, annesiyle birlikte yaşayan üç küçük domuz varmış. Güneşli bir sabah anneleri, öğle yemeklerini üç benekli mendile sarmış. "Artık büyüdünüz," demiş. "Gidin, kendinize birer ev yapın. Ama sağlam yapın." Üç kardeş de yola koyulmuş. Çitlerin, koyunların yanından geçerken şarkı söylemişler: "Tıpır tıpır, tıpır tıpır, üç küçük domuz, hepsi bu kadar!"

Birinci küçük domuz, samanla dolu bir arabası olan bir adama rastlamış. "Saman hafif, saman kolay, evim olur hemen, hay hay!" demiş. Tam o sırada çıkagelmiş uzun boylu, sıska bir kurt. Karnı da çok acıkmış. "Küçük domuz, küçük domuz, kapıyı aç, gireyim!" "Hayır, hayır, çenemdeki tüylerin hakkı için açmam!" "O zaman hooof diye üfler, püf diye püflerim, evini uçurur giderim!" Hooof! Püf! Vuuuş! Saman savrulmuş, domuz da koşa koşa kaçmış.

İkinci küçük domuz, çubuk yüklü bir arabası olan bir adama rastlamış. "Çubuk ucuz, çubuk düzgün, ev olsun da dinlensin ayaklarım bugün!" demiş. Daha yeni oturmuş ki birinci küçük domuz soluk soluğa içeri dalmış. Peşinden de kurt gelmiş. "Küçük domuz, küçük domuz, kapıyı aç, gireyim!" "Hayır, hayır, çenemdeki tüylerin hakkı için açmam!" "O zaman hooof diye üfler, püf diye püflerim, evini uçurur giderim!" Hooof! Püf! Çatır çutur! Çubuklar yıkılmış, iki küçük domuz da kaçmış.

Üçüncü küçük domuz, tuğla yüklü bir arabası olan bir adama rastlamış. "Tuğla ağır, tuğla yavaş, ama durur sağlam, hiç kıpırdamaz." Bütün hafta çalışmış; tuğlayı tuğlanın üstüne, onu da bir tuğlanın üstüne koymuş. Sağlam meşeden bir kapı, yüksek bir de baca yapmış. Ateşi yeni yakmış ki iki küçük domuz yokuştan yuvarlanırcasına çıkagelmiş. "Çabuk, girin içeri!" demiş. Tık! diye sürgü kapanmış. Üçü de sıcacık ve güvende olmuş.

Kurt da gelmiş. "Küçük domuz, küçük domuz, kapıyı aç, gireyim!" "Hayır, hayır, çenemdeki tüylerin hakkı için açmam!" "O zaman hooof diye üfler, püf diye püflerim, evini uçurur giderim!" Kulakları pembeleşene kadar üflemiş. Kuyruğu dikilene kadar püflemiş. Ama tek bir tuğla bile kıpırdamamış. Bunun üzerine kurt bir oyun düşünmüş. "Küçük domuz, ben güzel bir şalgam tarlası biliyorum. Yarın sabah altıda buluşalım, birlikte sökeriz."

Üçüncü küçük domuz kolay kanan biri değilmiş. Beşte kalkmış, tarlaya koşmuş, horoz ötmeden evine bir sepet şalgamla dönmüş. Saat altıda kurt kapıyı çalmış. "Hazır mısın, küçük domuz?" "Hazır mıyım?" demiş domuz kapının ardından. "Ben gittim de geldim bile. Şalgamlar da tencerede. Çok lezzetli oldular, sağ ol." Kurt öfkeyle patisini yere vurmuş. Sonra hayatının en derin nefesini almış.

Üfleyecek üfü kalmayana kadar üflemiş. Püfleyecek püfü kalmayana kadar püflemiş. Sonunda içinde küçücük bir cıvıltıdan başka bir şey kalmamış. Sendeleye sendeleye çatıya tırmanmış, bacadan içeri bakmak istemiş. Ama ateş sönükmüş. Domuzlar da bacanın tam altına koca bir leğen ılık banyo suyu koymuşlar. Kay, kay, güm, şlap! Kurt sabunlu köpüklerin içine düşmüş. Burnunda bir baloncukla dışarı fırlamış, tepenin ardına koşmuş ve bir daha hiç geri gelmemiş.

Ertesi gün anneleri ziyarete gelmiş, hepsiyle çok gurur duymuş. Birinci küçük domuz, samandan yumuşacık yataklar yapmış. İkinci küçük domuz, ateş için çubukları dizmiş. Üçüncü küçük domuz da tuğlalarla evi her yandan sarmış. O gece rüzgâr yoldan aşağı inmiş. Hooof demiş, pek hafifçe. Püf demiş, pek usulca. Ama hiçbir şey kıpırdamamış. Üç küçük domuz yan yana yatmış; sıcacık, karınları şalgamla dolu. İyi geceler, küçük domuzlar. İyi geceler.