Trzy małe świnki

Dawno, dawno temu trzy małe świnki mieszkały z mamą w chatce na końcu wiejskiej dróżki. Pewnego jasnego ranka mama zawiązała im drugie śniadanie w trzy chustki w kropki. – Jesteście już duże – powiedziała. – Idźcie i zbudujcie sobie domki, tylko zbudujcie je porządnie. Poszły więc świnki obok żywopłotów i owieczek i śpiewały: – Tup, tup, tup, tup, trzy świnki idą w ruch, w ruch, w ruch!

Pierwsza świnka spotkała pana z wozem słomy. – Słoma jest lekka, słoma jest szybka. Zbuduję dom w jednej chwilce, w mgnieniu oka! – Nadszedł wilk, długi, chudy i bardzo głodny. – Świnko, świnko, wpuść mnie do środka! – Nie, nie, na włoski na mojej bródce! – To jak dmuchnę, jak chuchnę, domek ci rozwieję! – Fuuu! Fuuu! Szszsz! Poleciała słoma, uciekła świnka.

Druga świnka spotkała pana z wozem patyków. – Patyki są tanie, patyki są zgrabne. Będzie domek, w którym odpocznę wygodnie! – Ledwie usiadła, gdy pierwsza świnka wbiegła do środka, a za nią nadszedł wilk. – Świnko, świnko, wpuść mnie do środka! – Nie, nie, na włoski na mojej bródce! – To jak dmuchnę, jak chuchnę, domek ci rozwieję! – Fuuu! Fuuu! Trzask, prask! Rozsypały się patyki i uciekły dwie małe świnki.

Trzecia świnka spotkała pana z wozem cegieł. – Cegły są ciężkie, cegły są powolne, ale mocno stoją, są niezawodne. – Przez cały tydzień pracowała: cegła na cegle, cegła na cegle. Zbudowała mocne dębowe drzwi i wysoki komin. Ledwie rozpaliła ogień, a po ścieżce przybiegły, potykając się, dwie świnki. – Szybko, wejdźcie! – zawołała. Kliknęła klamka i już były w środku, bezpieczne i ciepłe, wszystkie trzy.

Nadszedł wilk. – Świnko, świnko, wpuść mnie do środka! – Nie, nie, na włoski na mojej bródce! – To jak dmuchnę, jak chuchnę, domek ci rozwieję! – Dmuchał, aż uszy mu się zaróżowiły. Chuchał, aż ogon stanął mu dęba. Ale ani jedna cegła nie drgnęła. Wilk spróbował więc sprytnego sposobu. – Świnko, znam pole z pysznymi rzepami. Spotkajmy się jutro o szóstej i wykopiemy je razem.

Trzecia świnka nie była głuptasem. Wstała o piątej, pobiegła na pole i wróciła do domu z koszykiem rzepy, zanim zapiał kogut. O szóstej wilk zapukał. – Jesteś gotowa, świnko? – Gotowa? – powiedziała świnka przez drzwi. – Już tam byłam i wróciłam, a rzepa gotuje się w garnku. Jest bardzo smaczna, dziękuję. – Wilk tupnął łapą. A potem wziął najgłębszy oddech w całym swoim życiu.

Dmuchał, aż zabrakło mu dmuchu. Chuchał, aż zabrakło mu chuchu. Został w nim tylko jeden cichutki pisk. Chwiejąc się, wspiął się na dach, żeby zajrzeć do komina. Ale ogień już zgasł, a świnki postawiły pod kominem wielką balię z ciepłą wodą do kąpieli. Śliz, ślizg, bum, chlup! Spadł wilk prosto w mydlaną pianę. Wyskoczył z bańką na nosie, pobiegł za górę i już nigdy nie wrócił.

Następnego dnia mama przyszła w odwiedziny i bardzo się ucieszyła. Pierwsza świnka zrobiła miękkie posłania ze słomy. Druga świnka naniosła patyków na ogień. Trzecia świnka pilnowała cegieł dookoła domu. Tej nocy wiatr zawitał na dróżce. Powiedział fuu, cichutko. Powiedział fuu, miękko. Ale nic się nie poruszyło. Trzy małe świnki leżały w rządku, ciepłe i pełne rzepy. Dobranoc, małe świnki. Dobranoc.