Lew i Myszka

Na szerokiej, złocistej sawannie, pod wielkim drzewem akacji, spał lew. Był największym i najsilniejszym lwem ze wszystkich, a jego chrapanie brzmiało jak grzmot. Chrrr... chrrr... Tamtędy przybiegła mała myszka, która szukała ziarenek. Tak się spieszyła, że nie patrzyła, dokąd biegnie. Tup, tup, tup! Wbiegła na wielką łapę lwa i pomknęła prosto przez jego nos!

Lew obudził się z głośnym kichnięciem. "Apsik!" Szybkim ruchem łapy złapał myszkę za ogonek. "Kto ośmielił się obudzić króla sawanny?" ryknął. Myszka cała się trzęsła. "Och, proszę, wielki Lwie, bardzo cię przepraszam! Nie chciałam cię obudzić. Puść mnie, proszę. Może kiedyś i ja ci pomogę."

Lew śmiał się tak głośno, że aż liście zadrżały na drzewie. "Ho, ho, ho! Ty? Mnie pomożesz? Maleńka myszka wielkiemu lwu? To najśmieszniejsza rzecz, jaką usłyszałem w tym roku!" Ale lew nie był głodny, myszka była bardzo malutka, a przeprosiła tak ładnie. "Biegnij już, maleńka", zachichotał i otworzył łapę. "Dziękuję, dziękuję!" zapiszczała myszka. "Nigdy tego nie zapomnę!" I czmychnęła w trawę.

Po kilku dniach lew szedł przez wysoką trawę i szukał chłodnego miejsca na odpoczynek. Nie zauważył wielkiej sieci z lin, którą myśliwi ukryli na ścieżce. Fiuu! Sieć opadła prosto na niego. Lew szarpał się. Pchał. Przewracał się z boku na bok. Ale im bardziej się wyrywał, tym mocniej trzymały go liny. "Na pomoc!" ryknął. Jego potężny ryk poniósł się po całej sawannie, aż hen, do rzeki.

Daleko stąd myszka usłyszała ten ryk. Znała ten głos! "To mój przyjaciel lew", powiedziała. "Ma kłopoty!" Inne zwierzęta uciekały przed wielkim hałasem. Ale myszka pobiegła prosto w jego stronę, tak szybko, jak tylko niosły ją maleńkie nóżki. Przez trawę, przez kamienie, pod krzakami, tup, tup, tup, tup, tup, tup, aż znalazła lwa uwięzionego w sieci.

"Nie bój się, Lwie", powiedziała. "Przyszłam ci pomóc." "Ty?" zapytał lew, ale tym razem się nie roześmiał. Myszka wspięła się na sieć i zaczęła przegryzać liny swoimi ostrymi ząbkami. Chrup, chrup, trach! Jedna lina pękła. Chrup, chrup, trach! Pękła następna. Pracowała i pracowała, a dziura w sieci robiła się coraz większa i większa.

W końcu dziura była już dość duża. Lew wyszedł z sieci i otrząsnął swoją wielką, złocistą grzywę. Był wolny! Spojrzał na maleńką myszkę, a w jego oczach było pełno wdzięczności. "Mała przyjaciółko", powiedział cicho, "śmiałem się z ciebie. Mówiłem, że myszka nigdy nie pomoże lwu. A ty uratowałaś mi życie. Przepraszam, że się śmiałem." Myszka uśmiechnęła się. "Od tego są przyjaciele."

Od tamtego dnia lew i myszka byli najlepszymi przyjaciółmi. Myszka często jeździła na głowie lwa, wysoko ponad trawą, a lew dbał o to, by nikt jej nigdy nie niepokoił. I lew zawsze pamiętał: żaden przyjaciel nie jest zbyt mały, a dobroć nigdy nie idzie na marne. Pod wielkim drzewem akacji razem patrzyli, jak na niebie zapalają się gwiazdy. Dobranoc.