Aslan ile Fare

Uçsuz bucaksız, altın sarısı bir bozkırda, koca bir akasya ağacının altında bir aslan uyuyordu. O, dünyanın en büyük, en güçlü aslanıydı. Horultusu gök gürültüsü gibiydi. Horrr... horrr... Küçük bir fare, tohum arayarak koşturup geldi. O kadar acelesi vardı ki önüne bakmadı. Tıp tıp tıp! Aslanın koca patisinin üstünden aştı, burnunun üstünden de koşup geçti!

Aslan kocaman bir hapşırıkla uyandı. "Hapşuuu!" Hızlı bir pati hareketiyle küçük fareyi kuyruğundan yakaladı. "Bozkırın kralını uyandırmaya kim cesaret edebilir?" diye kükredi. Küçük fare tir tir titredi. "Ah, lütfen, büyük Aslan, çok özür dilerim! Seni uyandırmak istemedim. Lütfen beni bırak. Bırakırsan, belki bir gün ben de sana yardım ederim."

Aslan o kadar çok güldü ki ağacın yaprakları sallandı. "Ho ho ho! Sen mi? Bana yardım mı edeceksin? Minicik bir fare, koskoca bir aslana yardım mı edecek? Bu yıl duyduğum en komik şey bu!" Ama aslanın karnı toktu, fare de çok küçüktü, üstelik ne kibarca özür dilemişti. "Haydi git bakalım, küçüğüm," diye kıkırdadı ve patisini açtı. "Teşekkür ederim, çok teşekkür ederim!" diye ciyakladı fare. "Bunu hiç unutmayacağım!" Sonra otların arasına koşup gitti.

Birkaç gün sonra aslan, serin bir dinlenme yeri arayarak uzun otların arasında yürüyordu. Avcıların patikaya gizlediği koca ip ağı görmedi. Vuuş! Ağ üstüne düştü. Aslan çekti. İtti. Yuvarlandı. Ama çırpındıkça ipler daha da sıkıldı. "İmdat!" diye kükredi. Koca kükremesi bütün bozkırda yankılandı, ta nehre kadar ulaştı.

Çok uzaklarda küçük fare o kükremeyi duydu. Bu sesi tanıyordu! "Bu, arkadaşım aslan," dedi. "Başı belada!" Öteki hayvanlar o büyük sesten kaçtı. Ama küçük fare minik bacaklarının götürebildiği kadar hızlı, sese doğru koştu. Otların arasından, taşların üstünden, çalıların altından, tıp tıp, tıp tıp, aslanı ağa dolanmış halde bulana kadar koştu.

"Merak etme, Aslan," dedi. "Yardım etmeye geldim." "Sen mi?" dedi aslan, ama bu kez gülmedi. Küçük fare ağın üstüne tırmandı ve keskin küçük dişleriyle ipleri kemirmeye başladı. Kemir, kemir, çıt! Bir ip koptu. Kemir, kemir, çıt! Bir ip daha koptu. Çalıştı, çalıştı, ağdaki delik büyüdü, büyüdü, büyüdü.

Sonunda delik yeterince büyüdü. Aslan ağdan dışarı adım attı ve koca altın yelesini silkeledi. Özgürdü! Minik fareye baktı, gözleri minnetle doluydu. "Küçük dostum," dedi usulca, "sana güldüm. Bir farenin bir aslana asla yardım edemeyeceğini söyledim. Ama sen hayatımı kurtardın. Güldüğüm için çok üzgünüm." Küçük fare gülümsedi. "Dostlar bunun için vardır."

O günden sonra aslan ile fare en iyi arkadaş oldular. Fare sık sık aslanın başına biner, otların çok yukarısından etrafa bakardı. Aslan da kimsenin fareyi rahatsız etmemesine dikkat ederdi. Aslan şunu hiç unutmadı: hiçbir dost fazla küçük değildir, hiçbir iyilik de boşa gitmez. Koca akasya ağacının altında, yıldızların birer birer çıkışını birlikte izlediler. İyi geceler.