Külkedisi ile Cam Terlik

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, üvey annesi ve iki üvey ablasıyla yaşayan iyi kalpli bir kız varmış. Üvey ablaları ipek elbiseler giyer, yumuşacık yataklarda uyurmuş. İyi kalpli kız ise yerleri ovar, bulaşıkları yıkar, geceleri de mutfaktaki ocağın yanında, küllerin arasında uyurmuş. Bu yüzden üvey ablaları ona Külkedisi demişler. Yine de Külkedisi herkese nazik ve iyi davranırmış. Ona kötü davranan ablalarına bile.

Bir gün saraydan bir mektup gelmiş. Kralın oğlu büyük bir balo veriyormuş, herkes davetliymiş! Üvey ablalar çok sevinmiş. "Ben kırmızı kadifemi giyeceğim!" demiş biri. "Ben de altın çiçekli elbisemi!" demiş öteki. Külkedisi onların saçlarını kıvırmış, kurdelelerini bağlamış. Ablaları onunla alay etmiş: "Külkedisi, sen de baloya gitmek ister misin? Ha ha! Külün içindeki kız sarayda, düşünsene!"

Onlar gidince Külkedisi ocağın başına oturmuş, usulca ağlamış. Birden mutfak gümüş bir ışıkla dolmuş. Karşısında vaftiz annesi duruyormuş. Meğer o bir periymiş! "Baloya gitmek istiyorsun, değil mi?" diye sormuş şefkatle. "Ah, evet," diye iç çekmiş Külkedisi. "O zaman gözlerini sil," demiş vaftiz annesi. "Bahçeye koş, bulabildiğin en büyük balkabağını bana getir."

Külkedisi balkabağını getirmiş. Vaftiz annesi asasıyla dokunmuş, vuş! Balkabağı pırıl pırıl, altın bir arabaya dönüşmüş! Fare kapanındaki altı küçük fare, altı güzel beyaz ata dönmüş. Şişman bir sıçan, kocaman bıyıklı bir arabacı olmuş. Bahçedeki altı kertenkele de altı uşak olmuş. Sonra vaftiz annesi Külkedisi'ne dokunmuş. Eski elbisesi yıldızlar gibi parlayan, gümüş yeşili bir elbiseye dönüşmüş. Ayaklarında da iki minik cam terlik varmış.

"İyi eğlenceler," demiş vaftiz annesi. "Ama unutma, gece yarısı büyü bozulacak." Sarayda herkes durup ona bakmış. "Bu güzel hanım kim?" diye fısıldaşmışlar. Üvey ablaları bile onu tanıyamamış. Prens eğilip selam vermiş, onu dansa kaldırmış. Bütün akşam dans etmişler, sohbet etmişler, birlikte gülmüşler. Külkedisi öyle mutluymuş ki zamanı büsbütün unutmuş.

Dong! Koca saat on ikiyi çalmaya başlamış. "Eyvah!" diye bağırmış Külkedisi. Balo salonundan fırlamış, saray merdivenlerinden aşağı koşmuş. Dong, dong, dong! Koşarken küçük cam terliklerden biri ayağından çıkmış. Onu almaya vakti yokmuş. Son dong'da üstünde yine eski elbisesi varmış. Arabası da yolda yuvarlanan bir balkabağından başka bir şey değilmiş. Ama prens cam terliği merdivenlerde bulmuş ve onu özenle avucunda tutmuş.

Ertesi gün prens, "Bu terliğin ayağına tam uyduğu hanımı bulacağım," demiş. Habercileri kapı kapı dolaşmış. Külkedisi'nin evinde birinci üvey abla zorladıkça zorlamış, ama ayağı çok büyükmüş. İkinci üvey abla sıktıkça sıkmış, ama onun ayağı da çok büyükmüş. "Ben de deneyebilir miyim?" diye usulca sormuş Külkedisi. Ablaları kahkaha atmış. Ama terlik, Külkedisi'nin ayağına eldiven gibi kayıvermiş. Sonra o, önlüğünün cebinden öbür terliği de çıkarmış!

Üvey ablalar diz çökmüş. "Sana kötü davrandığımız için bizi bağışla," demişler. Dünyanın en iyi kalpli kızı olan Külkedisi onlara sarılmış ve "Sizi bütün kalbimle affediyorum," demiş. Çok geçmeden prens ile Külkedisi evlenmiş. Külkedisi üvey ablalarını da saraya davet etmiş. Onlar da iyi olmayı öğrenmişler. Ve hepsi mutlu mutlu yaşamışlar. İyi geceler.