ซินเดอเรลล่ากับรองเท้าแก้ว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กสาวใจดีคนหนึ่ง เธออยู่กับแม่เลี้ยงและพี่สาวต่างแม่สองคน พี่สาวสองคนได้ใส่ชุดผ้าไหม และได้นอนบนเตียงนุ่มๆ แต่เด็กสาวใจดีต้องขัดพื้น ล้างจาน และนอนข้างเตาไฟในครัว ท่ามกลางเถ้าถ่าน พี่ๆ จึงเรียกเธอว่า “ซินเดอเรลล่า” แต่ซินเดอเรลล่าก็ยังอ่อนโยนและใจดีกับทุกคน แม้แต่กับพี่สาวที่ใจร้ายกับเธอ

วันหนึ่ง มีจดหมายมาจากพระราชวัง เจ้าชายจะจัดงานเต้นรำใหญ่ และเชิญทุกคนไปร่วมงาน! พี่สาวสองคนดีใจกันใหญ่ “ฉันจะใส่ชุดกำมะหยี่สีแดง!” คนหนึ่งบอก “ฉันจะใส่ชุดลายดอกไม้สีทอง!” อีกคนบอก ซินเดอเรลล่าช่วยม้วนผมและผูกริบบิ้นให้พี่ๆ “ซินเดอเรลล่า เธออยากไปงานเต้นรำไหมล่ะ” พี่ๆ แกล้งถาม “ฮ่าๆ ลองคิดดูสิ สาวขี้เถ้าไปพระราชวัง!”

พอพี่ๆ ออกไปแล้ว ซินเดอเรลล่านั่งข้างเตาไฟ ร้องไห้เบาๆ ทันใดนั้น ห้องครัวก็สว่างไสวด้วยแสงสีเงิน แม่ทูนหัวของเธอซึ่งเป็นนางฟ้ามายืนอยู่ตรงนั้น “หนูอยากไปงานเต้นรำ ใช่ไหมจ๊ะ” แม่ทูนหัวถามอย่างอ่อนโยน “โอ้ ใช่ค่ะ” ซินเดอเรลล่าถอนใจ “ถ้าอย่างนั้น เช็ดน้ำตาเสียนะ” แม่ทูนหัวพูด “วิ่งไปที่สวน แล้วเอาฟักทองลูกที่ใหญ่ที่สุดมาให้แม่จ๊ะ”

ซินเดอเรลล่าเอาฟักทองมา แม่ทูนหัวใช้ไม้กายสิทธิ์แตะเบาๆ ฟิ้ว! ฟักทองก็กลายเป็นรถม้าสีทองแวววาว! หนูตัวน้อยหกตัวจากกับดักหนูกลายเป็นม้าขาวสวยหกตัว หนูตัวอ้วนกลายเป็นคนขับรถม้าที่มีหนวดงามสง่า และกิ้งก่าหกตัวจากในสวนก็กลายเป็นคนรับใช้หกคน จากนั้นแม่ทูนหัวก็แตะที่ตัวซินเดอเรลล่า ชุดเก่าๆ ของเธอก็กลายเป็นชุดสีเงินและสีเขียว ระยิบระยับเหมือนดวงดาว ที่เท้าของเธอมีรองเท้าแก้วคู่เล็กๆ

“ขอให้สนุกมากๆ นะจ๊ะ” แม่ทูนหัวบอก “แต่จำไว้นะ พอเที่ยงคืน เวทมนตร์จะหมดลง” เมื่อมาถึงพระราชวัง ทุกคนหยุดนิ่งและจ้องมอง “สาวงามคนนั้นเป็นใครกันนะ” ทุกคนกระซิบกระซาบ แม้แต่พี่สาวทั้งสองก็จำเธอไม่ได้ เจ้าชายโค้งคำนับและขอเต้นรำกับเธอ ทั้งสองเต้นรำ พูดคุย และหัวเราะด้วยกันทั้งคืน ซินเดอเรลล่ามีความสุขมาก จนลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท

ก๊อง! นาฬิกาเรือนใหญ่เริ่มตีบอกเวลาสิบสองนาฬิกา “ตายแล้ว!” ซินเดอเรลล่าร้องขึ้น เธอวิ่งออกจากห้องเต้นรำ ลงบันไดพระราชวังไป ก๊อง ก๊อง ก๊อง! ขณะที่เธอวิ่ง รองเท้าแก้วข้างหนึ่งก็หลุดจากเท้า เธอไม่มีเวลาหยิบเลย พอเสียงระฆังครั้งสุดท้ายดังขึ้น เธอก็กลับมาใส่ชุดเก่าอีกครั้ง และรถม้าของเธอก็เป็นแค่ฟักทองกลิ้งไปตามถนน แต่เจ้าชายพบรองเท้าแก้วที่บันได และถือมันไว้อย่างทะนุถนอม

วันรุ่งขึ้น เจ้าชายตรัสว่า “เราจะตามหาหญิงสาวที่เท้าสวมรองเท้าข้างนี้ได้พอดี” ผู้ส่งสารเดินทางไปทีละบ้าน ที่บ้านของซินเดอเรลล่า พี่สาวคนแรกดันแล้วดันอีก แต่เท้าของเธอใหญ่เกินไป พี่สาวคนที่สองบีบแล้วบีบอีก แต่เท้าของเธอก็ใหญ่เกินไปเหมือนกัน “หนูลองได้ไหมคะ” ซินเดอเรลล่าถามเบาๆ พี่ๆ หัวเราะเยาะ แต่รองเท้าแก้วก็สวมลงบนเท้าของเธอได้อย่างง่ายดาย เหมือนสวมถุงมือ แล้วเธอก็หยิบรองเท้าอีกข้างออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน!

พี่สาวสองคนคุกเข่าลง “ขอให้อภัยพวกพี่ด้วยนะ ที่ใจร้ายกับเธอ” พี่ๆ พูด ซินเดอเรลล่าผู้มีหัวใจดีที่สุดในบรรดาทุกคน กอดพี่ๆ แล้วพูดว่า “หนูให้อภัยพี่ๆ ด้วยสุดหัวใจค่ะ” ไม่นานเจ้าชายกับซินเดอเรลล่าก็แต่งงานกัน ซินเดอเรลล่าชวนพี่สาวมาอยู่ที่พระราชวังด้วย และพี่ๆ ก็เรียนรู้ที่จะเป็นคนใจดี ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป ราตรีสวัสดิ์จ้ะ