ฮันเซลกับเกรเทล

ที่ชายป่าใหญ่สีเขียว มีบ้านไม้หลังเล็กๆ ตั้งอยู่ ที่นั่นมีพ่อคนตัดไม้ กับแม่ และลูกน้อยสองคน คือฮันเซลกับเกรเทล บ้านของพวกเขาไม่ได้หรูหราอะไร แต่หอมกลิ่นขนมปังและกลิ่นต้นสน ทุกคืนแม่จะหอมแก้มลูกๆ แล้วพูดว่า "จับมือกันไว้นะ ลูกรัก จับมือกันไว้ แล้วลูกจะหาทางเจอ" "จับมือกันไว้" ทั้งสองตอบ แล้วพ่อก็เป่าเทียนดับ

เช้าวันหนึ่งอากาศแจ่มใส พ่อไปตัดไม้ ส่วนเด็กๆ ตามไปเก็บผลเบอร์รี่ "อยู่ตรงที่ยังได้ยินเสียงขวานของพ่อนะ" พ่อบอก ฮันเซลเอาขนมปังใส่เต็มกระเป๋า แล้วโรยเศษขนมปังไว้ทีละหย่อมๆ เป็นทางเดิน แล้วเกรเทลก็เห็นนกสีขาวตัวน้อย มันกระโดดไปร้องเพลงไป เด็กๆ เลยเดินตามไป แค่นิดเดียว แล้วก็อีกนิดหนึ่ง

ไม่นานเด็กๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงขวานอีกเลย "เรากลับตามเศษขนมปังของพี่นะ" ฮันเซลพูด แต่เศษขนมปังหายไปหมดแล้ว นกในป่าจิกกินไปจนเกลี้ยง! ต้นไม้ทุกต้นดูเหมือนกันไปหมด แสงก็นุ่มลงเป็นสีทอง ริมฝีปากของเกรเทลสั่นระริก ฮันเซลจับมือน้องไว้ "จับมือกันไว้นะ" เขาพูด เกรเทลพยักหน้า ไกลออกไป นกสีขาวร้องเพลงขึ้นอีกครั้ง เด็กๆ จึงเดินไปทางเสียงเพลงนั้น

ในลานโล่งมีบ้านหลังเล็กๆ ที่แปลกที่สุดเท่าที่เด็กๆ เคยเห็น ผนังเป็นขนมปังขิง หลังคาเป็นเค้ก หน้าต่างเป็นน้ำตาลใสแวววาว ฮันเซลหักมุมหลังคามาชิ้นหนึ่ง เกรเทลเลียหน้าต่าง แล้วมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดแหบๆ ดังมาจากข้างใน "แทะๆ แทะๆ เหมือนหนูน้อย ใครกัดแทะบ้านฉันอยู่นะ" ประตูเปิดออก แล้วคุณยายตัวเล็กจิ๋วในผ้าคลุมไหล่สีม่วงก็เดินออกมา

"เข้ามาสิ เข้ามา" ยายพูด แล้วให้แพนเค้ก และพาเด็กๆ ไปเข้านอน แต่พอเช้าขึ้น เสียงของยายก็ไม่หวานเหมือนเดิม "พวกเธอกินหลังคาบ้านฉัน" ยายพูด "ทีนี้ก็ต้องอยู่ที่นี่ กวาดพื้น คนหม้อให้ฉัน ตลอดไปเลย!" ยายเป็นแม่มด และเป็นแม่มดจอมสั่งด้วย ยายล็อกประตูหน้า แล้วแขวนกุญแจไว้ที่ตะขอ ทั้งวันเด็กๆ ทำงาน ทั้งคืนเด็กๆ กระซิบกันว่า "จับมือกันไว้"

เกรเทลคอยดู และเกรเทลคอยคิด บ้านนี้ยังมีประตูหลังด้วย มีสลักไม้ที่แข็งๆ อยู่ วันหนึ่งเธอไปยืนข้างประตูนั้น ทำหน้างงๆ "คุณยายคะ" เธอพูด "สลักนี้เปิดยังไงคะ หนูทำไม่เป็นเลย" "เด็กโง่เอ๊ย" แม่มดตวาด "ก็แค่ก้าวผ่านไปแบบนี้ไง" แล้วยายก็ก้าวออกไปที่สวน เร็วปานกะพริบตา เกรเทลผลักประตูปิด แกร๊ก! สลักตกลงมาล็อกไว้ แม่มดอยู่ฝั่งนอกเสียแล้ว

"เปิดประตูนะ!" ยายร้อง ยายเขย่าประตูและกระทืบเท้า แต่แล้วนกในป่าก็บินลงมาจากต้นไม้ เป็นร้อยๆ ตัวเลย เพราะได้กลิ่นเค้กหอมๆ จิ๊บๆๆ จิกบนหลังคา! "ชิ่วๆ! ไปให้พ้น! บ้านของฉัน!" แม่มดร้อง แล้ววิ่งไล่นกไป ข้ามเนินเขาไกลลิบ และป่าแห่งนั้นก็ไม่เคยเจอแม่มดอีกเลย ฮันเซลหยิบกุญแจลงมาจากตะขอ เกรเทลเอาขนมปังขิงใส่เต็มผ้ากันเปื้อน แล้วเด็กๆ ก็จับมือกันวิ่งออกไปสู่แสงแดด

นกสีขาวบินนำหน้า เด็กๆ เดินตามไป แล้วผ่านต้นไม้ก็ได้ยินเสียงคนเรียก "ฮันเซล! เกรเทล!" โคมไฟสองดวงแกว่งไกวมาตามทาง แม่กับพ่อออกตามหาทุกวันทุกคืน และไม่เคยหยุดเลยสักครั้ง โอ้ กอดกันแน่นเลย! โอ้ หอมจมูกกันใหญ่เลย! ทุกคนเดินกลับบ้าน จับมือกัน จับมือกัน จับมือกัน มีขนมปังขิงกินตอนมื้อเย็น และมีเตียงนุ่มๆ อุ่นๆ ให้นอน แม่หอมแก้มลูกๆ เทียนดับลง ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก