เต่ากับกระต่าย

ในทุ่งหญ้าสีเขียว มีกระต่ายตัวหนึ่งที่วิ่งเร็วมาก เร็วจริง ๆ หวือ! เขาวิ่งจากฝั่งนี้ของทุ่งไปถึงอีกฝั่งได้ ก่อนที่ใครจะทันเรียกชื่อเขาเสียอีก และเขาก็ชอบเล่าให้ทุกคนฟังด้วย เช้าวันหนึ่งที่แดดสดใส เต่าเดินช้า ๆ ผ่านมา ก้าว... ก้าว... ก้าว... กระต่ายหัวเราะ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ เต่า! จะไปไหนหรือเปล่า เดินช้าอย่างนี้ ไปถึงอาทิตย์หน้าพอดีเลยนะ!"

เต่าไม่โกรธเลย เธอแค่ยิ้ม "ฉันอาจจะช้านะ" เธอพูด "แต่ฉันไปถึงที่หมายทุกครั้งแหละ ว่าแต่... เรามาแข่งกันไหมล่ะ" กระต่ายหัวเราะจนล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้า "เธอน่ะนะ จะแข่งกับฉัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" สัตว์ทั้งหลายพากันมาฟัง "แข่งกัน! แข่งกัน!" เหล่านกร้องจิ๊บ ๆ "ก็ได้" กระต่ายพูด "พรุ่งนี้เช้า เริ่มจากต้นโอ๊กใหญ่ ไปจนถึงกังหันลมบนเนินเขา"

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนมารอดูกันพร้อมหน้า นกฮูกแก่ผู้ฉลาดชูใบไม้ขึ้น "เตรียมตัว... พร้อม... ไป!" วูบ! กระต่ายพุ่งออกไปเหมือนลูกธนู เขาวิ่งเร็วจนฝุ่นตลบอยู่ข้างหลัง ส่วนเต่าก้าวเท้าข้างหนึ่ง แล้วก้าวอีกข้างหนึ่ง ก้าว... ก้าว... ก้าว... "สู้ ๆ นะ เต่า!" เจ้ากระต่ายน้อยร้องเชียร์ ไม่นานนัก กระต่ายก็เป็นแค่จุดเล็ก ๆ อยู่ไกลลิบ ส่วนเต่ายังอยู่ใกล้ ๆ ต้นโอ๊กอยู่เลย

พอมาถึงครึ่งทางไปกังหันลม กระต่ายหันกลับไปมอง เขาไม่เห็นเต่าที่ไหนเลย "ฮ่า!" เขาพูด "ง่ายเกินไปแล้ว กว่าเธอจะมาถึงก็หลายชั่วโมง ฉันพักสักหน่อยก็ยังทัน" เขานอนลงใต้ต้นแอปเปิลที่ร่มรื่น หญ้านุ่มนิ่ม ผึ้งบินหึ่ง ๆ แดดก็อุ่นสบาย "งีบนิดเดียวเอง" กระต่ายพูด แล้วหาวคำโตเลย ไม่ทันไร เขาก็หลับสนิท ส่งเสียงกรนครอก ๆ เบา ๆ

ส่วนเต่าก็เดินต่อไปเรื่อย ๆ ก้าว... ก้าว... ก้าว... เธอไม่วิ่ง และเธอก็ไม่หยุด เธอเดินผ่านสระน้ำ ที่เหล่ากบร้องว่า "เดินต่อไปนะ!" เธอเดินผ่านทุ่งดอกไม้ ที่เหล่าผีเสื้อร้องว่า "เธอทำได้!" ขาของเธอเหนื่อยแล้ว แต่เธอก็บอกตัวเองว่า "ช้า ๆ แต่ไม่หยุด ช้า ๆ แต่ไม่หยุด" แล้วก้าวต่อก้าว เธอก็เดินขึ้นเนินมาถึงต้นแอปเปิล

กระต่ายนอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงนั้น มีผีเสื้อตัวหนึ่งเกาะอยู่บนจมูกของเขา เต่าไม่ปลุกเขา และเธอก็ไม่หัวเราะเยาะเขาด้วย เธอแค่เดินผ่านไปเงียบ ๆ ก้าว... ก้าว... ก้าว... เธอเดินขึ้นเนินไป ใกล้เข้าไปทุกที ใกล้กังหันลมเข้าไปทุกที เหล่าสัตว์ที่รออยู่ที่เส้นชัยแทบไม่เชื่อสายตา "นั่นเต่านี่นา!" พวกเขากระซิบกัน "เต่ากำลังมาแล้ว!"

ในที่สุด กระต่ายก็ตื่น เขาบิดขี้เกียจ แล้วมองดูท้องฟ้า ตะวันกำลังจะตกดินแล้ว! "ตายจริง!" เขาผุดลุกขึ้น แล้ววิ่งสุดฝีเท้าด้วยขายาว ๆ ของเขา หวือ หวือ หวือ! แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว พอกระต่ายขึ้นมาถึงยอดเนินพอดี เต่าก็ก้าวข้ามเส้นชัยข้างกังหันลมเสียก่อน ทุกคนส่งเสียงเฮลั่น "เย้! เต่าชนะแล้ว!"

กระต่ายหอบแฮ่ก ๆ เขารู้สึกอายนิด ๆ แล้วเขาก็ยื่นอุ้งมือออกไป "เก่งมากเลยนะ เต่า" เขาพูด "เธอชนะจริง ๆ ด้วย" "ขอบใจจ้ะ" เต่าตอบอย่างใจดี "เธอวิ่งเร็วกว่าฉันมากเลย แต่เธอหยุดพัก ส่วนฉันเดินต่อไปเรื่อย ๆ" ตั้งแต่วันนั้นมา กระต่ายก็ไม่โอ้อวดอีกเลย เขากับเต่ากลายเป็นเพื่อนรักกัน และนั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันอีกหลายต่อหลายวัน ช้า ๆ แต่ไม่หยุด ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ