หนูน้อยหมวกแดง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง เธอใส่ผ้าคลุมสีแดงที่มีหมวกสีแดงอยู่เสมอ คุณยายเป็นคนเย็บให้ เธอรักมันมาก ใคร ๆ จึงเรียกเธอว่า "หนูน้อยหมวกแดง" เช้าวันหนึ่ง คุณแม่พูดว่า "คุณยายไม่สบาย เป็นหวัดอยู่จ้ะ ลูกช่วยเอาตะกร้าขนมปังอบใหม่ ๆ กับน้ำผึ้งไปให้คุณยายหน่อยนะ เดินตามทางไปเรื่อย ๆ อย่าแวะคุยกับคนแปลกหน้าล่ะ" "หนูสัญญาค่ะ" หนูน้อยหมวกแดงตอบ แล้วก็เดินกระโดดโลดเต้นออกจากบ้านไป

ทางเดินคดเคี้ยวผ่านป่าใหญ่ ใต้ต้นไม้สูงสีเขียวชอุ่ม นกร้องเพลงจิ๊บ ๆ ผีเสื้อบินร่ายรำ หนูน้อยหมวกแดงฮัมเพลงเบา ๆ ไปตลอดทาง แล้วจู่ ๆ จากหลังต้นไม้ ก็มีหมาป่าสีเทาตัวโตเดินออกมา จมูกยาว ยิ้มเจ้าเล่ห์ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ หนูน้อย" มันพูดด้วยเสียงแสนหวาน "ถือตะกร้าน่ารักแบบนี้ จะไปไหนหรือจ๊ะ" หนูน้อยหมวกแดงลืมคำสัญญาไปเสียสนิท "หนูจะไปบ้านคุณยายค่ะ อยู่สุดทางนี้เลย" เธอตอบ

"น่ารักจริง ๆ" หมาป่าพูด "แต่ดูดอกไม้สวย ๆ พวกนี้สิ! คุณยายต้องชอบดอกไม้สักช่อแน่เลยนะ" หนูน้อยหมวกแดงมองไป มีทั้งดอกป๊อปปี้สีแดง ดอกคอร์นฟลาวเวอร์สีฟ้า และดอกบัตเตอร์คัปสีเหลือง! "จริงด้วยค่ะ คุณยายต้องชอบแน่เลย" เธอพูด แล้วก็เดินออกจากทางไปเก็บดอกไม้ ระหว่างที่เธอเก็บดอกไม้อยู่นั้น หมาป่าก็วิ่งไปเร็วปานลมพัด ตัดทางลัดไปที่บ้านของคุณยาย

ก๊อก ก๊อก! "ใครมาจ๊ะ" คุณยายถาม "หนูเองค่ะ หนูน้อยหมวกแดง" หมาป่าตอบด้วยเสียงแหลมเล็ก แต่คุณยายเป็นคนฉลาด ท่านแอบมองผ่านหน้าต่าง ก็เห็นหางสีเทาตัวโต "นั่นไม่ใช่หลานสาวฉันนี่!" ท่านกระซิบ แล้วรีบวิ่งไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าไม้หลังใหญ่ หมาป่าเดินเข้ามา เห็นเตียงว่างเปล่า ก็หยิบหมวกนอนกับแว่นตาของคุณยายมาใส่ แล้วปีนขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงจมูก

ไม่นานหนูน้อยหมวกแดงก็มาถึง พร้อมช่อดอกไม้ในมือ "คุณยายขา" เธอเรียก "เข้ามาใกล้ ๆ สิจ๊ะหลานรัก" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากเตียง หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปใกล้ ๆ "คุณยายขา ทำไมหูคุณยายใหญ่จังคะ" "จะได้ฟังหนูชัด ๆ ไงจ๊ะ" "คุณยายขา ทำไมตาคุณยายโตจังคะ" "จะได้มองหนูชัด ๆ ไงจ๊ะ" "คุณยายขา ทำไมฟันคุณยายใหญ่จังคะ" ทันใดนั้นเอง หนูน้อยหมวกแดงก็เห็นหางสีเทาตัวโตโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม

"นี่ไม่ใช่คุณยายของหนู!" หนูน้อยหมวกแดงร้องลั่น "ช่วยด้วยค่ะ!" ในเวลานั้นเอง ประตูตู้เสื้อผ้าก็เปิดผางออก "ช่วยด้วย!" คุณยายร้องเรียกด้วยอีกคน คนตัดไม้ที่เดินผ่านมาได้ยินเสียง ก็รีบวิ่งเข้ามาในบ้าน "ออกไปนะ หมาป่า!" เขาตะโกนด้วยเสียงดังกึกก้อง หมาป่าตกใจมาก มันกระโดดออกทางหน้าต่าง ทั้งที่ยังใส่หมวกนอนอยู่ แล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึก และไม่กลับมาอีกเลย

คุณยายออกมาจากตู้เสื้อผ้า กอดหนูน้อยหมวกแดงไว้แน่น "หลานรักของยาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมจ๊ะ" "ไม่เป็นอะไรค่ะ แล้วคุณยายล่ะคะ" "ตอนนี้ยายสบายดีแล้วจ้ะ" คุณยายหัวเราะ ทุกคนขอบคุณคนตัดไม้ใจดี แล้วนั่งล้อมวงกันอย่างอบอุ่น ได้กินขนมปังอบใหม่ ๆ กับน้ำผึ้งแสนหวาน และดื่มชาร้อน ๆ คุณยายเอาดอกไม้ใส่แจกัน ดอกไม้ดูสวยน่ารักจริง ๆ

ถึงเวลากลับบ้าน หนูน้อยหมวกแดงเดินไปตามทาง และไม่ก้าวออกนอกทางเลยสักครั้ง "จากนี้ไป" เธอบอกกับตัวเอง "หนูจะจำคำสัญญาให้ได้เสมอ และจะไม่บอกคนแปลกหน้าว่าหนูจะไปที่ไหน" พอถึงบ้าน คุณแม่ก็กอดเธอแน่น ๆ คืนนั้น หนูน้อยหมวกแดงหลับสนิทบนเตียงนุ่มแสนอบอุ่น ปลอดภัยแล้ว และฝันถึงดอกไม้กับน้ำผึ้งหวาน ๆ ราตรีสวัสดิ์จ้ะ