สิงโตกับหนูน้อย

ที่ทุ่งหญ้ากว้างสีทอง ใต้ต้นอะคาเซียต้นใหญ่ มีสิงโตตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ เขาเป็นสิงโตที่ตัวโตและแข็งแรงที่สุดในหมู่สิงโตทั้งปวง เสียงกรนของเขาดังก้องเหมือนฟ้าร้อง ครอก... ครอก... ฟี้... ทันใดนั้น หนูน้อยตัวหนึ่งก็วิ่งผ่านมา เธอกำลังมองหาเมล็ดพืชกิน เธอรีบจนไม่ทันมองทาง ตุ๊บตั๊บ ตุ๊บตั๊บ เธอวิ่งขึ้นไปบนอุ้งเท้าใหญ่ของสิงโต แล้ววิ่งข้ามจมูกของเขาไปเลย!

สิงโตตื่นขึ้นพร้อมกับจามเสียงดัง "ฮัดเช้ย!" เขาใช้อุ้งเท้าตวัดไปอย่างรวดเร็ว จับหางหนูน้อยไว้ได้ "ใครกล้าปลุกราชาแห่งทุ่งหญ้า!" เขาคำรามลั่น หนูน้อยตัวสั่นงันงก "โธ่ ท่านสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจปลุกท่านเลย ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะนะเจ้าคะ ถ้าท่านปล่อยข้า สักวันหนึ่งข้าอาจได้ช่วยท่านบ้างก็ได้"

สิงโตหัวเราะจนใบไม้บนต้นไม้สั่นไหว "โฮ่ โฮ่ โฮ่! เจ้าน่ะหรือ จะช่วยข้า หนูตัวเล็กจิ๋วจะมาช่วยสิงโตตัวโตเบ้อเริ่มเนี่ยนะ นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาทั้งปีเลย!" แต่วันนี้สิงโตไม่หิว หนูก็ตัวเล็กนิดเดียว แล้วเธอยังขอโทษได้น่ารักเหลือเกิน "ไปเถอะ เจ้าตัวเล็ก" เขาหัวเราะหึ ๆ แล้วแบอุ้งเท้าออก "ขอบคุณ ขอบคุณเจ้าค่ะ!" หนูน้อยร้องจี๊ด ๆ "ข้าจะไม่ลืมบุญคุณเลย!" แล้วเธอก็วิ่งหายเข้าไปในพงหญ้า

ผ่านไปหลายวัน สิงโตเดินผ่านทุ่งหญ้าสูง มองหาที่เย็น ๆ ไว้นอนพัก เขาไม่ทันเห็นตาข่ายเชือกผืนใหญ่ที่นายพรานซ่อนไว้ตรงทางเดิน ฟุ่บ! ตาข่ายตกลงมาคลุมตัวเขา สิงโตดึง สิงโตดัน สิงโตกลิ้งไปมา แต่ยิ่งดิ้น เชือกก็ยิ่งรัดแน่น "ช่วยด้วย!" เขาคำรามก้อง เสียงคำรามอันยิ่งใหญ่ดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหญ้า ไกลไปจนถึงริมแม่น้ำ

ไกลออกไป หนูน้อยได้ยินเสียงคำราม เธอจำเสียงนี้ได้! "นั่นเพื่อนสิงโตของฉัน" เธอพูด "เขากำลังเดือดร้อนแล้ว!" สัตว์ตัวอื่น ๆ ต่างวิ่งหนีเสียงดังนั้น แต่หนูน้อยกลับวิ่งตรงไปหาเสียง เร็วเท่าที่ขาเล็ก ๆ จะพาไปได้ ผ่านพงหญ้า ข้ามก้อนหิน ลอดใต้พุ่มไม้ ตุ๊บตั๊บ ตุ๊บตั๊บ จนเจอสิงโตติดอยู่ในตาข่าย

"ไม่ต้องห่วงนะ ท่านสิงโต" เธอพูด "ฉันมาช่วยแล้ว" "เจ้าน่ะหรือ" สิงโตพูด แต่คราวนี้เขาไม่หัวเราะ หนูน้อยปีนขึ้นไปบนตาข่าย แล้วเริ่มแทะเชือกด้วยฟันเล็ก ๆ แหลม ๆ ของเธอ แทะ แทะ กรึบ! เชือกเส้นหนึ่งขาด แทะ แทะ กรึบ! เชือกอีกเส้นก็ขาด เธอแทะแล้วแทะอีก รูบนตาข่ายก็กว้างขึ้น กว้างขึ้น กว้างขึ้น

ในที่สุด รูก็กว้างพอ สิงโตก้าวออกมาจากตาข่าย แล้วสะบัดแผงคอสีทองอันสง่างาม เขาเป็นอิสระแล้ว! เขามองลงไปที่หนูน้อยตัวจิ๋ว ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "เพื่อนตัวน้อยของข้า" เขาพูดเสียงอ่อนโยน "ข้าเคยหัวเราะเยาะเจ้า ข้าเคยพูดว่าหนูไม่มีทางช่วยสิงโตได้ แต่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าขอโทษที่เคยหัวเราะเยาะเจ้านะ" หนูน้อยยิ้ม "เพื่อนก็ต้องช่วยกันสิ"

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สิงโตกับหนูน้อยก็เป็นเพื่อนรักกัน หนูน้อยมักนั่งอยู่บนหัวของสิงโต สูงเหนือยอดหญ้า ส่วนสิงโตก็คอยดูแลไม่ให้ใครมารังแกเธอเลย และสิงโตจำได้เสมอว่า ไม่มีเพื่อนคนไหนตัวเล็กเกินไป และความดีไม่เคยสูญเปล่า ใต้ต้นอะคาเซียต้นใหญ่ ทั้งสองนั่งดูดาวขึ้นเต็มฟ้าด้วยกัน ราตรีสวัสดิ์นะ