Hansel ile Gretel

Kocaman yemyeşil bir ormanın kıyısında küçük, tahta bir ev vardı. Evde bir oduncu, karısı ve iki çocukları Hansel ile Gretel yaşardı. Evleri büyük değildi ama ekmek ve çam kokardı. Her gece anne onları öper ve şöyle derdi: "El ele, küçüklerim. El ele olursanız, yolunuzu bulursunuz." Çocuklar da "El ele!" diye cevap verirdi. Sonra baba mumu üfleyip söndürürdü.

Güzel bir sabah baba odun kesmeye gitti. Çocuklar da yaban mersini toplamak için onunla geldi. Baba, "Baltamın sesini duyacağınız yerde kalın," dedi. Hansel cebini ekmekle doldurdu. Yolu işaretlemek için oraya bir kırıntı, buraya bir kırıntı bıraktı. Sonra Gretel beyaz bir kuş gördü. Kuş zıp zıp zıplıyor, cik cik ötüyordu. Çocuklar kuşun ardından gitti, azıcık gitti, sonra biraz daha gitti.

Çok geçmeden balta sesi hiç duyulmaz oldu. Hansel, "Kırıntılarımın izinden gidelim," dedi. Ama kırıntılar yoktu. Orman kuşları hepsini yemişti! Ağaçların hepsi birbirine benziyordu. Işık yumuşadı, altın rengine döndü. Gretel'in dudakları titredi. Hansel onun elini tuttu. "El ele," dedi. Gretel de başını salladı. Uzaklarda beyaz kuş yine ötmeye başladı. Çocuklar da o şarkıya doğru yürüdü.

Bir açıklıkta şimdiye kadar gördükleri en tuhaf küçük ev duruyordu. Duvarları zencefilli kurabiyeydi. Çatısı kekten yapılmıştı. Pencereleri pırıl pırıl, berrak şekerdendi. Hansel çatının bir köşesinden kopardı. Gretel de pencereyi yaladı. O sırada içeriden gıcırtılı, ince bir ses geldi: "Kemir kemir, fare gibi, kim kemirir evimi?" Kapı açıldı. Dışarı mor şallı, minicik bir yaşlı kadın çıktı.

Kadın, "Gelin, gelin," dedi. Onlara krep yedirdi, yataklarına yatırdı. Ama sabah olunca sesi o kadar tatlı değildi. "Çatımı yediniz," dedi. "Şimdi burada kalıp yerlerimi süpürecek, kazanlarımı karıştıracaksınız. Hem de sonsuza kadar!" Kadın bir cadıydı, hem de çok buyurgan biriydi. Ön kapıyı kilitledi, anahtarı da bir çengele astı. Bütün gün çalıştılar. Bütün gece de fısıldadılar: "El ele."

Gretel izledi, Gretel düşündü. Evin bir de arka kapısı vardı. Kapının sürgüsü sertti. Bir sabah Gretel kapının yanında durdu ve çok şaşırmış gibi yaptı. "Lütfen," dedi, "bu sürgü nasıl açılıyor? Ben beceremiyorum." Cadı, "Şapşal çocuk," diye homurdandı. "Şöyle geçeceksin işte." Cadı kapıdan bahçeye adım attı. Gretel göz açıp kapayıncaya kadar kapıyı itti. Tık! Sürgü indi. Cadı kapının yanlış tarafında kalmıştı.

Cadı, "Açın şunu!" diye bağırdı. Kapıyı salladı, yere ayaklarını vurdu. Ama o sırada ağaçlardan orman kuşları indi, yüzlerce kuş! Çünkü kekin kokusunu almışlardı. Gaga tak tak tak, çatının üstünde! Cadı, "Kış! Kış! Benim evim!" diye bağırdı. Kuşların peşinden koştu, tepenin ardına geçti, çok uzaklara gitti. O orman onu bir daha hiç görmedi. Hansel anahtarı çengelden aldı. Gretel de önlüğünü zencefilli kurabiyeyle doldurdu. El ele, güneşin altına koştular.

Beyaz kuş önden uçtu, çocuklar da arkasından gitti. Sonra ağaçların arasından sesler duydular: "Hansel! Gretel!" Patikada iki fener sallanarak geliyordu. Anneleri ile babaları her gün, her gece onları aramıştı. Hiç ama hiç vazgeçmemişlerdi. Ah, o sarılmalar! Ah, o burun öpücükleri! Hep birlikte eve yürüdüler, el ele ele ele. Akşam yemeğinde zencefilli kurabiye vardı, yataklar da yumuşacık ve sıcacıktı. Anne çocukları öptü. Mum söndü. İyi geceler, küçüklerim.