Çirkin Ördek Yavrusu

Bir varmış, bir yokmuş. Sıcak bir yaz günü, gölün kenarında bir ördek anne yuvasının üstünde oturuyormuş. Yumurtalarının çatlamasını bekliyormuş. Çat! Çat! Çat! Önce tüylü, sarı bir yavru çıkmış. Sonra bir tane daha, sonra bir tane daha. "Cik, cik!" demişler. Ama bir yumurta hâlâ duruyormuş. Hepsinden büyük olan yumurta. Ördek anne oturmuş, oturmuş, oturmuş. Sonunda, çat! Koca, gri, tüyleri karmakarışık bir kuş yavrusu yuvarlanıvermiş.

"Aaa," demiş ördek anne. "Sen ötekilere hiç benzemiyorsun. Ama çok güzel yüzüyorsun!" Gerçekten de öyleymiş. Gri kuş, sıranın en arkasında, küçük ayaklarını çırparak güzelce yüzüyormuş. Ama çiftlikteki hayvanlar ona gülmüşler. "Ne kocaman, çirkin bir ördek yavrusu!" demiş tavuklar. "Şu uzun boynuna bakın!" demiş kazlar. Kardeşleri bile, "Git buradan, tuhaf gri şey!" demiş. Küçük gri kuş çok ama çok üzülmüş.

"Burada kimse beni istemiyor," diye düşünmüş. Bir akşam, uzun sazlıkların arasından usulca sıvışmış. Yürümüş, yürümüş, çiftlik çok geride kalmış. Sonunda yaban ördeklerinin yaşadığı geniş bir bataklığa varmış. "Çok çirkinsin," demiş yaban ördekleri, "ama bize karışmadığın sürece kalabilirsin." Böylece küçük gri kuş, suyun sessiz kıyısında tek başına kalmış.

Sonbahar gelmiş. Yapraklar sarıya, kırmızıya dönmüş, rüzgâr soğuk soğuk esmeye başlamış. Bir akşam küçük gri kuş harika bir şey görmüş. Büyük, beyaz kuşlardan oluşan bir sürü gökyüzünden geçiyormuş. Uzun, zarif boyunları, pırıl pırıl beyaz kanatları varmış. "Ah," diye fısıldamış küçük kuş, "ne kadar güzeller." Onları seyretmek için boynunu uzatmış. Yüreğinde tuhaf, sıcacık bir duygu duymuş. Sanki onları bir yerden tanıyormuş gibi.

Sonra kış gelmiş, soğuk ve bembeyaz. Gölün yüzü buz tutmuş, küçük gri kuş çok üşümüş. Oradan geçen iyi yürekli bir çiftçi, onu karların içinde titrerken görmüş. "Zavallı küçük şey," demiş yumuşacık bir sesle. Onu atkısına sarmış, eve götürmüş. Çiftçinin çocukları ona sobanın yanında sıcacık bir kutu, bir de bir kâse yem vermişler. Küçük gri kuş bütün kış orada dinlenmiş, ateşin çıtır çıtır sesini dinlemiş.

Sonunda bahar yeniden gelmiş. Güneş ısınmış, çiçekler açmış. Küçük gri kuş büyümüş, kanatları güçlenmiş. "Bana baktığınız için teşekkür ederim," der gibi bakmış çocuklara. Çocuklar kapıyı açmışlar. Kuş kanatlarını açmış ve vuuuş! Daha önce hiç uçmadığı kadar yükseğe uçmuş. Yeşil tarlaların üstünden geçip, berrak mavi bir gölü olan güzel bir bahçeye varmış.

Gölde üç güzel beyaz kuğu yüzüyormuş. "Bana gülecekler," diye düşünmüş kuş, başını suyun üzerine öne eğmiş. Ama suda ne görmüş dersin? Artık karmakarışık, gri bir kuş yokmuş karşısında. Bir kuğu görmüş! Uzun, zarif boyunlu, bembeyaz, güzel bir kuğu! Üç kuğu ona doğru yüzmüş, gagalarıyla onu yumuşacık okşamışlar. "Hoş geldin kardeşimiz," demişler. "Seni bekliyorduk."

Gölün kıyısına bazı çocuklar gelmiş. "Bakın!" diye bağırmışlar. "Yeni bir kuğu var! Hepsinden daha güzel!" Genç kuğu utanmış, ama çok ama çok mutlu olmuş. Kimsenin istemediği küçük gri kuş olduğu günleri hatırlamış. Şimdi bir ailesi, arkadaşları ve koskoca bir gökyüzü varmış. "Böyle bir mutluluğu düşlememiştim bile," diye düşünmüş, "çirkin ördek yavrusuyken." Güneş batarken altın rengi suların üzerinde usulca süzülmüş. İyi geceler.