Kopciuszek i szklany pantofelek

Dawno, dawno temu żyła sobie dobra dziewczynka, która mieszkała z macochą i dwiema przyrodnimi siostrami. Siostry nosiły jedwabne suknie i spały w miękkich łóżkach. A dobra dziewczynka musiała szorować podłogi, zmywać naczynia i spać przy kuchennym ogniu, w popiele. Dlatego siostry nazwały ją Kopciuszkiem. Mimo to Kopciuszek była łagodna i serdeczna dla wszystkich, nawet dla sióstr, które były dla niej niemiłe.

Pewnego dnia z pałacu przyszedł list. Syn króla wydawał wielki bal i wszyscy byli zaproszeni! Siostry bardzo się ucieszyły. – Włożę czerwony aksamit! – powiedziała jedna. – A ja suknię w złote kwiaty! – powiedziała druga. Kopciuszek pomagała im zakręcać włosy i wiązać wstążki. – Kopciuszku, a może ty też chciałabyś pójść na bal? – drażniły się z nią. – Ha! Dziewczyna z popiołu w pałacu! Tylko sobie to wyobraź!

Gdy siostry odjechały, Kopciuszek usiadła przy ogniu i cichutko zapłakała. Nagle kuchnię zalało srebrne światło. Stała w nim jej matka chrzestna, która była wróżką. – Bardzo chciałabyś pójść na bal, prawda? – zapytała łagodnie. – Ach, tak – westchnęła Kopciuszek. – Więc osusz łzy – powiedziała matka chrzestna. – Pobiegnij do ogrodu i przynieś mi największą dynię, jaką znajdziesz.

Kopciuszek przyniosła dynię. Matka chrzestna dotknęła jej różdżką i fiu! – dynia zamieniła się w lśniącą złotą karetę! Sześć małych myszek z pułapki zmieniło się w sześć pięknych białych koni. Gruby szczur został stangretem z wielkimi wąsami, a sześć jaszczurek z ogrodu – sześcioma lokajami. Potem matka chrzestna dotknęła różdżką Kopciuszka i stara sukienka zamieniła się w suknię srebrno-zieloną, jasną jak gwiazdy. Na stopach Kopciuszek miała dwa maleńkie pantofelki ze szkła.

– Baw się cudownie – powiedziała matka chrzestna. – Ale pamiętaj: o północy czar się skończy. – W pałacu wszyscy przystanęli i patrzyli. – Któż to jest ta śliczna dama? – szeptali. Nawet siostry jej nie poznały. Książę ukłonił się i poprosił ją do tańca. Tańczyli, rozmawiali i śmiali się razem przez cały wieczór. Kopciuszek była tak szczęśliwa, że zapomniała o czasie.

Bom! Wielki zegar zaczął wybijać dwunastą. – Ojej! – zawołała Kopciuszek. Wybiegła z sali balowej i zbiegła po pałacowych schodach. Bom, bom, bom! Biegnąc, zgubiła jeden szklany pantofelek. Nie miała czasu go podnieść. Gdy wybrzmiało ostatnie bom, znów miała na sobie starą sukienkę, a jej kareta była już tylko dynią, która toczyła się po drodze. Ale książę znalazł szklany pantofelek na schodach i trzymał go ostrożnie.

Następnego dnia książę powiedział: – Znajdę damę, której stopa pasuje do tego pantofelka. – Jego posłańcy chodzili od domu do domu. W domu Kopciuszka pierwsza siostra pchała i pchała, ale jej stopa była za duża. Druga siostra ściskała i ściskała, ale jej stopa też była za duża. – Czy ja mogę spróbować? – zapytała cicho Kopciuszek. Siostry się roześmiały. Ale pantofelek wsunął się na jej stopę lekko jak rękawiczka. A potem Kopciuszek wyjęła z kieszeni fartuszka drugi pantofelek!

Siostry upadły na kolana. – Wybacz nam, że byłyśmy takie niemiłe – powiedziały. A Kopciuszek, która miała najlepsze serce na świecie, przytuliła je i powiedziała: – Wybaczam wam z całego serca. – Wkrótce książę i Kopciuszek wzięli ślub. Kopciuszek zaprosiła siostry, by zamieszkały razem z nią w pałacu, a one nauczyły się być dobre. I wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Dobranoc.