Assepoester en het glazen muiltje

Er was eens een lief meisje dat woonde bij haar stiefmoeder en haar twee stiefzusters. De stiefzusters droegen zijden jurken en sliepen in zachte bedden. Maar het lieve meisje moest de vloeren schrobben, de borden afwassen en slapen bij het keukenvuur, tussen de as. Daarom noemden haar stiefzusters haar Assepoester. Toch was Assepoester zacht en vriendelijk voor iedereen, zelfs voor de zusters die niet aardig voor haar waren.

Op een dag kwam er een brief van het paleis. De zoon van de koning gaf een groot bal, en iedereen was uitgenodigd! De stiefzusters waren dolblij. „Ik trek mijn rode fluwelen jurk aan!” zei de ene. „Ik trek mijn jurk met gouden bloemen aan!” zei de andere. Assepoester hielp hen met het krullen van hun haar en het strikken van hun linten. „Assepoester, wil jij ook niet naar het bal?” plaagden ze. „Ha! Stel je voor: het meisje van de as op het paleis!”

Toen ze weg waren, ging Assepoester bij het vuur zitten en huilde zachtjes. Opeens werd de keuken helemaal gevuld met zilveren licht. Daar stond haar peettante, en die was een fee. „Je wilt zo graag naar het bal, nietwaar?” vroeg ze vriendelijk. „Ach ja,” zuchtte Assepoester. „Droog dan je tranen,” zei de peettante. „Ren naar de tuin en haal de grootste pompoen die je kunt vinden.”

Assepoester bracht de pompoen. De peettante raakte hem aan met haar toverstaf en, zwiep, daar was een glanzende gouden koets! Zes kleine muisjes uit de muizenval werden zes mooie witte paarden. Een dikke rat werd een koetsier met een prachtige snor, en zes hagedissen uit de tuin werden zes lakeien. Daarna raakte de peettante Assepoester aan, en haar oude jurk veranderde in een japon van zilver en groen, zo stralend als de sterren. Aan haar voeten droeg ze twee piepkleine muiltjes van glas.

„Veel plezier,” zei de peettante. „Maar vergeet het niet: om middernacht is de toverkracht voorbij.” Op het paleis bleef iedereen staan kijken. „Wie is die mooie dame?” fluisterden ze. Zelfs de stiefzusters herkenden haar niet. De prins boog en vroeg haar ten dans. Ze dansten, ze praatten en ze lachten samen de hele avond. Assepoester was zo gelukkig dat ze de tijd helemaal vergat.

Bong! De grote klok begon twaalf uur te slaan. „O nee!” riep Assepoester. Ze rende de balzaal uit en de trappen van het paleis af. Bong, bong, bong! Terwijl ze rende, gleed één klein glazen muiltje van haar voet. Ze had geen tijd om het op te rapen. Bij de laatste bong droeg ze weer haar oude jurk, en haar koets was nog maar een pompoen die over de weg rolde. Maar de prins vond het glazen muiltje op de trap, en hij hield het voorzichtig vast.

De volgende dag zei de prins: „Ik ga de dame zoeken wiens voet in dit muiltje past.” Zijn boodschappers gingen van huis naar huis. Bij het huis van Assepoester duwde de eerste stiefzuster en duwde en duwde, maar haar voet was te groot. De tweede stiefzuster kneep en kneep, maar ook haar voet was te groot. „Mag ik het proberen?” vroeg Assepoester zachtjes. De zusters lachten. Maar het muiltje gleed om haar voet als een handschoen. En toen haalde ze het andere muiltje uit de zak van haar schort!

De stiefzusters vielen op hun knieën. „Vergeef ons alsjeblieft dat we zo onaardig waren,” zeiden ze. En Assepoester, die het liefste hart van allemaal had, gaf hun een knuffel en zei: „Ik vergeef het jullie van harte.” Al snel trouwden de prins en Assepoester. Assepoester vroeg haar stiefzusters ook op het paleis te komen wonen, en zij leerden om lief te zijn. En ze leefden nog lang en gelukkig. Welterusten.