De jongen die wolf riep

Er was eens een jongen die Niko heette. Hij hoedde de schapen van zijn dorp. Elke ochtend bracht hij ze naar de groene heuvel, en elke avond bracht hij ze weer naar huis. De schapen knabbelden aan het gras. De wolken dreven langzaam voorbij. Niko speelde op zijn fluitje. En de dagen waren heel, heel stil. "Er gebeurt hier nooit iets," zuchtte Niko. "Ik verveel me zo."

Op een dag kreeg Niko een idee. Een ondeugend idee. Hij klom op een rots, hield zijn handen als een trechter voor zijn mond en riep: "Wolf! Wolf! Er zit een wolf achter de schapen aan!" Beneden in het dorp lieten de mensen alles uit hun handen vallen. De bakker liet zijn brood vallen. De boer liet zijn hark vallen. Ze pakten stokken en renden de heuvel op, zo snel ze konden, puffend en hijgend.

Toen ze boven kwamen, keken ze overal rond. Er was geen wolf! De schapen graasden vrolijk. En Niko rolde door het gras en lachte. "Ha ha! Er is helemaal geen wolf! Ik heb jullie beet!" De dorpelingen vonden er niets aan. "Dat was niet grappig, Niko," zei de bakker. "We lieten ons werk liggen om jou te helpen." En ze liepen de heuvel weer af, hoofdschuddend.

Een paar dagen later verveelde Niko zich weer. "Wolf! Wolf!" riep hij. "Help! Een wolf!" Weer lieten de dorpelingen alles vallen en renden ze de heuvel op. En weer was er geen wolf. Alleen Niko, die lachte. "Ik heb jullie weer beet!" Nu waren de dorpelingen echt boos. "Als je liegt," zei de oude herder, "gelooft niemand je meer als je de waarheid vertelt." Maar Niko haalde alleen zijn schouders op.

Toen, op een avond, terwijl de zon onderging, bewoog er iets aan de rand van het bos. Twee gele ogen. Een grijze staart. Het was een echte wolf! De schapen zagen hem en begonnen te blaten. "Mèèè! Mèèè!" Niko's hart ging bonk, bonk, bonk. Hij sprong op zijn rots en riep zo hard hij kon: "Wolf! Wolf! Een echte wolf! Kom alsjeblieft snel!"

Beneden in het dorp hoorden de mensen hem. "Daar heb je Niko weer," zei de bakker. "Hij houdt ons weer voor de gek," zei de boer. "Voor de derde keer trappen we er niet in." En er kwam niemand. Boven op de heuvel renden de schapen alle kanten op, de struiken in en de helling af. De wolf rende achter ze aan, maar de schapen waren te snel. Even later gaf de wolf het op en sloop terug het bos in.

Maar nu waren de schapen overal op de heuvel verspreid! Niko rende naar het dorp, met tranen op zijn wangen. "Er was echt een wolf," snikte hij, "en nu zijn de schapen weg!" De oude herder zag zijn gezicht en wist dat het dit keer de waarheid was. "Kom," zei hij zacht. En iedereen pakte een lantaarn en ging de heuvel op. Ze riepen: "Hier, schaapjes! Hier, schaapjes!" Eén voor één vonden ze alle schapen terug, echt elk schaap.

Toen het laatste lammetje veilig in de schaapskooi stond, zei Niko: "Het spijt me. Ik zal nooit meer zo liegen." "We weten dat je het meent," zei de oude herder, en hij klopte hem op zijn schouder. En Niko hield zijn belofte. Hij vertelde elke dag de waarheid, en al snel vertrouwde iedereen hem weer. Want de waarheid is als een lantaarn: ze helpt iedereen de weg naar huis te vinden. Welterusten.