De drie kleine biggetjes

Er waren eens drie kleine biggetjes, die woonden met hun moeder in een huisje aan het eind van een Engels laantje. Op een stralende ochtend knoopte ze hun lunch in drie gestippelde doeken. "Jullie zijn nu groot genoeg," zei ze. "Ga maar op pad en bouw je eigen huis, en bouw het stevig." Weg waren ze, langs de heggen en de schaapjes, en ze zongen: "Trip, trap, trip, trap, drie biggetjes op pad!"

Het eerste biggetje ontmoette een man met een kar vol stro. "Stro is licht en stro gaat snel. Ik bouw mijn huisje in een wip, hoppa, wel!" Daar kwam een wolf aan, lang en dun en op zoek naar iets lekkers. "Biggetje, biggetje, laat me binnen!" "Nee, nee, bij de haartjes op mijn kinnetje kin kin!" "Dan blaas ik en ik puf, en ik blaas je huisje omver!" Hoeff! Pfff! Woesj! Weg vloog het stro, en weg rende het biggetje.

Het tweede biggetje ontmoette een man met een kar vol takjes. "Takjes zijn goedkoop en takjes zijn net. Mijn huisje is klaar, nu ga ik even zitten, wat fijn!" Hij was net gaan zitten toen het eerste biggetje binnenrende, en daar kwam de wolf alweer aan. "Biggetje, biggetje, laat me binnen!" "Nee, nee, bij de haartjes op mijn kinnetje kin kin!" "Dan blaas ik en ik puf, en ik blaas je huisje omver!" Hoeff! Pfff! Krak-kladder! Daar vielen de takjes, en weg renden twee biggetjes.

Het derde biggetje ontmoette een man met een kar vol bakstenen. "Stenen zijn zwaar, stenen zijn traag, maar stenen blijven staan, elke dag." Een hele week werkte hij, steen op steen op steen, en hij maakte een stevige eikenhouten deur en een hoge schoorsteen. Net had hij het vuur aangestoken, toen twee biggetjes het pad op kwamen struikelen. "Snel, kom binnen!" zei hij. Klik deed de grendel, en daar waren ze, veilig en warm, alle drie.

Daar kwam de wolf. "Biggetje, biggetje, laat me binnen!" "Nee, nee, bij de haartjes op mijn kinnetje kin kin!" "Dan blaas ik en ik puf, en ik blaas je huisje omver!" Hij blies tot zijn oren roze werden. Hij pufte tot zijn staart rechtop stond. Maar geen enkele steen bewoog. Toen verzon de wolf een list. "Biggetje, ik ken een akker vol heerlijke knollen. Wacht op me morgen om zes uur, dan graven we ze samen op."

Het derde biggetje was niet op zijn achterhoofd gevallen. Hij stond om vijf uur op, draafde naar de akker en was al terug met een mand vol knollen voordat de haan kraaide. Om zes uur klopte de wolf aan. "Ben je klaar, biggetje?" "Klaar?" zei het biggetje door de deur. "Ik ben al geweest en weer terug, en de knollen staan in de pan. Ze zijn heel lekker, dank je wel." De wolf stampte met zijn poot. En toen haalde hij de allergrootste adem van zijn hele leven.

Hij blies tot er geen blaas meer was. Hij pufte tot er geen puf meer was. Er zat niets meer in hem dan één klein piepje. Wankelend klom hij op het dak om door de schoorsteen te gluren. Maar het vuur was uit, en onder de schoorsteen stond een grote tobbe met warm badwater. Glip, glij, bonk, plons! Daar viel de wolf, midden in het zeepsop. Eruit sprong hij, met een bubbel op zijn neus, en hij rende over de heuvel en kwam nooit meer terug.

De volgende dag kwam moeder op bezoek, en ze was heel blij. Het eerste biggetje maakte zachte bedjes van stro. Het tweede biggetje stapelde takjes voor het vuur. Het derde biggetje zorgde voor de stenen rondom hen heen. Die nacht kwam de wind door het laantje. Hij zei hoeff, o zo zacht. Hij zei pfff, o zo stil. Maar er bewoog niets. Drie biggetjes lagen op een rij, warm en vol knollen. Welterusten, biggetjes. Welterusten.