Eldiven

Karlı bir kış günüydü. Yaşlı bir adam, küçük beyaz köpeğiyle ormanda yürüyüşe çıktı. Botlarının altında kar gıcır gıcır ediyordu. Adamın torunu ona sıcacık kırmızı bir çift eldiven örmüştü. Ama eldivenlerden biri cebinden düştü, adam da fark etmedi. Pat! Kırmızı, rahat eldiven yumuşacık beyaz karın üstünde kaldı. Yaşlı adam ise yoluna devam etti.

Küçük bir fare, karların üstünde koşa koşa geldi. "Aaa, bu da ne?" diye cik cik öttü. "Kırmızı, küçücük bir ev!" Hemen içeri süzüldü. İçerisi yumuşacık ve sıcacıktı. "Ben burada oturacağım," dedi. Derken bir kurbağa geldi, hoplaya hoplaya, titreye titreye. "Tak tak! Bu küçük evde kim oturuyor?" "Ben Kemirgen Fare. Peki sen kimsin?" "Ben Hoplayan Kurbağa. Lütfen beni de içeri al!" "Gel, gir!" Artık iki kişi olmuşlardı.

Sonra bir tavşan geldi, ağaçların arasından seke seke. "Tak tak! Bu küçük evde kim oturuyor?" "Kemirgen Fare ile Hoplayan Kurbağa. Peki sen kimsin?" "Ben Seken Tavşan. Lütfen beni de içeri alın!" "Gel, gir!" Eldiven biraz genişledi ve artık üç kişi olmuşlardı. Sonra kabarık kuyruklu bir tilki geldi. "Tak tak! Burada kim oturuyor?" "Fare, Kurbağa ve Tavşan. Peki sen kimsin?" "Ben Tilki Bacı. Beni de alın içeri!" "Gel, gir!" Artık dört kişi olmuşlardı.

Sonra burnu soğuktan kıpkırmızı olmuş bir kurt geldi. "Tak tak! Bu küçük evde kim oturuyor?" "Fare, Kurbağa, Tavşan ve Tilki. Peki sen kimsin?" "Ben Boz Kurt. Lütfen beni de içeri alın!" "Peki, tamam, gir." Şıp! Artık beş kişi olmuşlardı. Sonra bir yaban domuzu geldi, hon hon homurdanarak. "Hon hon! Beni de alın içeri!" "Ama yer yok ki!" "Ben sıkışırım!" Şap! Artık altı kişi olmuşlardı, hepsi birbirine sokulmuştu.

Sonra koca, kahverengi bir ayı geldi, güm güm, karları çiğneyerek. "Tak tak! Bu küçük evde kim oturuyor?" "Kemirgen Fare, Hoplayan Kurbağa, Seken Tavşan, Tilki Bacı, Boz Kurt ve Homurdanan Domuz. Peki sen kimsin?" "Ben Koca Ayı," dedi ayı. "Lütfen beni de içeri alın. Çok üşüyorum." "Ama yer yok ki!" dediler. "Ah, lütfen," dedi ayı. "Peki... tamam." Ve ayı, kocaman bir sıkışsss ile onların arasına girdi.

Artık eldivenin içinde yedi hayvan vardı. İçerisi çok sıcak ve çok sıkışıktı. Eldiven gerildi, gerildi, gerildi. Dikişleri çıt çıt etti. Fare sıkışıp sıkışıp en uca, baş parmağa kadar çıkmıştı. "Ne kadar rahat, değil mi?" dedi ayı keyifle. "Çok rahat," diye cik cik etti fare. "Biraz FAZLA rahat!" Tam o sırada uzaklardan bir ses duydular: "Hav! Hav! Hav!"

Yaşlı adam eldiveninin kaybolduğunu fark etmişti. "Eyvah, onu torunum örmüştü," dedi. "Gel bakalım küçük köpeğim, geri dönüp onu bulalım." Ormanda geri dönüp yürüdüler, kar gıcır gıcır etti. Küçük köpek önden koştu, karı koklaya koklaya. Büyük, yuvarlak, kırmızı eldivenin kıpır kıpır sallandığını görünce, var gücüyle havladı: "Hav! Hav! HAV!"

Hayvanlar öyle bir şaşırdılar ki! Birer birer dışarı yuvarlandılar: ayı, yaban domuzu, kurt, tilki, tavşan, kurbağa ve en sonunda küçük fare. Sonra hepsi koşa koşa ormandaki sıcak yuvalarına döndüler. Yaşlı adam eldivenini yerden aldı. Eldiven biraz gerilmişti, biraz da sıcacıktı. "Ne tuhaf," dedi ve gülümsedi. Eldivenini taktı, sıcak evine doğru yürüdü. Evde torunu, sıcak çayla onu bekliyordu. İyi geceler.