Het wantje

Op een sneeuwdag in de winter ging een oude man wandelen in het bos, met zijn kleine witte hondje. De sneeuw ging knerp, knerp onder zijn laarzen. Hij droeg warme rode wantjes, die zijn kleindochter voor hem had gebreid. Maar één wantje gleed uit zijn zak, en dat merkte hij niet. Plof! Daar lag het, rood en gezellig, op de zachte witte sneeuw, terwijl de oude man verder liep.

Er kwam een muisje aan, trippelend door de sneeuw. "Oh, wat is dat?" piepte ze. "Een rood huisje!" Ze kroop naar binnen. Het was zacht en warm. "Hier ga ik wonen," zei ze. Toen kwam er een kikker aan, hoppend en rillend. "Klop, klop! Wie woont er in dit huisje?" "Ik ben Muis de Knabbelaar. En wie ben jij?" "Ik ben Kikker de Hupper. Laat me alsjeblieft binnen!" "Kom maar binnen!" En nu waren er twee.

Toen kwam er een haas aan, springend tussen de bomen. "Klop, klop! Wie woont er in dit huisje?" "Muis de Knabbelaar en Kikker de Hupper. En wie ben jij?" "Ik ben Haas de Springer. Laat me alsjeblieft binnen!" "Kom maar binnen!" Het wantje rekte een beetje uit, en nu waren er drie. Toen kwam er een vos aan, met een pluizige staart. "Klop, klop! Wie woont hier?" "Muis, Kikker en Haas. Wie ben jij?" "Ik ben Zusje Vos. Laat me binnen!" "Kom maar binnen!" En nu waren er vier.

Toen kwam er een wolf aan, met een koude rode neus. "Klop, klop! Wie woont er in dit huisje?" "Muis, Kikker, Haas en Vos. En wie ben jij?" "Ik ben Wolf de Grijze. Laat me alsjeblieft binnen!" "Nou goed, kom maar binnen." Sjoep! Nu waren er vijf. Toen kwam er een everzwijn aan, knorrend. "Knor! Laat mij ook binnen!" "Maar er is geen plek meer!" "Ik pers me er wel in!" Pats! En nu waren er zes, allemaal lekker dicht tegen elkaar aan.

Toen kwam er een grote bruine beer aan, stamp, stamp, door de sneeuw. "Klop, klop! Wie woont er in dit huisje?" "Muis de Knabbelaar, Kikker de Hupper, Haas de Springer, Zusje Vos, Wolf de Grijze en Zwijn de Knorder. En wie ben jij?" "Ik ben Beer de Grote," zei de beer. "Laat me alsjeblieft binnen. Ik heb het koud." "Maar er is geen plek meer!" zeiden ze. "Toe nou," zei de beer. "Nou... vooruit dan." En met een grote wriemeeeel-knijp kroop de beer er ook in.

Nu zaten er zeven dieren in het wantje. Het was er heel warm en heel vol. Het wantje rekte en rekte en rekte. De steken gingen kraak, kraak. Het muisje zat helemaal bovenin de duim, platgedrukt. "Is het niet gezellig?" zei de beer tevreden. "Heel gezellig," piepte de muis. "Een beetje TE gezellig!" En toen hoorden ze ineens, ver weg, een geluid: "Woef! Woef! Woef!"

De oude man had gemerkt dat zijn wantje weg was. "Oei, die heeft mijn kleindochter voor me gebreid," zei hij. "Kom, hondje, we gaan terug om het te zoeken." Dus liepen ze terug door het bos, knerp, knerp. Het hondje rende voorop en snuffelde in de sneeuw. En toen hij het grote ronde rode wantje zag, dat wiebelde en schudde, blafte hij zo hard hij kon: "Woef! Woef! WOEF!"

Wat schrokken de dieren! Eruit buitelden ze, de een na de ander: de beer, het everzwijn, de wolf, de vos, de haas, de kikker, en als laatste het muisje. En weg renden ze, terug naar hun eigen warme huisjes in het bos. De oude man raapte zijn wantje op. Het was een beetje uitgerekt en een beetje warm. "Wat vreemd," zei hij, en hij glimlachte. Hij trok het aan en liep naar huis, naar zijn warme huis, waar zijn kleindochter wachtte met hete thee. Welterusten.