Mrówka i konik polny

Było jasne, gorące lato. Na wielkiej zielonej łące, na wysokim źdźble trawy siedział konik polny. Grał na swoich malutkich skrzypeczkach i śpiewał: "Lato już jest, niebo jak len, cóż to za piękny, leniwy dzień, tra-la-la!" Tańczył, skakał i grał przez cały dzień. Słońce świeciło, a kwiaty kiwały główkami w rytm jego muzyki.

Na dole przemaszerował długi rządek mrówek. Każda niosła na grzbiecie ziarenko pszenicy albo nasionko. Raz, dwa, raz, dwa! "Dzień dobry, Mrówko!" zawołał konik polny. "Czemu tak ciężko pracujesz w taki słoneczny dzień? Chodź, pośpiewaj ze mną!" "Przykro mi, nie mogę" odpowiedziała mała mrówka. "Zbieramy jedzenie na zimę. Ty też powinieneś." "Na zimę?" roześmiał się konik polny. "Do zimy jeszcze daleko!"

Każdy dzień wyglądał tak samo. Mrówki pracowały, a konik polny się bawił. "Koniku, dni są coraz krótsze" mówiła mrówka. "Czasu w bród!" śpiewał konik. "Koniku, noce są coraz zimniejsze" mówiła mrówka. "Czasu w bród!" śpiewał znowu. I grał na skrzypeczkach w swoim hamaku z liścia, a mrówki napełniały swój dom ziarnami i nasionami, komorę po komorze, komorę po komorze.

Potem nadeszła jesień. Liście zbrązowiały i spadły z drzew. Kwiaty zamknęły płatki i poszły spać. Trawa zrobiła się sucha i żółta. Pewnego ranka konik polny obudził się i zadrżał z zimna. Na jego kapeluszu leżał szron! Rozejrzał się za czymś do jedzenia. Ale łąka była pusta. Ani nasionka, ani listka, ani słodkiej trawy. "Ojej" powiedział. "Ojej, ojej, ojej."

Wtedy zaczął padać śnieg. Miękki, biały i bardzo, bardzo zimny. Biedny konik polny był głodny i cały drżał z zimna. Brnął przez śnieg ze skrzypeczkami pod pachą, aż dotarł do domu mrówek. Puk, puk, puk. Mała mrówka otworzyła drzwi. "Koniku!" powiedziała. "Proszę cię, Mrówko" odezwał się cichutko, "jest mi tak zimno i jestem taki głodny. Nie posłuchałem cię. Przepraszam. Czy mogę wejść?"

Mrówka spojrzała na drżącego konika polnego. Za jej plecami zebrały się inne mrówki. "Trzeba było pracować latem" powiedziała jedna z nich. Ale mała mrówka rzekła: "On już to wie. A my mamy dość jedzenia, żeby się podzielić." Wprowadziły więc konika do środka. Dały mu ciepły koc i wielką miskę nasion. "Dziękuję" powiedział konik polny, a po jego policzku spłynęła szczęśliwa łza. "Jak mogę się wam odwdzięczyć?"

"Cóż" powiedziała mała mrówka, "zima jest długa, a u nas robi się bardzo cicho. Czy zagrałbyś nam piosenkę?" Konik polny uśmiechnął się najszerzej, jak potrafił. Wziął skrzypeczki i zagrał. Grał wesołe piosenki i śmieszne piosenki, a mrówki klaskały i tańczyły. Przez całą zimę konik polny miał jedzenie od mrówek, a mrówki muzykę od konika polnego. To była najweselsza zima, jaką pamiętało mrowisko.

Gdy znów przyszło lato, konik polny nadal grał na skrzypeczkach. Ale rano pracował razem z mrówkami, nosił nasionka i śpiewał pieśni do pracy, żeby czas szybciej mijał. "Trochę pracy, trochę gry" śpiewał, "na zimę zapas mamy my!" A kiedy tego roku spadł śnieg, wszyscy byli ciepli, syci i szczęśliwi. Dobranoc.