De Mier en de Sprinkhaan

Het was een stralende, hete zomer. In een grote groene wei zat een sprinkhaan op een hoge grasspriet. Hij speelde op zijn kleine viool en zong: "De zomer is er, de lucht is blauw, wat een heerlijke dag om niets te doen, tralala, tralaloe!" Hij danste en hij sprong en hij speelde de hele dag door. De zon scheen, en de bloemen knikten mee met zijn muziek.

Beneden liep een lange rij mieren voorbij. Elke mier droeg een korreltje graan of een zaadje op haar rug. Links, rechts, links, rechts! "Dag, Mier!" riep de sprinkhaan. "Waarom werk je zo hard op zo'n zonnige dag? Kom lekker met mij zingen!" "Het spijt me, dat kan ik niet," zei de kleine mier. "We zorgen voor eten voor de winter. Dat moet jij ook doen." "De winter?" lachte de sprinkhaan. "De winter is nog heel ver weg!"

Elke dag was hetzelfde. De mieren werkten, en de sprinkhaan speelde. "Sprinkhaan, de dagen worden korter," zei de mier. "Tijd zat!" zong hij. "Sprinkhaan, de nachten worden kouder," zei de mier. "Tijd zat!" zong hij weer. En hij speelde op zijn viool in zijn hangmat van blad, terwijl de mieren hun huis vulden met korreltjes en zaadjes, kamer na kamer na kamer.

Toen kwam de herfst. De bladeren werden bruin en dwarrelden uit de bomen. De bloemen deden hun blaadjes dicht en gingen slapen. Het gras werd droog en geel. Op een ochtend werd de sprinkhaan wakker, en hij rilde. Er lag rijp op zijn hoedje! Hij zocht iets te eten. Maar de wei was kaal. Er waren geen zaadjes, geen blaadjes, geen zoet gras. "Ach jee," zei hij. "Ach jee, ach jee."

Toen begon het te sneeuwen. Zacht, wit en heel, heel koud. De arme sprinkhaan had honger en het was ijskoud. Met zijn viool onder zijn arm liep hij door de sneeuw, tot hij bij het huis van de mieren kwam. Klop, klop, klop. De kleine mier deed de deur open. "Sprinkhaan!" zei ze. "Alsjeblieft, Mier," zei hij met een klein stemmetje, "ik heb het zo koud en ik heb zo'n honger. Ik heb niet naar je geluisterd. Het spijt me. Mag ik binnenkomen?"

De mier keek naar de rillende sprinkhaan. De andere mieren kwamen achter haar staan. "Je had in de zomer moeten werken," zei er een. Maar de kleine mier zei: "Dat weet hij nu wel. En wij hebben genoeg om te delen." Dus namen ze de sprinkhaan mee naar binnen. Ze gaven hem een warme deken en een grote kom vol zaadjes. "Dank jullie wel," zei de sprinkhaan, en een blij traantje rolde over zijn wang. "Hoe kan ik dit ooit goedmaken?"

"Nou," zei de kleine mier, "de winter is lang, en het wordt hier heel stil. Wil je een liedje voor ons spelen?" De sprinkhaan glimlachte zijn grootste glimlach. Hij pakte zijn viool en hij speelde. Hij speelde vrolijke liedjes en gekke liedjes, en de mieren klapten en dansten. De hele winter lang kreeg hij eten van de mieren, en kregen de mieren muziek van de sprinkhaan. Het was de vrolijkste winter die de mierenhoop ooit had gekend.

Toen het weer zomer werd, speelde de sprinkhaan nog steeds op zijn viool. Maar 's ochtends werkte hij naast de mieren. Hij droeg zaadjes en zong werkliedjes, zodat de tijd sneller ging. "Een beetje werken, een beetje spelen," zong hij, "dan zijn we klaar voor de winterdagen." En toen het dat jaar sneeuwde, was iedereen warm en voldaan en blij. Welterusten.