Ağustosböceği ile Karınca

Güneşli, sıcacık bir yaz günüydü. Kocaman yeşil bir çayırda, uzun bir çimen yaprağının üstünde bir ağustosböceği oturuyordu. Küçük kemanını çalıyor, bir yandan da şarkı söylüyordu. "Yaz geldi, gök mavi, ne güzel bir gün! Hiçbir şey yapmamanın tam zamanı bugün, la la lay!" Dans etti, zıpladı, bütün gün çaldı. Güneş parladı, çiçekler de onun müziğine başlarını sallayarak eşlik etti.

Aşağıda uzun bir karınca sırası yürüyordu. Her karınca sırtında bir buğday tanesi ya da bir tohum taşıyordu. Sol, sağ, sol, sağ! "Merhaba Karınca!" diye seslendi ağustosböceği. "Böyle güneşli bir günde neden bu kadar çok çalışıyorsun? Gel, benimle şarkı söyle!" "Üzgünüm, gelemem," dedi küçük karınca. "Kış için yiyecek biriktiriyoruz. Sen de öyle yapmalısın." "Kış mı?" diye güldü ağustosböceği. "Kış daha çok uzakta!"

Her gün aynıydı. Karıncalar çalışıyor, ağustosböceği oynuyordu. "Ağustosböceği, günler kısalıyor," dedi karınca. "Daha çok zaman var!" diye şarkı söyledi o. "Ağustosböceği, geceler soğuyor," dedi karınca. "Daha çok zaman var!" diye yine şarkı söyledi o. Yaprak hamağında kemanını çaldı. Karıncalar ise yuvalarını tanelerle, tohumlarla doldurdu. Oda oda, oda oda, oda oda.

Sonra sonbahar geldi. Yapraklar kahverengi oldu, dallardan döküldü. Çiçekler taç yapraklarını kapatıp uykuya daldı. Çimenler kuruyup sarardı. Bir sabah ağustosböceği uyandı ve titredi. Şapkasının üstünde kırağı vardı! Yiyecek bir şeyler aradı. Ama çayır bomboştu. Ne tohum vardı, ne yaprak, ne de tatlı çimen. "Eyvah," dedi. "Eyvah, eyvah."

Sonra kar yağmaya başladı. Yumuşacık, bembeyaz ve çok ama çok soğuk. Zavallı ağustosböceği hem açtı hem donuyordu. Kemanını koltuğunun altına sıkıştırıp karların içinde yürüdü, yürüdü, karıncaların evine geldi. Tak, tak, tak. Küçük karınca kapıyı açtı. "Ağustosböceği!" dedi. "Lütfen Karınca," dedi ağustosböceği, cılız bir sesle, "çok üşüyorum, çok açım. Seni dinlemedim. Özür dilerim. İçeri girebilir miyim?"

Karınca titreyen ağustosböceğine baktı. Öteki karıncalar da arkasında toplandı. "Yazın çalışmalıydın," dedi içlerinden biri. Ama küçük karınca, "Artık bunu biliyor. Üstelik paylaşacak bolca yiyeceğimiz var," dedi. Böylece ağustosböceğini içeri aldılar. Ona sıcacık bir battaniye ve kocaman bir kase dolusu tohum verdiler. "Teşekkür ederim," dedi ağustosböceği. Mutlu bir gözyaşı yanağından süzüldü. "Bunun karşılığını nasıl ödeyebilirim?"

"Şey," dedi küçük karınca, "kış uzun sürüyor, burası da çok sessiz oluyor. Bize bir şarkı çalar mısın?" Ağustosböceği kocaman kocaman gülümsedi. Kemanını eline aldı ve çaldı. Neşeli şarkılar çaldı, komik şarkılar çaldı. Karıncalar alkışladı, dans etti. Bütün kış karıncalardan yemek, ağustosböceğinden müzik eksik olmadı. Karınca yuvasının gördüğü en neşeli kıştı bu.

Yaz yeniden gelince ağustosböceği yine kemanını çaldı. Ama sabahları karıncaların yanında çalıştı. Tohumlar taşıdı, zaman çabuk geçsin diye çalışma şarkıları söyledi. "Biraz çalış, biraz oyna, kış gelince hazırız ona!" diye şarkı söyledi. O yıl kar yağdığında herkesin içi sıcacık, karnı tok, yüzü gülüyordu. İyi geceler.