มดกับตั๊กแตน

ฤดูร้อนมาถึงแล้ว แดดจ้า อากาศอบอุ่น ในทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ มีตั๊กแตนตัวหนึ่งนั่งอยู่บนใบหญ้าสูง ๆ เขากำลังสีไวโอลินตัวเล็ก ๆ และร้องเพลงเสียงใส "หน้าร้อนมาแล้ว ฟ้าสีคราม วันสวยงามจัง ไม่ต้องทำอะไรเลย ลัลลา ลัลลา ลา!" เขาเต้น เขากระโดด เขาเล่นดนตรีทั้งวันเลย แดดส่องสว่าง ดอกไม้ก็โยกหัวไปตามเสียงเพลงของเขา

ข้างล่างนั้น มดฝูงหนึ่งเดินเรียงแถวยาวเหยียดผ่านมา มดแต่ละตัวแบกเมล็ดข้าวสาลีหรือเมล็ดพืชไว้บนหลัง ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา! "สวัสดีจ้ะ คุณมด!" ตั๊กแตนร้องเรียก "ทำไมวันแดดสวยแบบนี้ ต้องทำงานหนักขนาดนั้นล่ะ มาร้องเพลงกับฉันสิ!" "ขอโทษนะ ฉันไปไม่ได้จ้ะ" มดน้อยตอบ "พวกเรากำลังเก็บอาหารไว้สำหรับหน้าหนาว เธอก็ควรทำเหมือนกันนะ" "หน้าหนาวเหรอ" ตั๊กแตนหัวเราะ "หน้าหนาวยังอีกไกลเลย!"

ทุกวันก็เป็นอย่างนี้ มดทำงาน ตั๊กแตนเล่น "ตั๊กแตนจ๋า วันเริ่มสั้นลงแล้วนะ" มดน้อยบอก "ยังมีเวลาอีกเยอะ!" เขาร้องเพลงตอบ "ตั๊กแตนจ๋า คืนเริ่มหนาวขึ้นแล้วนะ" มดน้อยบอก "ยังมีเวลาอีกเยอะ!" เขาร้องเพลงตอบอีกครั้ง แล้วเขาก็สีไวโอลินอยู่ในเปลใบไม้ ส่วนมดก็เก็บเมล็ดพืชเต็มบ้าน ห้องแล้วห้องเล่า ห้องแล้วห้องเล่า

แล้วฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึง ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลและร่วงจากต้น ดอกไม้หุบกลีบเข้านอน หญ้าแห้งเหลือง เช้าวันหนึ่ง ตั๊กแตนตื่นขึ้นมาตัวสั่นงันงก มีน้ำแข็งเกาะที่หมวกของเขาด้วย! เขาออกไปหาอะไรกิน แต่ทุ่งหญ้าโล่งเตียนไปหมด ไม่มีเมล็ดพืช ไม่มีใบไม้ ไม่มีหญ้าหวาน ๆ เลย "แย่แล้ว" เขาพูด "แย่แล้วหนอ แย่แล้ว"

แล้วหิมะก็เริ่มโปรยลงมา นุ่ม ขาว และหนาวเหลือเกิน ตั๊กแตนน้อยทั้งหิวทั้งหนาวสั่น เขาเดินลุยหิมะ หนีบไวโอลินไว้ใต้แขน จนมาถึงบ้านของมด ก๊อก ก๊อก ก๊อก มดน้อยเปิดประตูออกมา "ตั๊กแตน!" เธอร้อง "ได้โปรดเถอะ คุณมด" เขาพูดด้วยเสียงเบาหวิว "ฉันหนาวและหิวเหลือเกิน ฉันไม่ได้ฟังเธอเลย ฉันขอโทษนะ ฉันขอเข้าไปได้ไหม"

มดน้อยมองตั๊กแตนที่ตัวสั่นเทา มดตัวอื่น ๆ มารวมตัวกันอยู่ข้างหลังเธอ "เธอน่าจะทำงานตั้งแต่หน้าร้อนนะ" มดตัวหนึ่งพูด แต่มดน้อยบอกว่า "ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะ และเรามีมากพอจะแบ่งกันนี่นา" แล้วพวกเธอก็พาตั๊กแตนเข้าไปในบ้าน มอบผ้าห่มอุ่น ๆ และชามเมล็ดพืชใบใหญ่ให้ "ขอบคุณนะ" ตั๊กแตนพูด น้ำตาแห่งความสุขไหลลงมาเปื้อนแก้ม "ฉันจะตอบแทนพวกเธอได้อย่างไรดีนะ"

"อืม" มดน้อยพูด "หน้าหนาวยาวนาน แล้วข้างล่างนี้ก็เงียบมากเลย เธอช่วยเล่นเพลงให้พวกเราฟังได้ไหม" ตั๊กแตนยิ้มกว้างที่สุดเลย เขายกไวโอลินขึ้นมาแล้วสีเพลง เขาเล่นเพลงสนุก ๆ และเพลงตลก ๆ มดทั้งหลายก็ปรบมือและเต้นรำ ตลอดหน้าหนาว ตั๊กแตนมีอาหารจากมด และมดมีเสียงดนตรีจากตั๊กแตน เป็นหน้าหนาวที่รื่นเริงที่สุดที่รังมดเคยมีมาเลย

เมื่อฤดูร้อนกลับมาอีกครั้ง ตั๊กแตนก็ยังสีไวโอลินอยู่เหมือนเดิม แต่ตอนเช้า ๆ เขาจะไปทำงานข้าง ๆ พวกมด ช่วยแบกเมล็ดพืช และร้องเพลงทำงานให้เวลาผ่านไปอย่างสนุก "งานก็นิด เล่นก็หน่อย หน้าหนาวมาคอย เราก็พร้อมเอย" เขาร้อง และเมื่อหิมะมาเยือนในปีนั้น ทุกคนก็อบอุ่น อิ่มท้อง และมีความสุข ราตรีสวัสดิ์นะ