Trzy koziołki Gruff

Dawno, dawno temu żyły sobie trzy koziołki, które nazywały się Gruff: jeden malutki, drugi średni i trzeci wielki jak góra. Całą zimę jadły suche siano, więc teraz były bardzo, bardzo głodne. Za doliną, po drugiej stronie rwącego potoku, było zbocze porośnięte słodką zieloną trawą i polnymi kwiatami. – Chodźmy na wzgórze i jedzmy, aż będziemy okrąglutkie! – powiedziały koziołki. Ale żeby tam dojść, musiały przejść przez drewniany mostek.

A pod tym mostkiem mieszkał troll. Był koślawy i zrzędliwy, miał nos długi jak marchewka, a włosy jak omszały kamień. Nie lubił, kiedy ktoś przechodził przez jego mostek. Ani trochę. – To MÓJ mostek – mruczał pod nosem. – Kto tędy pójdzie, ten ze mną porozmawia! – I siedział w cieniu, czekał i nasłuchiwał.

Pierwszy ruszył przez mostek malutki koziołek Gruff. Tup, tup, tup, tup! – stukały jego małe kopytka. – Kto tak tupie po moim mostku? – ryknął troll i wychylił głowę. – Och, to tylko ja, malutki koziołek Gruff – powiedział koziołek cieniutkim głosikiem. – Idę na wzgórze, zjeść słodką trawkę. – O nie, nie pójdziesz! – powiedział troll. – Zaraz cię zjem!

– Ojej, proszę, nie zjadaj mnie – powiedział malutki koziołek. – Jestem przecież taki mały. Poczekaj na mojego brata, średniego koziołka Gruff. On jest o wiele większy ode mnie. – Troll podrapał się po omszałej głowie. – Większy, mówisz? Hmm. No dobrze, idź już. – I tup, tup, malutki koziołek przeskoczył przez mostek i pobiegł na zieloną trawę na wzgórzu.

Wkrótce na mostek wszedł średni koziołek Gruff. Tup, tup, tup, tup! – Kto tak tupie po moim mostku? – ryknął troll. – To ja, średni koziołek Gruff – odpowiedział koziołek średnim głosem. – A ja cię zaraz zjem! – O, nie radzę ci – powiedział koziołek. – Poczekaj na mojego starszego brata. On jest dużo, dużo większy ode mnie. – No dobrze – powiedział żarłoczny troll. – Idź już. – I średni koziołek poszedł sobie na wzgórze.

A potem nadszedł wielki koziołek Gruff. TUP, TUP! TUP, TUP! Mostek aż skrzypiał i jęczał pod jego kopytami. – KTO TO TAK TUPIE PO MOIM MOSTKU? – ryknął troll. – TO JA, WIELKI KOZIOŁEK GRUFF! – odpowiedział koziołek ogromnym głosem. – A ja idę cię zjeść! – krzyknął troll i wspiął się na mostek. – No chodź, chodź! – powiedział wielki koziołek. – Mam dwa wielkie rogi i wcale się ciebie nie boję!

Wielki koziołek Gruff pochylił rogi i pobiegł prosto na trolla. Bum! Podrzucił go wysoko, aż spadł z mostku, a plusk! – troll wylądował w rwącym potoku. Zimna woda poniosła go, chlupiącego i prychającego, aż na sam koniec doliny. – Brr! Ale zimno! – zrzędził troll. – Poszukam sobie innego mostku, z milszymi koziołkami! – I już nigdy nie wrócił.

Wielki koziołek Gruff poszedł tup, tup, tup na wzgórze, do swoich braci. Tam jadły słodką zieloną trawę i polne kwiaty. Jadły i jadły, aż zrobiły się takie okrągłe i syte, że ledwo mogły wrócić do domu. A jeśli nie zgubiły swoich brzuszków, to są okrąglutkie do dziś. I tak, i tak, bajka się skończyła tak. Dobranoc.