De drie bokjes Bruse

Er waren eens drie bokjes, en ze heetten alle drie Bruse: een klein bokje, een middelgroot bokje en een heel groot bokje. De hele winter hadden ze droog hooi gegeten, en nu hadden ze zo'n honger! Aan de andere kant van het dal, voorbij een kolkende beek, lag een heuvel vol zoet groen gras en wilde bloemen. "Kom, we gaan de heuvel op en eten ons lekker rond," zeiden de bokjes. Maar om daar te komen, moesten ze over een houten brug.

Onder die brug woonde een trol. Hij was bobbelig en brommerig, met een neus zo lang als een wortel en haar als een rots vol mos. Hij vond het helemaal niet fijn als iemand over zijn brug liep. Nooit niet. "Dit is MIJN brug," bromde hij in zichzelf. "Wie erover loopt, krijgt met mij te maken!" En zo zat hij daar in de schaduw, te wachten en te luisteren.

Eerst ging het kleine bokje Bruse over de brug. Trip, trap, trip, trap! deden zijn kleine hoefjes. "Wie loopt daar trip-trap over mijn brug?" brulde de trol, en hij stak zijn kop omhoog. "Oh, dat ben ik maar, het kleine bokje Bruse," zei het bokje met een heel klein stemmetje. "Ik ga de heuvel op om het zoete gras te eten." "O nee, dat doe je niet!" zei de trol. "Ik ga je opeten!"

"Oh, eet me alsjeblieft niet op," zei het kleine bokje. "Ik ben veel te klein. Wacht liever op mijn broer, het tweede bokje Bruse. Hij is veel groter dan ik." De trol krabde zich op zijn mossige hoofd. "Groter, zeg je? Hmm. Vooruit dan, ga maar." En trip, trap, het kleine bokje huppelde over de brug, de heuvel op, naar het groene gras.

Even later kwam het middelgrote bokje Bruse op de brug. Trip, trap, trip, trap! "Wie loopt daar trip-trap over mijn brug?" brulde de trol. "Ik ben het, het tweede bokje Bruse," zei het bokje met een middelgroot stemmetje. "Nou, dan ga ik jou opeten!" "Oh, doe dat maar niet," zei het bokje. "Wacht liever op mijn grote broer. Hij is veel, veel groter dan ik." "Vooruit dan," zei de hongerige trol. "Ga maar." En het tweede bokje liep de heuvel op.

Toen kwam het grote bokje Bruse. TRIP, TRAP! TRIP, TRAP! De brug kraakte en kreunde onder zijn poten. "WIE DENDERT DAAR OVER MIJN BRUG?" brulde de trol. "IK BEN HET, HET GROTE BOKJE BRUSE!" zei het bokje met een heel grote stem. "Dan kom ik naar boven om jou op te eten!" zei de trol, en hij klom op de brug. "Kom maar op!" zei het grote bokje. "Ik heb twee grote hoorns en ik ben niet bang voor jou!"

Het grote bokje Bruse boog zijn hoorns naar voren en rende op de trol af. Boem! Hij gooide de trol zo van de brug, en plons! daar viel de trol in de kolkende beek. Het koude water nam hem mee, dobberend en proestend, helemaal het dal uit. "Brrr! Wat is dat koud!" bromde de trol. "Ik zoek wel een andere brug, met liefere bokjes!" En hij kwam nooit meer terug.

Toen liep het grote bokje Bruse trip-trap de heuvel op, naar zijn broertjes. Daar aten ze het zoete groene gras en de wilde bloemen. Ze aten en aten, tot ze zo rond en dik waren dat ze nauwelijks meer naar huis konden lopen. En als ze niet zijn afgevallen, dan zijn ze nog steeds lekker rond. Snip, snap, snuit, mijn verhaal is uit. Welterusten.