ทัมเบลินา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงใจดีคนหนึ่งอยากมีลูกน้อยของตัวเองมากเหลือเกิน คุณยายผู้ชาญฉลาดจึงให้เมล็ดข้าวบาร์เลย์แก่เธอหนึ่งเมล็ด “เอาไปปลูกดูสิจ๊ะ” คุณยายบอก หญิงใจดีก็นำไปปลูกไว้ในกระถางดอกไม้ ไม่นานก็มีดอกไม้สีแดงสวยงามงอกขึ้นมา หน้าตาเหมือนดอกทิวลิป “ดอกไม้อะไรน่ารักอย่างนี้” เธอพูด แล้วก้มลงจูบกลีบดอกเบา ๆ ป๊อบ! ดอกไม้ก็บานออก และตรงกลางดอก มีเด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ ตัวเล็กนิดเดียว ไม่โตไปกว่านิ้วหัวแม่มือ หญิงใจดีจึงตั้งชื่อให้ว่า ทัมเบลินา

ทัมเบลินานอนในเปลเปลือกวอลนัท ห่มผ้าห่มที่ทำจากกลีบกุหลาบ พอตอนกลางวัน เธอก็พายเรือกลีบทิวลิปไปมาในจานใบน้อยที่ใส่น้ำไว้ ใช้ขนหางม้าสีขาวสองเส้นเป็นไม้พาย เธอร้องเพลงเสียงหวานนุ่มนวล ใครได้ยินก็ยิ้มตามกันหมด แต่คืนหนึ่ง ขณะที่ทัมเบลินากำลังหลับ มีคุณแม่คางคกตัวใหญ่ตัวเปียก ๆ กระโดดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ “โอ้โฮ น่ารักอย่างนี้ เป็นเจ้าสาวของลูกชายฉันได้เลย! อ๊บ อ๊บ” แล้วคางคกก็แบกเปลเปลือกวอลนัทไปที่แม่น้ำ

ตอนเช้า ทัมเบลินาตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่บนใบบัวสีเขียวใบใหญ่ กลางแม่น้ำ “อ๊บ อ๊บ เธอต้องแต่งงานกับลูกชายของฉันนะ” คุณแม่คางคกพูด ทัมเบลินาไม่อยากแต่งงานกับคางคกเลยสักนิด เธอร้องไห้ฮือ ๆ ปลาน้อยในแม่น้ำได้ยินเสียงร้องไห้ “เด็กน้อยแสนหวานอย่างนี้ ไม่ควรอยู่ในโคลนตมเลย” พวกมันพูดกัน แล้วปลาน้อยก็ช่วยกันกัดก้านใบบัวจนขาด ใบบัวก็ลอยไปตามสายน้ำ พาทัมเบลินาไปไกล แสนไกล

ตลอดฤดูร้อน ทัมเบลินาอาศัยอยู่ตัวเดียวในป่าใหญ่ เธอสานเตียงน้อยจากใบหญ้า แล้วแขวนไว้ใต้ใบไม้ใบใหญ่ เพื่อกันฝน เธอกินน้ำหวานจากดอกไม้ และดื่มน้ำค้างยามเช้าจากใบไม้ นกน้อยร้องเพลงให้เธอฟัง เธอก็ร้องเพลงตอบ แต่แล้วฤดูร้อนก็จากไป ใบไม้ร่วงหล่น ลมหนาวพัดมา และเกล็ดหิมะก็เริ่มโปรยปราย เกล็ดหิมะแต่ละเม็ด ใหญ่เท่าหมอนใบหนึ่งสำหรับทัมเบลินาตัวน้อย

ทัมเบลินาตัวสั่นเทา เธอเคาะประตูบานเล็ก ๆ ใต้ดิน นั่นคือบ้านของคุณยายหนูนา “โธ่ เด็กน้อยน่าสงสาร” คุณยายหนูนาพูดอย่างใจดี “เข้ามาในห้องอุ่น ๆ ของยาย แล้วมากินข้าวเย็นด้วยกันนะ” ทัมเบลินาอยู่ที่นั่นตลอดฤดูหนาว เธอช่วยกวาดพื้น และเล่านิทานให้ฟัง คุณยายหนูนารักเธอมาก แต่เพื่อนบ้านของคุณยาย คือคุณตัวตุ่นผู้ร่ำรวยในเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำ อยากแต่งงานกับเธอ คุณตัวตุ่นเป็นผู้ใหญ่ที่ดูโอ่อ่ามาก แต่เขาเกลียดแสงแดดและดอกไม้ ทัมเบลินาจึงไม่รักเขาเลย

วันหนึ่ง ในอุโมงค์มืด ๆ ของคุณตัวตุ่น ทัมเบลินาเจอนกนางแอ่นตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่ “เขาตัวเย็นเหลือเกิน” เธอกระซิบ เธอสานผ้าห่มนุ่ม ๆ จากฟาง แล้วห่มให้เขาอย่างอ่อนโยน ทุกคืน เธอนำน้ำมาให้ในใบไม้ใบเล็ก ๆ ค่อย ๆ นกนางแอ่นก็อบอุ่นขึ้น และกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง “ขอบใจนะ เจ้าตัวเล็ก” นกนางแอ่นพูด “เธอช่วยชีวิตฉันไว้” เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง นกนางแอ่นก็ชวนว่า “ไปกับฉันเถอะ ทัมเบลินา ขึ้นมานั่งบนหลังฉัน แล้วฉันจะบินพาเธอไปยังแดนอบอุ่นที่มีแสงแดดสดใส”

ทัมเบลินานึกถึงอุโมงค์มืด ๆ และคุณตัวตุ่นขี้บ่น “ไปสิจ๊ะ! ฉันจะไปด้วย!” เธอกล่าวลาคุณยายหนูนาอย่างอ่อนโยน แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนหลังนกนางแอ่น ขึ้นไป ขึ้นไป พวกเขาบินข้ามป่าและภูเขา ข้ามทะเลสีฟ้าที่ระยิบระยับ อากาศอบอุ่นขึ้นและหอมหวาน ในที่สุดก็มาถึงแดนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ มีวังสีขาวตั้งอยู่ริมทะเลสาบ นกนางแอ่นจึงวางเธอลงเบา ๆ บนดอกไม้สีขาวแสนสวย

ตรงกลางดอกไม้ มีเจ้าชายน้อยองค์หนึ่งนั่งอยู่ ตัวเล็กเท่ากับทัมเบลินา สวมมงกุฎทองอันจิ๋ว และมีปีกใสแวววาว ในดอกไม้ทุกดอกมีชาวดอกไม้ตัวน้อยอาศัยอยู่ และเขาคือกษัตริย์ของพวกเขา “ยินดีต้อนรับจ้ะ” เจ้าชายพูดพร้อมรอยยิ้ม ชาวดอกไม้ทุกคนนำของขวัญมามอบให้ และของขวัญที่วิเศษที่สุด คือปีกระยิบระยับคู่หนึ่ง ตอนนี้ทัมเบลินาบินจากดอกไม้ดอกหนึ่งไปอีกดอกหนึ่งได้แล้ว! เธอได้เพื่อนที่ตัวเล็กเท่ากัน และมีบ้านที่เต็มไปด้วยแสงแดด ทุกค่ำคืน นกนางแอ่นร้องเพลงแสนสุขให้เธอฟัง จนเธอหลับไปในดอกกุหลาบ ราตรีสวัสดิ์นะ