Parmak Kız

Evvel zaman içinde, iyi kalpli bir kadın vardı. Kadının en büyük hayali, kendi küçük bir çocuğunun olmasıydı. Bilge yaşlı bir nine ona bir arpa tanesi verdi. "Bunu toprağa ek," dedi. Kadın tanesini bir saksıya ekti. Saksıdan güzel, kırmızı bir çiçek bitti, tıpkı bir lale gibi. "Ne tatlı bir çiçek!" dedi kadın ve yapraklarını öptü. Pıt! Çiçek açıverdi. Ve çiçeğin tam ortasında, bir başparmaktan büyük olmayan minicik bir kız oturuyordu. Kadın ona "Parmak Kız" adını verdi.

Parmak Kız, ceviz kabuğundan bir beşikte uyurdu. Üstünü de gül yaprağından bir battaniye örterdi. Gündüzleri lale yaprağından yaptığı küçük bir kayıkla, bir tabak suyun üstünde gezerdi. Kürekleri de iki tel beyaz at kılıydı. Sesi o kadar tatlı ve yumuşaktı ki, şarkısını duyan herkes gülümserdi. Ama bir gece, Parmak Kız uyurken, iri, ıslak bir kurbağa açık pencereden içeri zıpladı. "Oğluma ne güzel bir gelin olur!" diye vakladı kurbağa. Sonra ceviz kabuğunu kaptı ve nehre doğru götürdü.

Sabah olunca Parmak Kız, nehrin ortasında koca, yeşil bir nilüfer yaprağının üstünde uyandı. "Vak vak! Sen oğlumla evleneceksin," dedi kurbağa. Parmak Kız bir kurbağayla evlenmek hiç istemiyordu. Ağlamaya başladı. Nehrin minik balıkları onu duydu. "O çok tatlı bir kız, çamurda yaşamamalı," dediler. Hemen nilüfer yaprağının sapını kemire kemire koparıverdiler. Yaprak nehirde süzüle süzüle yüzdü ve Parmak Kız'ı çok ama çok uzaklara götürdü.

Bütün yaz boyunca Parmak Kız, koca ormanda tek başına yaşadı. Otlardan küçük bir yatak ördü. Yağmur yağmasın diye yatağı büyük bir yaprağın altına astı. Çiçeklerin tatlı balını yedi, yapraklardaki sabah çiyini içti. Kuşlar ona şarkı söyledi, o da kuşlara şarkıyla karşılık verdi. Ama sonra yaz bitti. Yapraklar döküldü, rüzgâr soğuk soğuk esti ve kar taneleri yağmaya başladı. Minik Parmak Kız için her kar tanesi koca bir yastık kadardı.

Parmak Kız titreyerek yerin altındaki küçük bir kapıyı çaldı. Orası yaşlı bir tarla faresinin evidi. "Zavallı yavrucak," dedi tarla faresi şefkatle. "Gel, sıcacık odama gir, yemeğimi benimle paylaş." Parmak Kız bütün kış orada kaldı. Yerleri süpürdü, masallar anlattı. Fare onu çok sevdi. Ama farenin komşusu, siyah kadife paltolu zengin bir köstebek, Parmak Kız'la evlenmek istedi. Köstebek çok gösterişliydi, ama güneşten de çiçeklerden de nefret ederdi. Parmak Kız da onu hiç sevmedi.

Bir gün Parmak Kız, köstebeğin karanlık tünelinde, kıpırdamadan yatan bir kırlangıç buldu. "Çok üşümüş," diye fısıldadı. Samandan yumuşacık bir battaniye dokudu ve kuşun üstüne sarıp sarmaladı. Her gece bir yaprakla ona su getirdi. Yavaş yavaş kırlangıç ısındı, yeniden güçlendi. "Teşekkür ederim, küçüğüm," dedi. "Sen beni kurtardın." Bahar gelince kırlangıç, "Benimle gel, Parmak Kız," dedi. "Sırtıma bin, seni güneşli bir ülkeye uçurayım."

Parmak Kız karanlık tüneli ve hırçın köstebeği düşündü. "Evet," dedi, "seninle geliyorum!" Tarla faresine içtenlikle veda etti ve kırlangıcın sırtına tırmandı. Yukarı, daha yukarı uçtular. Ormanların, dağların, pırıl pırıl mavi denizin üstünden geçtiler. Hava ısındı, tatlı tatlı kokmaya başladı. Sonunda çiçeklerle dolu bir ülkeye geldiler. Orada, bir gölün kıyısında beyaz bir saray vardı. Kırlangıç, Parmak Kız'ı güzel, beyaz bir çiçeğin üstüne usulca bıraktı.

Çiçeğin ortasında minicik bir prens oturuyordu. Tıpkı Parmak Kız kadar küçüktü. Başında küçük, altın bir taç, sırtında berrak, parıl parıl kanatlar vardı. Her çiçekte minik bir çiçek insanı yaşardı ve o da onların kralıydı. "Hoş geldin," dedi gülümseyerek. Bütün çiçek insanları armağanlar getirdi. En güzel armağan, ışıl ışıl bir çift kanattı. Artık Parmak Kız çiçekten çiçeğe uçabilirdi! Tam kendi boyunda arkadaşlar ve güneşle dolu bir yuva bulmuştu. Kırlangıç da her akşam ona mutlu bir şarkı söyledi. Parmak Kız o şarkıyla, bir gülün içinde uykuya daldı. İyi geceler.