Szczęśliwy czajnik
O czym jest ta bajka
Biedny kotlarz Jinbei zabiera do domu stary czajnik, który okazuje się wesołym tanuki. Razem tańczą na wiejskim placu, a ludzie przychodzą z daleka, żeby ich zobaczyć. Jinbei dzieli się tym, co ma, a na końcu przyjaciele odpoczywają przy cichej herbacie.

Dawno, dawno temu w Japonii, w małej wiosce wśród mglistych wzgórz, mieszkał biedny stary druciarz imieniem Dźinbej. Całymi dniami naprawiał garnki i rondle. Stuk, stuk, stuk, stukał jego mały młotek. Miał jeden mały domek, jedną cienką kołderkę i niewiele ryżu, ale miał bardzo dobre serce. Pewnego jesiennego wieczoru, na skraju bambusowego lasku, znalazł stary czajnik do herbaty. Siedział całkiem sam wśród liści.

– Biedny staruszku – powiedział Dźinbej. – Chodź ze mną do domu. – Zaniósł czajnik do swojego małego domku i szorował go, aż zalśnił. Nalał do niego wody i zawiesił go nad ogniem. Wkrótce woda zaczęła śpiewać. Bunbuku, bunbuku, bunbuku. Dźinbej uśmiechnął się i ogrzał dłonie. Bunbuku, bunbuku. Wtem czajnik zaczął się kręcić i wiercić. – Ojej! – zawołał. – Au! Gorąco, gorąco, gorąco! – I wyskoczył z niego puszysty brązowy ogon.

Wyskoczyły cztery małe łapki. Wyskoczyła futrzasta buzia z błyszczącymi czarnymi oczkami. Zwierzątko zeskoczyło z ognia, usiadło na podłodze i zaczęło dmuchać na swój ogon. – Wybacz mi – powiedziało. – Jestem tanuki. Zamieniłem się w czajnik dla zabawy i nie umiem już zmienić się z powrotem. – Dźinbej śmiał się tak, że musiał usiąść. – Nigdy więcej ognia, mój mały przyjacielu – powiedział. Dał tanuki poduszkę i swoją ostatnią kulkę ryżową.

Rano w garnku po ryżu nie było już nic. Dźinbej zajrzał do niego i nie powiedział ani słowa. Ale tanuki to zauważył. – Byłeś dla mnie dobry – powiedział – a ja jeszcze nigdy nie widziałem tak dobrego człowieka, który byłby tak głodny. Posłuchaj. Czajnik, który stoi, jest tylko czajnikiem. Ale czajnik, który tańczy? Ludzie przeszliby kawał drogi, żeby go zobaczyć! – Dźinbej zamrugał. Potem zaczął się uśmiechać. – Bunbuku – powiedział.

Rozciągnęli linę między dwiema sosnami na wiejskim placu. Dźinbej zastukał w swój mały bębenek. Hop! Wskoczył tanuki w małej niebieskiej kurteczce, z małym czerwonym parasolem. Bunbuku, bunbuku, krok i kołysanie. Tańczył po linie w jedną stronę i tańczył po linie z powrotem. Zakręcił się na jednej łapce. Ukłonił się, a jego pokrywka zadzwoniła: brzdęk! Ojej, jak śmiały się dzieci! – Jeszcze raz! – wołały. – Zatańcz jeszcze raz, mały czajniku! – A monety posypały się deszczem do kapelusza starego człowieka.

Wieść poleciała z wioski do wioski i z miasta do miasta. Górskimi drogami i przez mosty szli Dźinbej i jego przyjaciel. Bunbuku, bunbuku, krok i kołysanie. Gdziekolwiek się pojawili, ludzie przybiegali, żeby ich zobaczyć. Przychodziły babcie, rybacy i rolnicy z pól ryżowych z błotem na stopach. Wkrótce w garnku znów był ryż, a dla tanuki słodkie ciasteczka z fasoli. A kiedy Dźinbej spotykał na drodze kogoś głodnego, dzielił się tym, co miał.

Pewnej śnieżnej nocy Dźinbej liczył monety, aż nagle przestał liczyć. Spojrzał na przyjaciela. Łapki tanuki były zmęczone, a mała niebieska kurteczka wytarła się na łokciach. – Mamy dość – powiedział Dźinbej. – Mamy ciepły dom i pełny garnek. Tyle w zupełności wystarczy człowiekowi. Skończyły się twoje tańce, mój mały przyjacielu. Odpocznij sobie. – Tanuki ziewnął szeroko, a jego pokrywka zadzwoniła: brzdęk!

Dźinbej kupił więc nowy, zwyczajny czajnik do herbaty. Stał na ogniu i nie mówił ani słowa. A stary czajnik spał na miękkiej poduszce tuż przy jego łóżku i do końca życia pozostał jego przyjacielem. Wieczorami, gdy padał śnieg, stary człowiek i tanuki siedzieli razem w ciszy. Bunbuku, bunbuku – szumiała herbata. Bunbuku, bunbuku – chrapał cichutko śpiący tanuki. Śpij dobrze, maleńki. Dobranoc.
Czego uczy ta bajka
Dobroć wraca do nas w najmilszy sposób, a dzielenie się daje szczęście.
Najlepsza dla: Wiek 3–8 lat
Spokojna, rytmiczna historia z ciepłym zakończeniem, w sam raz na wieczór dla dzieci w wieku 3–8 lat.
Skąd pochodzi ta bajka
Bunbuku Chagama — Traditional Japanese tale (anonymous), c. 1800. Opowiedziana na nowo na dobranoc przez Lullaquill. To nasza własna wersja bajki znajdującej się w domenie publicznej.
Niech Twoje dziecko będzie bohaterem dzisiejszej bajki
W aplikacji Lullaquill wpisz imię dziecka i kilka ulubionych rzeczy. Aplikacja stworzy spokojną, łagodną bajkę na dobranoc z Twoim dzieckiem w roli głównej – z obrazkami i kojącym głosem.
Luna, mały króliczek w szlafmycy, co wieczór czyta ci bajkę.
Więcej bajek na dobranoc
Trzy małe świnki6 min · Wiek 3–8 lat
Czerwony Kapturek5 min · Wiek 3–8 lat
Złotowłosa i trzy misie5 min · Wiek 2–7 lat
Żółwica i zając5 min · Wiek 3–8 lat
Lew i Myszka5 min · Wiek 3–7 lat
Chłopiec, który wołał: Wilk!5 min · Wiek 4–8 lat
Brzydkie Kaczątko5 min · Wiek 3–8 lat
Jaś i Małgosia5 min · Wiek 3–8 lat