De Gelukstheepot
Wat gebeurt er in het verhaal?
Oude Jinbei, een arme ketellapper, neemt een verlaten theepot mee naar huis. De pot blijkt een speelse tanuki te zijn! Samen dansen ze op het dorpsplein en mensen komen van ver om te kijken. Jinbei deelt wat hij heeft, en aan het eind rusten de twee vrienden uit bij de warme thee.

Lang geleden, in Japan, in een klein dorpje tussen de mistige heuvels, woonde een arme oude ketelboeter die Jinbei heette. De hele dag repareerde hij potten en pannen. Tik, tik, tik, deed zijn hamertje. Hij had één klein huisje, één dun dekentje en niet veel rijst, maar hij had wel een heel goed hart. Op een herfstavond vond hij aan de rand van het bamboebos een oude theepot. Helemaal alleen stond hij daar, tussen de bladeren.

"Arme oude pot," zei Jinbei. "Ga maar met mij mee naar huis." Hij droeg de theepot naar zijn huisje en wreef hem blinkend schoon. Hij vulde hem met water en hing hem boven het vuur. Al gauw begon het water te zingen. Boenboekoe, boenboekoe, boenboekoe. Jinbei glimlachte en warmde zijn handen. Boenboekoe, boenboekoe. Toen begon de theepot te wiebelen. "Oei!" riep hij. "Au! Heet, heet, heet!" En floep, daar kwam een pluizige bruine staart uit.

Floep, daar kwamen vier kleine pootjes uit. Floep, daar kwam een harig snoetje uit met glanzende zwarte oogjes. Het sprong van het vuur af, ging op de grond zitten en blies op zijn staart. "Neem me niet kwalijk," zei het. "Ik ben een tanuki. Voor de grap veranderde ik in een theepot, en nu kan ik niet meer terugveranderen." Jinbei lachte zo hard dat hij erbij moest gaan zitten. "Geen vuur meer voor jou, vriendje," zei hij. Hij gaf de tanuki een kussentje en zijn allerlaatste rijstbal.

De volgende ochtend was de rijstpot leeg. Jinbei keek erin en zei helemaal niets. Maar de tanuki zag het. "Je was lief voor mij," zei hij, "en nog nooit zag ik een lieve man met zo'n honger. Luister maar. Een theepot die stilstaat, is maar een theepot. Maar een theepot die danst? Daarvoor lopen mensen heel ver!" Jinbei knipperde met zijn ogen. Toen begon hij te glimlachen. "Boenboekoe," zei hij.

Ze spanden een touw tussen twee dennenbomen midden op het dorpsplein. Jinbei sloeg op zijn trommeltje. Hop, daar sprong de tanuki op het touw, in een klein blauw jasje, met een klein rood parasolletje. Boenboekoe, boenboekoe, stap en zwaai. Over het touw danste hij heen, en over het touw danste hij weer terug. Hij draaide rond op één pootje. Hij maakte een buiging, en zijn deksel ging kling. Wat lachten de kinderen! "Nog een keer!" riepen ze. "Dans nog eens, kleine theepot!" En de muntjes regenden in de hoed van de oude man.

Het nieuws vloog van dorp naar dorp en van stad naar stad. Over bergwegen en over bruggen trokken Jinbei en zijn vriend. Boenboekoe, boenboekoe, stap en zwaai. Overal waar ze kwamen, kwamen de mensen aanrennen. Oma's kwamen, en vissers, en rijstboeren met modder aan hun voeten. Al gauw zat er rijst in de pot, en kreeg de tanuki zoete bonenkoekjes. En als Jinbei onderweg iemand tegenkwam die honger had, deelde hij wat hij had.

Op een besneeuwde avond telde Jinbei de muntjes, en toen hield hij op met tellen. Hij keek naar zijn vriend. De pootjes van de tanuki waren moe, en zijn kleine blauwe jasje was versleten bij de ellebogen. "We hebben genoeg," zei Jinbei. "We hebben een warm huis en een volle pot. Meer heeft een mens niet nodig. Het is klaar met dansen, vriendje. Rust maar uit." De tanuki gaapte een grote, grote gaap, en zijn deksel ging kling.

Jinbei kocht dus een nieuwe gewone theepot voor zijn thee. Die stond op het vuur en zei nooit een woord. En de oude theepot sliep op een zacht kussentje, vlak naast zijn bed, en bleef zijn vriend, zolang hij leefde. 's Avonds, als de sneeuw viel, zaten de oude man en de tanuki samen in de stilte. Boenboekoe, boenboekoe, deed de thee. Boenboekoe, boenboekoe, deed een zacht, slaperig snurkje. Slaap lekker, kleintje. Welterusten.
Wat we ervan kunnen leren
Wie vriendelijk is en deelt, krijgt vriendschap en geluk terug.
Het leukst voor: Leeftijd 3–8
Een zacht verhaal met lieve herhalingen en een warm einde, precies goed voor kinderen van 3 tot 8 jaar vlak voor het slapengaan.
Waar dit verhaal vandaan komt
Bunbuku Chagama — Traditional Japanese tale (anonymous), c. 1800. Voor het slapengaan opnieuw verteld door Lullaquill. Dit is onze eigen nieuwe versie van een verhaal dat vrij van rechten is.
Maak je kind de held van het verhaal van vanavond
Typ in de Lullaquill-app de naam van je kind en een paar lievelingsdingen. De app schrijft een rustig, zacht verhaaltje voor het slapengaan met je kind in de hoofdrol, met plaatjes en een kalme stem.
Luna, een klein konijntje met een slaapmuts, leest je elke avond een verhaaltje voor.
Meer verhaaltjes voor het slapengaan
De drie kleine biggetjes6 min · Leeftijd 3–8
Roodkapje5 min · Leeftijd 3–8
Goudlokje en de drie beren5 min · Leeftijd 2–7
De haas en de schildpad5 min · Leeftijd 3–8
De Leeuw en het Muisje5 min · Leeftijd 3–7
De jongen die wolf riep5 min · Leeftijd 4–8
Het lelijke jonge eendje5 min · Leeftijd 3–8
Hans en Grietje5 min · Leeftijd 3–8