Księżniczka na ziarnku grochu

Dawno, dawno temu żył sobie książę, który chciał się ożenić z prawdziwą księżniczką. Objechał więc cały świat, żeby ją znaleźć. Spotkał księżniczki wysokie i niskie, głośne i ciche. Ale jakoś nigdy nie był pewien, czy są prawdziwe. Zawsze było coś nie tak. Wrócił więc do domu trochę smutny, bo tak bardzo pragnął znaleźć prawdziwą księżniczkę.

Pewnego wieczoru nadeszła straszna burza. Grzmot huczał: bum, bum! Błyskawica rozświetliła niebo, a deszcz lał jak z cebra. Nagle: puk, puk, puk! Ktoś pukał do bramy zamku. Stary król sam poszedł otworzyć. A tam, w deszczu, stała młoda dama. Woda spływała jej z włosów na płaszcz, wlewała się do czubków bucików i wylewała piętami. – Dobry wieczór – powiedziała. – Jestem księżniczką i zabłądziłam.

„Prawdziwa księżniczka? Zaraz się przekonamy” – pomyślała stara królowa. Ale nic nie powiedziała. Poszła do pokoju gościnnego, zdjęła z łóżka całą pościel i na samym dnie położyła jedno malutkie, zielone ziarnko grochu. Potem ułożyła na nim dwadzieścia miękkich materaców. A na materacach położyła dwadzieścia puchatych pierzyn. Łóżko było tak wysokie, że trzeba było drabiny, żeby się na nie wspiąć!

– Łóżko gotowe, moja droga – powiedziała królowa. Księżniczka spojrzała w górę, i w górę, i jeszcze wyżej. Weszła po długiej drabinie: jeden szczebel, drugi szczebel, aż na samą górę. – Dobranoc – powiedziała królowa i zdmuchnęła świecę. Księżniczka położyła się na wysokim, miękkim łóżku. Za oknem świszczał wiatr. Deszcz pukał w szyby. A księżniczka przewracała się raz na jeden bok, raz na drugi.

Obróciła się w lewo. Obróciła się w prawo. Zwinęła się w kłębek i rozciągnęła jak długa. Ale cokolwiek robiła, coś ją uwierało! – Ojej – szepnęła – cóż to może być? Liczyła owieczki. Liczyła gwiazdy. Nuciła cichutką kołysankę. Ale zasnąć nie mogła. Całą noc przewracała się z boku na bok, aż rano zaśpiewały ptaki.

Rano królowa zapytała: – Dobrze ci się spało, moja droga? – Ach, bardzo przepraszam, ale prawie oka nie zmrużyłam – powiedziała grzecznie księżniczka. – W łóżku było coś twardego. Jakby mały kamyk. Jestem cała w siniakach! Królowa uśmiechnęła się. Król uśmiechnął się. A książę uśmiechnął się najszerzej. Tylko prawdziwa księżniczka mogła poczuć jedno malutkie ziarnko grochu przez dwadzieścia materaców i dwadzieścia pierzyn!

– Jesteś prawdziwą księżniczką! – zawołał książę. Wkrótce odkrył, że jest ona także dzielna, dobra i świetnie opowiada śmieszne historie. Co dzień spacerowali razem po ogrodzie. Rozmawiali o gwiazdach, o burzliwej nocy i o długiej drabinie. I niedługo potem książę poprosił ją o rękę, a ona powiedziała: tak.

A groszek? Włożono go do szklanej gablotki w zamkowym muzeum, na miękką, aksamitną poduszeczkę. Można go tam oglądać do dziś, chyba że ktoś go zabrał. A księżniczka co noc spała w przytulnym łóżku z jednym materacem, jedną pierzyną i ani jednym groszkiem. Spała tak dobrze, przez całą noc, zupełnie jak ty dzisiaj. Dobranoc.