เจ้าหญิงกับเมล็ดถั่ว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าชายองค์หนึ่งอยากแต่งงานกับเจ้าหญิงตัวจริง เจ้าชายเดินทางไปทั่วโลกเพื่อตามหาเจ้าหญิงตัวจริง ท่านพบเจ้าหญิงตัวสูง และเจ้าหญิงตัวเตี้ย พบเจ้าหญิงเสียงดัง และเจ้าหญิงเสียงเบา แต่ไม่รู้เพราะอะไร เจ้าชายก็ไม่แน่ใจเลยว่าคนไหนเป็นเจ้าหญิงตัวจริง มีบางอย่างที่ดูไม่ค่อยถูกต้องอยู่เสมอ เจ้าชายจึงเดินทางกลับบ้านด้วยหัวใจเศร้าๆ นิดหน่อย เพราะท่านอยากพบเจ้าหญิงตัวจริงเหลือเกิน

คืนหนึ่ง เกิดพายุใหญ่ ฟ้าร้องครืน ครืน! ฟ้าแลบแปลบปลาบ ฝนเทลงมาซู่ซ่าเหมือนน้ำตก แล้วก็มีเสียง ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ใครบางคนมาเคาะประตูปราสาท พระราชาชราเสด็จไปเปิดประตูด้วยพระองค์เอง ที่หน้าประตู มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนตากฝนอยู่ น้ำไหลจากผมลงมาตามเสื้อคลุม ไหลเข้าไปที่ปลายรองเท้า แล้วก็ไหลออกมาที่ส้นรองเท้า เธอพูดว่า "สวัสดีตอนค่ำค่ะ ฉันเป็นเจ้าหญิง และฉันหลงทางมาค่ะ"

"เจ้าหญิงตัวจริงหรือ? อีกเดี๋ยวก็รู้" พระราชินีแก่ๆ ทรงคิดในใจ แต่ไม่ตรัสอะไรเลย พระนางเสด็จไปที่ห้องนอนแขก ยกเครื่องนอนออกให้หมด แล้ววางเมล็ดถั่วสีเขียวเม็ดเล็กๆ เม็ดเดียวไว้ที่ก้นเตียง จากนั้นพระนางก็วางที่นอนนุ่มๆ ซ้อนทับลงไปยี่สิบผืน แล้วกองผ้าห่มขนนกฟูๆ ซ้อนบนที่นอนอีกยี่สิบผืน เตียงสูงมากจนต้องใช้บันไดปีนขึ้นไปเลยทีเดียว!

"เตียงของเธอพร้อมแล้วจ้ะ" พระราชินีตรัส เจ้าหญิงเงยหน้ามองขึ้นไป สูงขึ้นไป สูงขึ้นไปอีก เธอปีนบันไดยาวๆ ทีละขั้น หนึ่งขั้น สองขั้น ขึ้นไปจนถึงยอดสุด "ราตรีสวัสดิ์จ้ะ" พระราชินีตรัส แล้วก็เป่าเทียนให้ดับ เจ้าหญิงนอนลงบนเตียงสูงนุ่มนิ่ม ข้างนอกลมหวีดหวิว ฝนเปาะแปะที่หน้าต่าง เจ้าหญิงพลิกตัวไปทางนี้ แล้วก็พลิกตัวไปทางโน้น

เธอพลิกไปทางซ้าย เธอพลิกไปทางขวา เธอนอนขดตัวเล็กๆ แล้วก็เหยียดตัวยาวๆ แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ก็มีอะไรบางอย่างมาทิ่มแทงเธออยู่ดี! "โธ่เอ๊ย" เธอกระซิบ "นี่มันอะไรกันนะ?" เธอนับแกะ เธอนับดาว เธอฮัมเพลงกล่อมเด็กเบาๆ แต่ก็ยังนอนไม่หลับ ทั้งคืนเธอพลิกไปพลิกมา จนกระทั่งนกเริ่มร้องเจื้อยแจ้วในตอนเช้า

ตอนเช้า พระราชินีถามว่า "เมื่อคืนหลับสบายไหมจ๊ะ" "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันแทบไม่ได้หลับเลยค่ะ" เจ้าหญิงตอบอย่างสุภาพ "มีของแข็งๆ อยู่ในเตียง รู้สึกเหมือนก้อนหินเล็กๆ ฉันช้ำไปทั้งตัวเลยค่ะ!" พระราชินียิ้ม พระราชายิ้ม และเจ้าชายก็ยิ้มกว้างที่สุด มีแต่เจ้าหญิงตัวจริงเท่านั้นแหละ ที่จะรู้สึกถึงเมล็ดถั่วเม็ดเล็กๆ เม็ดเดียว ผ่านที่นอนตั้งยี่สิบผืนและผ้าห่มขนนกอีกยี่สิบผืน!

"เธอเป็นเจ้าหญิงตัวจริง!" เจ้าชายพูด และไม่นานเจ้าชายก็รู้ว่าเธอยังกล้าหาญ ใจดี และเล่านิทานตลกเก่งมากด้วย ทั้งสองเดินเล่นในสวนด้วยกันทุกวัน คุยกันเรื่องดวงดาว เรื่องคืนที่พายุมา และเรื่องบันไดยาวๆ แล้วไม่นานนัก เจ้าชายก็ขอเธอแต่งงาน และเธอก็ตอบว่า ตกลงค่ะ

แล้วเมล็ดถั่วน้อยล่ะ? เมล็ดถั่วถูกเก็บไว้ในตู้กระจกที่พิพิธภัณฑ์ในปราสาท วางบนหมอนกำมะหยี่นุ่มๆ ถ้าไปที่นั่น ก็ยังเห็นได้อยู่ จนถึงวันนี้ นอกจากว่าจะมีใครเอาไปแล้วนะ ส่วนเจ้าหญิงน่ะหรือ ทุกคืนเธอนอนบนเตียงอบอุ่นสบาย มีที่นอนแค่ผืนเดียว ผ้าห่มแค่ผืนเดียว และไม่มีเมล็ดถั่วสักเม็ด เธอหลับสนิทตลอดทั้งคืน เหมือนกับที่หนูจะหลับสบายในคืนนี้ ราตรีสวัสดิ์นะ