De prinses op de erwt

Er was eens een prins die wilde trouwen met een echte prinses. Hij reisde de hele wereld rond om er een te vinden. Hij ontmoette lange prinsessen en kleine prinsessen, luide prinsessen en stille prinsessen. Maar hij wist nooit zeker of ze wel echt waren. Er klopte altijd iets niet helemaal. Dus kwam hij weer naar huis, een beetje verdrietig, want hij wilde zo graag een echte prinses vinden.

Op een avond brak er een vreselijk onweer los. De donder rommelde: boem, boem! De bliksem flitste, en de regen kwam met bakken uit de lucht, als een waterval. Toen klonk er ineens: klop, klop, klop! Er werd geklopt aan de poort van het kasteel. De oude koning ging zelf opendoen. En daar stond een jonge dame in de regen. Het water droop uit haar haar en langs haar mantel, in de neuzen van haar schoenen en bij de hakken er weer uit. „Goedenavond,” zei ze. „Ik ben een prinses en ik ben verdwaald.”

„Een echte prinses? Dat zullen we gauw weten,” dacht de oude koningin. Maar ze zei niets. Ze liep naar de logeerkamer, haalde al het beddengoed van het bed en legde één klein, groen erwtje helemaal onderop. Daarbovenop legde ze twintig zachte matrassen. En op die matrassen stapelde ze twintig donzige dekbedden vol veertjes. Het bed was zo hoog dat je een ladder nodig had om erin te klimmen!

„Je bed is klaar, kindje,” zei de koningin. De prinses keek omhoog, en omhoog, en nog hoger omhoog. Ze klom de lange ladder op, een trede, twee treden, helemaal naar de top. „Welterusten,” zei de koningin, en ze blies de kaars uit. De prinses ging liggen in het hoge, zachte bed. Buiten floot de wind. De regen tikte tegen de ramen. En de prinses draaide zich om naar de ene kant, en toen weer naar de andere kant.

Ze draaide naar links. Ze draaide naar rechts. Ze maakte zich klein als een bolletje en ze rekte zich lang uit. Maar wat ze ook deed, er prikte iets! „Oei,” fluisterde ze, „wat kan dat nou zijn?” Ze telde schaapjes. Ze telde sterretjes. Ze zong zachtjes een slaapliedje. Maar ze kon niet in slaap vallen. De hele nacht lang draaide en woelde ze, tot de vogels in de ochtend begonnen te fluiten.

De volgende ochtend vroeg de koningin: „Heb je lekker geslapen, kindje?” „Ach, het spijt me zo, maar ik heb bijna geen oog dichtgedaan,” zei de prinses beleefd. „Er lag iets hards in het bed. Het voelde als een steentje. Ik zit helemaal onder de blauwe plekken!” De koningin glimlachte. De koning glimlachte. En de prins glimlachte het allermeest. Alleen een echte prinses kon één klein erwtje voelen door twintig matrassen en twintig dekbedden vol veertjes heen!

„Jij bent een echte prinses!” zei de prins. Al snel merkte hij dat ze ook dapper was, en lief, en heel goed in het vertellen van grappige verhalen. Elke dag wandelden ze samen door de tuin. Ze praatten over de sterren, over de stormachtige nacht en over de lange ladder. En voor je het wist, vroeg de prins of ze met hem wilde trouwen, en ze zei ja.

En het erwtje? Dat kreeg een plekje in een glazen kast in het kasteelmuseum, op een zacht fluwelen kussentje. Daar kun je het nu nog zien, tenminste, als niemand het heeft meegenomen. En elke nacht sliep de prinses in een gezellig bed met maar één matras, één dekbed en helemaal geen erwtjes. Ze sliep zo heerlijk, de hele nacht door, net zoals jij vannacht zult doen. Welterusten.