Prenses ve Bezelye

Bir varmış, bir yokmuş. Evlenmek için gerçek bir prenses arayan bir prens varmış. Onu bulmak için dünyanın dört bir yanını gezmiş. Uzun boylu prenseslerle de tanışmış, kısa boylu prenseslerle de. Gürültücü prenseslerle de tanışmış, sessiz sakin prenseslerle de. Ama bir türlü içi rahat etmemiş, hiçbirinin gerçek prenses olduğundan emin olamamış. Hep bir şeyler eksik kalmış. Prens de biraz üzgün, evine geri dönmüş. Çünkü gerçek bir prenses bulmayı çok istiyormuş.

Bir akşam korkunç bir fırtına çıkmış. Gökyüzü gümm, gümm, gümm diye gürlemiş! Şimşekler çakmış, yağmur şelale gibi boşanmış. Sonra tak, tak, tak! Şatonun kapısı çalınmış. Yaşlı kral kapıyı kendi eliyle açmaya gitmiş. Bir de ne görsün! Yağmurun altında genç bir hanım duruyormuş. Saçlarından sular damlıyor, pelerininden sular süzülüyor, ayakkabılarının burnundan girip topuğundan çıkıyormuş. Genç hanım, "İyi akşamlar," demiş. "Ben bir prensesim ve yolumu kaybettim."

Yaşlı kraliçe içinden, "Gerçek bir prenses mi? Şimdi göreceğiz," diye düşünmüş. Ama ağzından tek söz çıkarmamış. Konuk odasına gitmiş, yatağın bütün örtülerini kaldırmış ve yatağın en dibine minicik yeşil bir bezelye koymuş. Sonra bezelyenin üstüne yirmi tane yumuşacık şilte sermiş. Şiltelerin üstüne de yirmi tane kabarık kuş tüyü yorgan yığmış. Yatak o kadar yüksek olmuş ki çıkmak için bir merdiven gerekmiş!

Kraliçe, "Yatağın hazır, canım kızım," demiş. Prenses yukarı bakmış, yukarı, yukarı, daha yukarı. Uzun merdivene tırmanmış, bir basamak, iki basamak, ta en tepeye kadar. Kraliçe, "İyi geceler," demiş ve mumu üfleyip söndürmüş. Prenses uzun, yumuşak yatağa uzanmış. Dışarıda rüzgâr uğuldamış. Yağmur camlara şıp şıp, şıp şıp vurmuş. Prenses de bir bu yana dönmüş, bir o yana.

Sola dönmüş. Sağa dönmüş. Küçücük kıvrılmış, uzun uzun uzanmış. Ama ne yapsa, bir şey onu dürtüp duruyormuş! Fısıldayarak, "Aman Allahım, bu da ne?" demiş. Koyun saymış. Yıldız saymış. Küçük bir ninni mırıldanmış. Ama bir türlü uyuyamamış. Bütün gece bir sağa bir sola dönüp durmuş, ta ki sabah kuşlar ötmeye başlayana kadar.

Sabah olunca kraliçe sormuş: "İyi uyudun mu, canım kızım?" Prenses kibarca, "Ah, çok özür dilerim ama gözümü bile kırpamadım," demiş. "Yatakta sert bir şey vardı. Küçük bir taşa benziyordu. Her yanım mor çürük içinde!" Kraliçe gülümsemiş. Kral gülümsemiş. Prens ise hepsinden çok gülümsemiş. Çünkü yirmi şiltenin ve yirmi kuş tüyü yorganın altındaki minicik bir bezelyeyi ancak gerçek bir prenses hissedebilirmiş!

Prens, "Sen gerçek bir prensessin!" demiş. Çok geçmeden onun cesur ve kibar olduğunu da anlamış. Üstelik komik masallar anlatmakta çok yetenekliymiş. Her gün birlikte bahçede yürümüşler. Yıldızlardan konuşmuşlar, fırtınalı geceden ve uzun merdivenden de. Çok geçmeden prens ona evlenme teklif etmiş, prenses de evet demiş.

Peki ya küçük bezelye? Onu şatonun müzesinde, yumuşacık kadife bir yastığın üstünde, cam bir kutuya koymuşlar. Biri kaldırmadıysa, bugün bile orada görebilirsin. Prenses de her gece sıcacık bir yatakta uyumuş. Yatağında yalnızca bir şilte, bir yorgan varmış, bezelye ise hiç yokmuş. Bütün gece öyle tatlı uyumuş ki, tıpkı senin bu gece uyuyacağın gibi. İyi geceler.