ชุดใหม่ของพระจักรพรรดิ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในเมืองที่มีหลังคาสีแดง ริมทะเลสีฟ้าเย็นเยียบ มีพระจักรพรรดิองค์หนึ่งทรงรักเสื้อผ้าชุดใหม่มาก ๆ ทรงมีฉลองพระองค์ให้ใส่ทุกชั่วโมงของวัน มีชุดสำหรับกินมื้อเช้า มีชุดสำหรับกินมื้อเที่ยง และยังมีชุดสำหรับยืนมองออกไปนอกหน้าต่างอีกด้วย ใครถามว่า "พระจักรพรรดิอยู่ที่ไหนนะ?" ก็จะได้คำตอบเหมือนเดิมทุกครั้งว่า "ประทับอยู่ในห้องทรงแต่งพระองค์ กำลังลองฉลองพระองค์อยู่เพคะ!"

เช้าวันหนึ่ง มีคนแปลกหน้าสองคนมาที่ประตูพระราชวัง "พวกเราเป็นช่างทอผ้าขอรับ" ทั้งสองพูดพลางโค้งคำนับต่ำ ๆ "พวกเราทอผ้าที่ดีที่สุดในโลก แล้วยังเป็นผ้าวิเศษด้วยนะขอรับ! ใครที่โง่ หรือทำงานไม่เก่ง จะมองไม่เห็นผ้านี้เลย" "ผ้าวิเศษ!" พระจักรพรรดิตรัสด้วยความตื่นเต้น "รีบตัดชุดให้เราเดี๋ยวนี้เลย!" พระองค์ประทานผ้าไหมและด้ายทองให้ แต่สองคนนั้นแอบเก็บใส่ถุงของตัวเองจนหมด แล้วไปนั่งลงที่กี่ทอผ้าที่ว่างเปล่า

แกร๊ก ๆ ๆ กี่ทอผ้าว่างเปล่าดังขึ้น แกร๊ก ๆ ๆ แกร๊ก ๆ ๆ ช่างทอผ้าทอทั้งวัน แต่ไม่มีอะไรอยู่บนกี่เลยสักนิด ไม่นานพระจักรพรรดิก็ส่งเสนาบดีผู้เฒ่าไปดู ท่านเสนาบดีสวมแว่นตา มองไปที่กี่ทอผ้า แล้วมองอีกครั้ง "ตายจริง" ท่านคิด "เราไม่เห็นอะไรเลย! หรือเราจะโง่นะ? ห้ามใครรู้เด็ดขาด!" ท่านจึงยิ้มแล้วพยักหน้า "สีสวยจริง ๆ" ท่านพูด แล้วกี่ทอผ้าว่างเปล่าก็ดังต่อไป แกร๊ก ๆ ๆ

ในที่สุดพระจักรพรรดิก็เสด็จมาดูด้วยพระองค์เอง ขุนนางและท่านผู้หญิงทั้งหลายเดินตามหลังมาเป็นแถว "สวยไหมขอรับ?" ช่างทอผ้าถาม พลางชูมือที่ว่างเปล่าขึ้น พระจักรพรรดิทอดพระเนตร ไม่เห็นผ้า ไม่เห็นด้ายเลยสักเส้น "ตายจริง" พระองค์ทรงคิด "เราจะโง่หรือเปล่านะ? เราเป็นถึงจักรพรรดิเชียวนะ! ห้ามใครรู้เด็ดขาด!" พระองค์จึงทรงยิ้ม "สวยจริง ๆ!" พระองค์ตรัส "สวยจริง ๆ!" เหล่าขุนนางพูดตาม "สวยจริง ๆ!" เหล่าท่านผู้หญิงก็พูดตาม ทั้งที่ไม่มีใครมองเห็นอะไรเลยสักคน

ตลอดทั้งคืน ช่างทอผ้าใช้กรรไกรตัดไปในอากาศ ฉึบ ฉึบ ตัดอะไรก็ไม่มี ฉับ ฉับ เย็บอะไรก็ไม่มี พอเช้าก็ยกแขนขึ้นสูง ทำท่าเหมือนถืออะไรเบา ๆ เหลือเกิน "นี่กางเกงขอรับ นี่เสื้อคลุมขอรับ ใส่แล้วแทบไม่รู้สึกเลยล่ะ!" พระจักรพรรดิทรงถอดฉลองพระองค์กำมะหยี่สีน้ำเงินออก เหลือแต่ชุดชั้นในผ้าขนสัตว์ตัวยาว ช่างทอผ้าแต่งตัวให้พระองค์ด้วยความว่างเปล่า ติดกระดุมทีละเม็ด ทีละเม็ด แล้วก็โค้งคำนับ เดินเขย่งเท้าเบา ๆ ออกทางประตูหลัง หายลับข้ามเนินเขาไป

พระจักรพรรดิเสด็จออกไปกลางแสงแดดจ้า ทรงเชิดพระพักตร์ขึ้น สวมมงกุฎบนพระเศียร เสียงกลองดังตึงตัง ตึงตัง ทั้งเมืองพากันยืนดู ทุกคนได้ยินเรื่องผ้าวิเศษมาแล้ว และไม่มีใครอยากดูเป็นคนโง่ "ฉลองพระองค์งามจริง ๆ!" ทุกคนร้องกัน "ผ้าคลุมยาวสวยจริง ๆ!" แต่ละคนมองไปที่คนข้าง ๆ และแต่ละคนก็ยังยิ้มอยู่อย่างนั้น ตึงตัง ตึงตัง เสียงกลองยังดังต่อไป แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเป็นคนแรกที่พูดออกมา

แล้วก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังมาจากหน้าฝูงชน เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่บนบ่าของพ่อ เธอมองแล้วมองอีก "แต่ท่านใส่แค่ชุดชั้นในนี่นา!" เธอพูด ถนนทั้งสายเงียบกริบ "ได้ยินที่เด็กน้อยพูดไหม?" พ่อกระซิบ เสียงกระซิบแผ่ไปตามถนนเหมือนลมพัดผ่านทุ่งหญ้า "ใส่แค่ชุดชั้นใน ใส่แค่ชุดชั้นใน!" พระจักรพรรดิก้มลงมอง มีกระดุมไม้เม็ดเล็ก ๆ ของพระองค์ และมีเข่าสองข้างของพระองค์เองด้วย

พระปรางค์ของพระองค์แดงระเรื่อ แล้วพระอังสาก็เริ่มสั่นไหว "โฮ โฮ โฮ!" พระจักรพรรดิทรงหัวเราะ "จริงด้วยสิ!" แล้วคนทั้งเมืองก็หัวเราะไปด้วยกัน เป็นเสียงหัวเราะยาวนานและอบอุ่น พระองค์ทรงโค้งให้เด็กหญิงตัวน้อย "ขอบใจนะ" พระองค์ตรัส "เจ้าบอกความจริงกับเรา" คืนนั้นพระองค์ทรงสวมเสื้อนอนลายทางตัวเก่า ตัวนุ่ม ๆ ที่มีผ้าปะตรงข้อศอก ใคร ๆ ก็มองเห็นได้ และอุ่นสบายไปทั้งตัว "นี่แหละ" พระองค์ตรัสพลางหาว "คือผ้าที่ดีที่สุดในโลก" ราตรีสวัสดิ์