İmparatorun Yeni Elbiseleri

Çok eskiden, soğuk mavi denizin kıyısında, kırmızı çatılı bir kasabada bir imparator yaşarmış. İmparator yeni elbiseleri çok severmiş. Günün her saati için ayrı bir ceketi varmış. Kahvaltı için bir ceketi, öğle yemeği için bir ceketi varmış. Bir de sadece pencereden dışarı bakmak için bir ceketi varmış. İnsanlar, "İmparator nerede?" diye sorduğunda cevap hep aynıymış: "Giyinme odasında, bir ceket deniyor!"

Bir sabah saray kapısına iki yabancı gelmiş. "Biz dokumacıyız," demişler ve yere kadar eğilmişler. "Dünyanın en güzel kumaşını dokuruz. Hem de sihirli bir kumaştır bu! Aptal olanlar ya da işini iyi yapamayanlar onu hiç göremez." "Sihirli kumaş mı!" diye haykırmış imparator. "Hemen bana bir takım elbise yapın!" Onlara ipek ve altın iplik vermiş. Dokumacılar hepsini çantalarına saklamışlar, sonra boş bir dokuma tezgâhının başına oturmuşlar.

Tak-tak-tuk, tak-tak-tuk, diye ses çıkarmış boş tezgâh. Tak-tak-tuk, tak-tak-tuk. Dokumacılar bütün gün hiçbir şeyle dokumuşlar. Çok geçmeden imparator, en yaşlı bakanını bakmaya göndermiş. Yaşlı adam gözlüğünü takmış. Tezgâha bakmış. Bir daha bakmış. "Eyvah," diye düşünmüş. "Hiçbir şey görmüyorum! Yoksa ben aptal mıyım? Kimse sakın bilmesin." Bu yüzden gülümsemiş, başını sallamış. "Ne güzel renkler," demiş. Tak-tak-tuk, diye sürdürmüş boş tezgâh.

Sonunda imparator kendi gözleriyle görmeye gelmiş. Bütün beyler ve hanımlar da arkasından gelmiş. "Çok güzel değil mi?" demişler dokumacılar, boş ellerini havaya kaldırarak. İmparator dikkatle bakmış. Ne kumaş görmüş, ne de iplik. "Eyvah," diye düşünmüş. "Yoksa ben aptal mıyım? Ben imparatorum! Kimse sakın bilmesin." Bu yüzden gülümsemiş. "Çok güzel!" demiş. "Çok güzel!" demişler beyler. "Çok güzel!" demişler hanımlar. Ama hiçbiri hiçbir şey görmüyormuş.

Dokumacılar bütün gece makaslarıyla havayı kesmişler. Çıt, çıt, hiçbir şeyi kesmişler. Dik, dik, hiçbir şeyi dikmişler. Sabah olunca kollarını kaldırmışlar, sanki çok hafif bir şey tutuyorlarmış gibi. "İşte pantolon. İşte ceket. Neredeyse hiç hissetmeyeceksiniz!" İmparator mavi kadife giysisini çıkarmış, uzun yünlü iç çamaşırıyla durmuş. Dokumacılar ona hiçlikten bir takım giydirmişler, düğme düğme. Sonra eğilip selam vermişler, arka kapıdan parmak uçlarına basarak çıkmışlar ve tepenin ardına gitmişler.

İmparator güneşli sokağa çıkmış, başı dik, tacı başında. Davullar gümbür-tüm, gümbür-tüm çalıyormuş. Bütün kasaba durmuş, onu izliyormuş. Herkes sihirli kumaşı duymuş, kimse aptal görünmek istememiş. "Ne güzel bir ceket!" diye bağırmışlar. "Ne uzun, ne güzel bir pelerin!" Herkes yanındakine bakmış, herkes gülümsemeye devam etmiş. Gümbür-tüm, gümbür-tüm, diye çalmış davullar. Yine de ilk söyleyen olmak isteyen çıkmamış.

Derken kalabalığın önünden küçük bir ses yükselmiş. Küçük bir kız, babasının omuzlarında yükseklerde oturmuş, bakmış da bakmış. "Ama o sadece iç çamaşırıyla!" demiş. Sokak bir anda sessizliğe bürünmüş. "Duydun mu onu?" diye fısıldamış babası. Fısıltı, çimenlerin arasından geçen rüzgâr gibi sokak boyunca yayılmış. "Sadece iç çamaşırıyla. Sadece iç çamaşırıyla!" İmparator aşağı bakmış. Küçük tahta düğmeleri oradaymış. Kendi iki dizi de oradaymış.

Yanakları pembeleşmiş. Sonra omuzları titremeye başlamış. "Ho, ho, ho!" diye gülmüş imparator. "Doğru, öyleyim!" Bütün kasaba da onunla birlikte gülmüş, uzun uzun, sevgiyle. İmparator küçük kıza eğilip selam vermiş. "Teşekkür ederim," demiş. "Bana doğruyu söyledin." O gece eski çizgili geceliğini giymiş, dirseğinde yama olan yumuşak geceliğini. Herkes onu görebiliyormuş. Üstelik her yanını sımsıcak sarıyormuş. "İşte bu," demiş esneyerek, "dünyanın en güzel kumaşı." İyi geceler.