เด็กชายขนมปังขิง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มียายตัวเล็ก ๆ กับตาตัวเล็ก ๆ สองคนอยู่กันตามลำพังที่ฟาร์มแห่งหนึ่ง วันหนึ่ง ยายนวดแป้งแล้วคลึงให้แบน ตัดเป็นรูปเด็กชายตัวน้อย ยายใช้ลูกเกดทำตากลม ๆ ทำกระดุมสามเม็ด และวาดรอยยิ้มกว้างด้วยน้ำตาลไอซิ่ง แล้วยายก็เอาเขาเข้าเตาอบ ไม่นานก็มีเสียงดัง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ยายเปิดประตูเตาอบ ฮึบ! เด็กชายตัวน้อยก็กระโดดออกมา แล้ววิ่งปร๋อไปทั่วพื้นครัว

"หยุดก่อน หยุดก่อนนะ เจ้าตัวน้อย!" ยายร้องเรียก "หยุดก่อน หยุดก่อน!" ตาก็ร้องเรียกตาม ทั้งสองคนวิ่งตามสุดแรง แต่เจ้าตัวน้อยได้แต่หัวเราะ แล้วหันมามองข้างหลัง "กระโดด โลดเต้น วิ่งเร็วจี๋ ตามให้ทันสิ ถ้าทำได้ดี! ตามฉันไม่ทันหรอก ฉันคือเด็กชายขนมปังขิง!" เขาวิ่งออกประตูบ้าน ผ่านรั้วไป แล้ววิ่งต่อไปตามถนน ด้วยเท้าขนมปังขิงที่แสนว่องไว ขณะที่แสงแดดส่องกระดุมของเขาเป็นประกาย

เขาวิ่งผ่านวัวตัวหนึ่งในทุ่งหญ้าโคลเวอร์ "มอ ๆ หยุดก่อนสิ เจ้าตัวน้อย!" วัวร้อง "เธอหอมจังเลย! อยู่ทักทายกันก่อนนะ" แต่เด็กชายขนมปังขิงยิ่งวิ่งเร็วขึ้น แล้วร้องเพลงว่า "ฉันวิ่งหนียาย วิ่งหนีตา วิ่งหนีเธอได้ ไม่ยากเลยนา! กระโดด โลดเต้น วิ่งเร็วจี๋ ตามให้ทันสิ ถ้าทำได้ดี! ตามฉันไม่ทันหรอก ฉันคือเด็กชายขนมปังขิง!" วัวสะบัดหางแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามเขาไป

เขาวิ่งผ่านม้าตัวหนึ่งบนถนน "ฮี้ ๆ หยุดก่อนสิ เจ้าตัวน้อย!" ม้าร้อง "ขึ้นมาบนหลังสิ ให้ฉันดมสักทีนะ!" แต่เด็กชายขนมปังขิงยิ่งวิ่งเร็วขึ้น แล้วร้องเพลงว่า "ฉันวิ่งหนียาย วิ่งหนีตา วิ่งหนีวัวมาแล้ว วิ่งหนีเธอก็ได้ คอยดูแน่ะ ดูไว ๆ! กระโดด โลดเต้น วิ่งเร็วจี๋ ตามให้ทันสิ ถ้าทำได้ดี! ตามฉันไม่ทันหรอก ฉันคือเด็กชายขนมปังขิง!" ม้าสะบัดแผงคอแล้วควบตามเขาไป

เขาวิ่งผ่านคนเกี่ยวหญ้าในทุ่งนา "หยุดก่อนสิ เจ้าตัวน้อย! มากินข้าวเที่ยงด้วยกันนะ!" แต่เขายิ่งวิ่งเร็วขึ้นอีก "ฉันวิ่งหนียาย วิ่งหนีตา วิ่งหนีวัวและม้า วิ่งหนีเธอก็ได้ แน่นอนเลยนา!" ตอนนี้มีคนวิ่งตามหลังเขามากมายเลย! ยาย ตา วัว ม้า และคนเกี่ยวหญ้าทุกคน วิ่งหอบแฮก ๆ ตามกันมาบนถนน เขายังหัวเราะ ยังวิ่งต่อไป จนมาถึงแม่น้ำสายหนึ่ง

แม่น้ำกว้างมาก เด็กชายขนมปังขิงหยุดชะงัก "ฉันว่ายน้ำไม่เป็นเลย" เขาพูด "ฉันจะเปื่อยยุ่ยหมดแน่!" แล้วจิ้งจอกสีแดงตัวผอมเพรียวก็ออกมาจากกอกก "สวัสดีตอนเย็น" จิ้งจอกพูด "ฉันไม่ได้จะจับเธอหรอก ฉันแค่ออกมาเดินเล่นเฉย ๆ ขึ้นมาบนหางฉันสิ ฉันจะพาข้ามไปเอง" เขาก็กระโดดขึ้นไป "น้ำลึกแล้วนะ" จิ้งจอกพูด "ขึ้นมาบนหลังฉันสิ" เขาก็กระโดดขึ้นไป "ลึกกว่าเดิมอีก ขึ้นมาบนจมูกฉันสิ"

พอถึงฝั่งตรงข้าม จิ้งจอกก็หยุดเดิน "เธอบอกว่าไม่มีใครตามเธอทัน" จิ้งจอกพูดพลางยิ้มกริ่ม "แต่ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนจมูกฉันแล้วนะ" ฟุดฟิด ฟุดฟิด จิ้งจอกดมใหญ่ "โอ้โฮ เธอหอมจริง ๆ" นี่เป็นกลอุบายนี่นา! แต่เหนือหัวของพวกเขาขึ้นไปมีหน้าต่างบานหนึ่งเปิดอยู่ มีแสงอุ่น ๆ ส่องออกมา ฮึบ! เด็กชายขนมปังขิงกระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่างของร้านขนมปังเล็ก ๆ จิ้งจอกแหงนมอง แล้วจามเพราะกลิ่นขิง จากนั้นก็หัวเราะ และเดินเหยาะ ๆ จากไป

"ไหนดูซิ" คุณแม่ค้าขนมปังพูด พลางปัดมือ "เธอคือใครกันนะ" "ฉันเหนื่อยกับการวิ่งแล้ว" เด็กชายขนมปังขิงพูด คุณแม่ค้าก็อุ้มเขาไปวางบนชั้นอุ่น ๆ ข้างเตาอบ พอยายกับตาวิ่งหอบแฮก ๆ มาจากท่าเรือข้ามฟาก เขาก็พูดว่า "ขอโทษนะที่วิ่งหนี" ทั้งสองคนกอดเขาไว้แน่น แล้วทุกคนก็แบ่งขนมปังอบใหม่ ๆ กินด้วยกัน ตอนนี้เขายังอยู่ที่นั่น และโบกมือให้เด็ก ๆ เตาอบส่องแสงอุ่น ๆ ถนนเงียบสงบ "ไม่ต้องวิ่งอีกแล้วนะ" เขากระซิบ ราตรีสวัสดิ์