Het Peperkoekmannetje

Er was eens een oud vrouwtje en een oud mannetje, die woonden helemaal alleen op een boerderij. Op een dag rolde het oude vrouwtje wat deeg uit en sneed er een mannetje uit. Ze gaf hem rozijnenogen, drie rozijnenknoopjes en een brede lach van suikerglazuur. Toen schoof ze hem in de oven. Even later klonk er tik, tik, tik. Ze deed de deur open, en hop, daar sprong hij eruit! Hij rende over de keukenvloer weg.

"Stop, stop, mannetje!" riep het oude vrouwtje. "Stop, stop!" riep het oude mannetje. Ze renden zo hard als ze konden, maar hij lachte alleen maar en keek over zijn schouder. "Ren maar, ren maar, vang me dan! Je krijgt me niet, ik ben het Peperkoekmannetje!" Hij ging de deur uit en door het hek, en weg over de weg, op zijn snelle peperkoekvoetjes, met de zon op zijn knoopjes.

Hij rende langs een koe in een klaverveld. "Boe! Stop, mannetje!" zei de koe. "Je ruikt zo lekker! Blijf even en zeg gedag." Maar het Peperkoekmannetje rende nog harder, en hij zong: "Ik rende van het vrouwtje, ik rende van het mannetje, en van jou ren ik ook weg, jawel, jawel! Ren maar, ren maar, vang me dan! Je krijgt me niet, ik ben het Peperkoekmannetje!" De koe zwaaide met haar staart en kwam achter hem aan draven.

Hij rende langs een paard op de weg. "Hihi! Stop, mannetje!" zei het paard. "Klim op mijn rug, dan mag ik even snuffelen!" Maar het Peperkoekmannetje rende nog harder, en hij zong: "Ik rende van het vrouwtje, het mannetje en de koe, en van jou ren ik ook weg, kijk maar toe! Ren maar, ren maar, vang me dan! Je krijgt me niet, ik ben het Peperkoekmannetje!" Het paard schudde zijn manen en kwam achter hem aan galopperen.

Hij rende langs de hooiers in het veld. "Stop, mannetje! Kom bij ons eten!" Maar hij rende nog harder. "Ik rende van het vrouwtje, het mannetje, de koe en het paard, en van jullie ren ik ook weg, dat is het waard!" Nu kwam er een hele stoet achter hem aan! Het oude vrouwtje, het oude mannetje, de koe, het paard en alle hooiers kwamen hijgend over de weg. En hij lachte nog steeds, en hij rende nog steeds, tot hij bij een rivier kwam.

De rivier was breed, en het Peperkoekmannetje bleef abrupt staan. "Ik kan niet zwemmen," zei hij. "Dan word ik helemaal zompig!" Uit het riet kwam een slanke rode vos. "Goedenavond," zei de vos. "Ik wil je niet pakken. Ik maak alleen maar een wandelingetje. Spring op mijn staart, dan breng ik je naar de overkant." Dus hop, daar sprong hij op. "Het water is diep," zei de vos. "Spring op mijn rug." Dus hop, daar sprong hij op. "Nog dieper. Spring op mijn neus."

Aan de overkant bleef de vos staan. "Je zei dat niemand je kon pakken," zei hij met een grijns. "En nu zit je op mijn neus." Snuf, snuf, deed de vos. "Jemig, wat ruik jij lekker." Het was een trucje! Maar vlak boven hen was een open raam, met warm licht erachter. Hop! Daar ging het Peperkoekmannetje, omhoog, op de vensterbank van een klein bakkerijtje. De vos keek omhoog, moest niezen van de gember, lachte, en draafde weg.

"Kijk eens aan," zei de bakster, terwijl ze haar handen afklopte. "Wie ben jij?" "Ik ben moe van het rennen," zei het Peperkoekmannetje. Dus zette ze hem op een warm plankje naast de oven. Toen het oude vrouwtje en het oude mannetje hijgend van de veerpont kwamen, zei hij: "Het spijt me dat ik wegrende." Ze gaven hem een knuffel, en iedereen at van het verse brood. Nu woont hij daar nog steeds, en hij zwaait naar de kinderen. De oven gloeit. De straat is stil. "Rennen hoeft niet meer," fluistert hij. Welterusten.