Pandispanya Adam

Bir zamanlar, çiftlikte tek başlarına yaşayan yaşlı bir nine ile yaşlı bir dede varmış. Bir gün nine hamuru açmış, küçücük bir adam kesmiş. Ona kuru üzümden gözler, kuru üzümden üç düğme, bir de şekerden kocaman bir gülümseme yapmış. Sonra onu fırına koymuş. Çok geçmeden tık, tık, tık diye bir ses gelmiş. Nine kapağı açmış, bir de ne görsün, küçük adam dışarı zıplamış! Mutfağın zemininde koşa koşa uzaklaşmış.

"Dur, dur, küçük adam!" diye seslenmiş nine. "Dur, dur!" diye seslenmiş dede. Bütün güçleriyle koşmuşlar ama o sadece gülmüş, omzunun üstünden dönüp bakmış. "Zıp zıp, koş koş, yetiş de gör bakalım! Beni tutamazsın, ben Pandispanya Adam'ım!" Kapıdan çıkmış, bahçe kapısından geçmiş, yolda çabucak koşmuş. Minik pandispanya ayakları hızlı hızlı gidiyormuş, güneş de düğmelerinin üstünde parlıyormuş.

Yonca tarlasında duran bir ineğin yanından koşarak geçmiş. "Möö! Dur, küçük adam!" demiş inek. "Ne güzel kokuyorsun! Biraz kal da bir merhaba de." Ama Pandispanya Adam daha hızlı koşmuş ve şarkı söylemiş: "Ninenin elinden kaçtım, dedenin elinden kaçtım, senin elinden de kaçarım, kaçarım, kaçarım! Zıp zıp, koş koş, yetiş de gör bakalım! Beni tutamazsın, ben Pandispanya Adam'ım!" İnek kuyruğunu sallamış, onun arkasından tırıs tırıs koşmuş.

Yolda duran bir atın yanından koşarak geçmiş. "İhiii! Dur, küçük adam!" demiş at. "Gel, sırtıma çık da seni bir koklayayım!" Ama Pandispanya Adam daha hızlı koşmuş ve şarkı söylemiş: "Ninenin, dedenin, ineğin elinden kaçtım, senin elinden de kaçarım, şimdi bak da gör! Zıp zıp, koş koş, yetiş de gör bakalım! Beni tutamazsın, ben Pandispanya Adam'ım!" At yelesini silkelemiş, dört nala onun arkasından koşmuş.

Tarlada ot biçen işçilerin yanından koşarak geçmiş. "Dur, küçük adam! Gel, öğle yemeğimizi birlikte yiyelim!" Ama o daha da hızlı koşmuş. "Ninenin, dedenin, ineğin, atın elinden kaçtım, senin elinden de kaçarım, elbette kaçarım!" Artık arkasında büyük bir kalabalık varmış! Nine, dede, inek, at ve bütün ot biçen işçiler soluk soluğa yolda koşuyormuş. O ise hâlâ gülüyor, hâlâ koşuyormuş. Sonunda bir nehrin kıyısına varmış.

Nehir genişmiş, Pandispanya Adam birden durmuş. "Yüzme bilmiyorum," demiş. "Islanıp cıvık cıvık olurum!" O sırada sazlıkların arasından ince, kızıl bir tilki çıkmış. "İyi akşamlar," demiş tilki. "Seni yakalamak istemiyorum. Ben sadece yürüyüşe çıktım. Kuyruğuma atla, seni karşıya geçireyim." O da atlamış. "Su derinleşti," demiş tilki. "Sırtıma atla." O da atlamış. "Daha da derin. Burnuma atla."

Karşı kıyıya varınca tilki durmuş. "Kimse beni tutamaz demiştin," demiş sırıtarak. "Şimdi de burnumun üstünde oturuyorsun." Tilki hınk hınk koklamış. "Vay, ne güzel kokuyorsun." Bu bir oyunmuş! Ama tam tepelerinde, içi sıcacık ışık dolu açık bir pencere varmış. Zıp! Pandispanya Adam yukarı sıçramış, küçük bir pastanenin pencere pervazına konmuş. Tilki yukarı bakmış, zencefilden hapşırmış, gülmüş ve yavaşça uzaklaşmış.

"Eee, hoş geldin," demiş pastanenin sahibi, ellerinin ununu silkeleyerek. "Sen kimsin?" "Koşmaktan yoruldum," demiş Pandispanya Adam. Kadın onu fırının yanındaki sıcacık bir rafa oturtmuş. Nine ile dede vapur iskelesinden soluk soluğa gelince, "Kaçtığım için özür dilerim," demiş. Onu kucaklamışlar, herkes birlikte taze ekmek yemiş. Şimdi hâlâ orada yaşıyor, çocuklara el sallıyor. Fırın pırıl pırıl. Sokak sessiz. "Koşmaya gerek yok," diye fısıldıyor. İyi geceler.