โมโมทาโร่ เด็กชายลูกท้อ

นานมาแล้ว ที่ประเทศญี่ปุ่น มีคุณตากับคุณยายคู่หนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ใกล้ภูเขา ทั้งสองใจดีและมีความสุข แต่ไม่มีลูกเลย วันหนึ่ง ขณะที่คุณตาไปเก็บฟืน คุณยายก็ไปซักผ้าที่แม่น้ำ แล้วก็มีบางอย่างลอยตามน้ำมา ขึ้น ๆ ลง ๆ นั่นคือลูกท้อสีชมพู ลูกกลมโตมหึมา! "โอ้โฮ" คุณยายพูด "ท้อลูกนี้สวยจริง ๆ เอากลับไปฝากคุณตาดีกว่า"

ตอนเย็น คุณตาหยิบมีดออกมาจะผ่าลูกท้อ แต่ยังไม่ทันได้แตะ ลูกท้อก็แยกออกเองเสียก่อน! ข้างในมีเด็กทารกตัวน้อยนอนอยู่ หัวเราะคิกคัก โบกแขนไปมา! "ไม่ต้องกลัวนะ" เจ้าหนูพูด "ข้ามาเป็นลูกของท่านทั้งสอง" คุณตากับคุณยายดีใจจนน้ำตาไหล ทั้งสองตั้งชื่อเขาว่า โมโมทาโร่ แปลว่า เด็กชายลูกท้อ และรักเขาสุดหัวใจ

โมโมทาโร่เติบโตขึ้นเป็นเด็กแข็งแรงและใจดี เขาช่วยคุณพ่อแบกฟืน และช่วยคุณแม่หิ้วน้ำ วันหนึ่งเขาได้ยินข่าวเศร้า ที่เกาะไกลแสนไกล มีโอนิอาศัยอยู่ เป็นยักษ์ตัวโต หน้าบึ้ง ๆ มีเขาบนหัว พวกโอนิมาที่หมู่บ้านและเอาข้าวกับสมบัติของชาวบ้านไป "ข้าจะไปที่เกาะนั้น" โมโมทาโร่พูด "แล้วขอให้พวกเขาเอาของมาคืนทั้งหมด" คุณแม่ทำขนมข้าวฟ่างแสนหวานใส่ถุงให้เขาเอาไว้กินระหว่างเดินทาง

ระหว่างทาง มีหมาตัวหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา "โมโมทาโร่ จะไปไหนหรือ" "ไปเกาะของโอนิ ไปเอาของที่พวกเขาเอาไปคืนมา" "ขอขนมสักก้อนได้ไหม ถ้าได้ ข้าจะไปด้วย!" โมโมทาโร่จึงแบ่งขนมให้หนึ่งก้อน หมาก็ไปด้วยกัน จากนั้นลิงตัวหนึ่งก็โหนลงมาจากต้นไม้ แล้วถามอย่างเดียวกัน แล้วไก่ฟ้าที่มีขนสีเขียวสีแดงสดใสก็บินลงมาอีกตัว โมโมทาโร่แบ่งขนมให้ทุกตัว ตอนนี้พวกเขาเป็นเพื่อนกันสี่คนแล้ว

พวกเขาช่วยกันต่อเรือลำเล็ก ๆ แล้วแล่นข้ามทะเลไป คลื่นโยกขึ้นโยกลง ไก่ฟ้าบินนำหน้าไปบอกทาง ในที่สุดก็เห็นเกาะ มีก้อนหินสูงสีเข้ม และประตูบานใหญ่โต "ก๊อก ก๊อก!" โมโมทาโร่เรียกอย่างกล้าหาญ ประตูเปิดดังเอี๊ยด แล้วโอนิก็เดินออกมา ตัวใหญ่มาก ผมหยิกฟู มีเขาเล็ก ๆ และทำหน้าตกใจสุด ๆ

"เจ้าเป็นใครกัน เจ้าตัวเล็ก" โอนิตัวที่ใหญ่ที่สุดถามเสียงดังก้อง "ข้าชื่อโมโมทาโร่" เด็กชายตอบ "พวกท่านเอาข้าวและสมบัติไปจากคนที่เขาต้องใช้ โปรดเอาไปคืนเขาทั้งหมดเถิด" พวกโอนิหัวเราะ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" แต่หมาเห่า "โฮ่ง โฮ่ง" ลิงร้อง "เจี๊ยก เจี๊ยก" ไก่ฟ้ากระพือปีก "ฟึ่บ ฟึ่บ" และโมโมทาโร่ก็ยืนตัวตรง ไม่ขยับเลย แล้วพวกโอนิก็หยุดหัวเราะ "ไม่เคยมีใครพูดกับพวกเราอย่างกล้าหาญเท่านี้มาก่อนเลย" โอนิตัวใหญ่พูด "แล้ว... แล้วก็ไม่เคยมีใครขอพวกเราอย่างสุภาพแบบนี้เหมือนกัน"

"ทำไมพวกท่านถึงต้องเอาของของคนอื่นไปล่ะ" โมโมทาโร่ถาม พวกโอนิก้มมองเท้าใหญ่ ๆ ของตัวเอง "เกาะของเราเต็มไปด้วยหิน ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น พวกเราหิว แล้วก็ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเราเลย" โมโมทาโร่เปิดถุงของเขา "นี่ ลองชิมดูสิ" โอนิแต่ละตนหยิบขนมข้าวฟ่างไปคนละก้อน "อืมม!" พวกเขาพูด "อร่อยจัง!" "ถ้าพวกท่านเอาสมบัติมาคืน" โมโมทาโร่พูด "ข้าจะสอนวิธีปลูกข้าวฟ่างให้ แล้วพวกท่านก็มาค้าขายกับพวกเราได้ เหมือนเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน"

พวกโอนิตกลง แล้วช่วยกันขนข้าวและสมบัติทั้งหมดขึ้นเรือ โบกมือลากันอย่างอาลัย โมโมทาโร่กับเพื่อน ๆ แล่นเรือกลับบ้าน ชาวบ้านทุกหมู่บ้านได้ของของตัวเองคืนมา คุณตากับคุณยายกอดโมโมทาโร่แน่น ๆ จากนั้นเป็นต้นมา พวกโอนิก็ปลูกข้าวฟ่างบนเกาะของตัวเอง และมาตลาดทุกฤดูใบไม้ผลิ พร้อมรอยยิ้มกว้างและของขวัญชิ้นเล็ก ๆ โมโมทาโร่ คุณพ่อคุณแม่ และเพื่อนอีกสามตัว อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป ราตรีสวัสดิ์นะ