Şeftali Çocuk Momotaro

Çok eskiden, Japonya'da dağların yakınında küçük bir evde yaşlı bir adamla yaşlı bir kadın yaşarmış. İkisi de iyi kalpli ve mutluymuş ama çocukları yokmuş. Bir gün yaşlı adam odun toplamaya gitmiş. Yaşlı kadın da nehre çamaşır yıkamaya gitmiş. Bir de ne görsün! Nehirde, aşağı yukarı sallanarak kocaman, yuvarlak, pembe bir şeftali geliyormuş! Kadın, "Aaa, ne güzel bir şeftali! Alıp eve götüreyim, kocama vereyim," demiş.

Akşam olunca yaşlı adam şeftaliyi kesmek için bıçağını çıkarmış. Ama bıçak şeftaliye daha değmeden, şeftali kendiliğinden ikiye ayrılmış. İçinden ne çıksın! Minicik bir oğlan bebek! Gülüyor, kollarını sallıyormuş! Bebek, "Korkmayın," demiş. "Ben sizin oğlunuz olmaya geldim." Yaşlı karı koca o kadar sevinmiş ki gözlerinden yaşlar akmış. Ona Şeftali Çocuk anlamına gelen Momotaro adını vermişler ve onu bütün kalpleriyle sevmişler.

Momotaro güçlü ve iyi kalpli bir çocuk olarak büyümüş. Babasına odun taşımada, annesine su taşımada yardım edermiş. Bir gün üzücü bir haber duymuş. Uzak bir adada oniler yaşıyormuş. Onlar boynuzlu, hırçın, huysuz devlermiş. Köylere gelip insanların pirincini ve hazinelerini alıp götürüyorlarmış. Momotaro, "Ben o adaya gideceğim," demiş, "onlardan her şeyi geri vermelerini isteyeceğim." Annesi yolculuk için ona tatlı darı köftelerinden bir torba hazırlamış.

Yolda bir köpek koşturarak yanına gelmiş. "Momotaro, nereye gidiyorsun?" "Onilerin adasına gidiyorum. Aldıklarını geri getireceğim." "Bana bir köfte verir misin? O zaman ben de seninle gelirim!" Momotaro bir köfte paylaşmış, köpek de ona katılmış. Sonra bir ağaçtan bir maymun sarkıp inmiş ve aynı soruyu sormuş. Sonra da parlak yeşil ve kırmızı tüylü bir sülün uçarak yanlarına konmuş. Momotaro köftelerini hepsiyle paylaşmış. Artık dört arkadaş olmuşlar.

Hep birlikte küçük bir tekne yapmışlar ve denizde yola çıkmışlar. Dalgalar inip kalkıyormuş. Sülün yolu göstermek için önden uçuyormuş. Sonunda adayı görmüşler. Uzun, kara kayalıklar ve kocaman bir kapı varmış. Momotaro cesurca seslenmiş: "Tak tak tak!" Kapı gıcırdayarak açılmış, oniler çıkmış. Çok iri, kıvırcık saçlı ve minik boynuzluymuşlar. Çok şaşırmış gibi bakıyorlarmış.

"Sen kimsin, ufaklık?" diye gürlemiş en iri oni. "Ben Momotaro," demiş çocuk. "İhtiyacı olan insanların pirincini ve hazinelerini almışsınız. Lütfen hepsini geri verin." Oniler, "Ho ho ho!" diye gülmüşler. Ama köpek havlamış, maymun cıyaklamış, sülün kanat çırpmış, Momotaro da dimdik durmuş, hiç kımıldamamış. Bunun üzerine oniler gülmeyi bırakmış. En iri oni, "Bizimle şimdiye kadar kimse bu kadar cesurca konuşmadı," demiş. "Hem de... hem de bizden şimdiye kadar kimse bu kadar nazikçe bir şey istemedi."

Momotaro, "Neden bir şeyler alıyorsunuz?" diye sormuş. Oniler kocaman ayaklarına bakmışlar. "Adamız kayalık. Burada hiçbir şey yetişmiyor. Çok acıktık, bizi de hiç kimse ziyaret etmiyor." Momotaro torbasını açmış. "Buyurun, bir deneyin." Oniler birer darı köftesi almışlar. "Mmm!" demişler. "Çok lezzetli!" Momotaro, "Hazineleri geri verirseniz," demiş, "size darı yetiştirmeyi öğretirim. Siz de bize gelip iyi komşular gibi alışveriş yaparsınız."

Oniler kabul etmişler. Teknenin içine bütün pirinci ve hazineleri yüklemişler, el sallayıp veda etmişler. Momotaro ile arkadaşları denizden evlerine dönmüşler. Köylerdeki herkes kendi eşyalarını geri almış. Yaşlı adamla yaşlı kadın Momotaro'ya sımsıkı sarılmış. O günden sonra oniler adalarında darı yetiştirmişler. Her bahar pazara gelmişler, yüzlerinde kocaman gülümsemeler, ellerinde küçük hediyelerle. Momotaro, annesi, babası ve üç arkadaşı mutlu mutlu yaşamışlar. İyi geceler.